Οι μη έχοντες επαφή με την ελληνική Ιστορία και εκείνοι που απέχουν συναισθηματικά από τον πλούτο της παράδοσής μας γίνονται εύκολα στόχοι των εθνομηδενιστών. Οσοι ανήκουν σ’ αυτή την ιδεολογικοπολιτική… συνομοταξία διαδίδουν αντιπατριωτικά σοφίσματα, όπως το ακόλουθο: Αποτελεί παραλογισμό να γιορτάζουμε ως Ελληνες την αρχή και όχι το τέλος του πολέμου. Είναι μεν άχαρο να ασχολείται η κοινωνία με τέτοιου είδους δόλια και φτηνά επιχειρήματα, αλλά χρήζουν απάντησης.
Οι Ελληνες γιορτάζουν την αρχή και όχι το τέλος του πολέμου για πολλούς, ορθότατους λόγους. Πρώτα απ’ όλα, το έθνος μας τιμά όλους τους δίκαιους αγώνες, που δίδονται για την ελευθερία, την τιμή, τη μεγαλοσύνη και την αξιοπρέπεια του Ελληνισμού. Επιπλέον, είναι άξιοι ακόμα μεγαλύτερης ανάδειξης επέτειοι όπως της 28ης Οκτωβρίου, διότι μείναμε ανυποχώρητοι στις ηθικές και ανθρωπιστικές θέσεις μας. Δεν φοβηθήκαμε την υπεροπλία του αλαζόνα αντιπάλου. Δεν καμφθήκαμε από την προπαγάνδα περί του «ανέφικτου» να τα βάλει κάποια χώρα με τον Αξονα. Δεν βάλαμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τα όσια και τα ιερά μας.
Ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το ΟΧΙ γνωρίζοντας ότι εκπροσωπεί και εκφράζει μια πολυχιλιετή ελληνική παράδοση πατριωτισμού και αυτοθυσίας. Ο λαός μας αυτό το ΟΧΙ το ήθελε, το αγκάλιασε και έδωσε τη ζωή του για να το κάνει πράξη.
Σήμερα, η κατάντια της ηγεσίας έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε έχουμε υπουργό Εξωτερικών που δηλώνει ότι δεν θα τον πείραζε να τον αποκαλούν μειοδότη, αρκεί να έχουμε… ήρεμη γειτονιά, κι ο πρωθυπουργός τον ανέχεται! Ολοι μπορούμε να υποθέσουμε τι θα είχαν απαντήσει προσωπικότητες σαν τον Κ. Μητσοτάκη και τον Γ. Γεραπετρίτη στο τελεσίγραφο των Ιταλών…
Γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου, επειδή ο λαός μας τότε ήταν ενωμένος και λειτούργησε σαν μια γροθιά, που έσπασε τα μούτρα άνανδρου εισβολέα, ο οποίος σε περίοδο ειρήνης τορπίλισε την «Ελλη» ανήμερα της γιορτής του Δεκαπενταύγουστου.
Τέλος, να σημειωθεί και κάτι βασικό: Το 1940 νικήσαμε. Είναι δυνατόν να μη γιορτάζουμε τις νίκες μας;
