Η τουρκική «επιτήδεια ουδετερότητα» ως τακτική εξωτερικής πολιτικής φαίνεται πλέον πως έχει γίνει αντιληπτή από μια ομάδα κρατών, γεγονός που καθιστά την Αγκυρα πιο προβλέψιμη
Η Τουρκία βρίσκεται σταδιακά σε ολοένα πιο δύσκολη θέση, καθώς έρχεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες της δικής της «επιτήδειας ουδετερότητας», για τους εξής λόγους: Η ιδιαίτερα αποτελεσματική και αποφασιστική προσπάθεια της Κυπριακής Δημοκρατίας να οριοθετήσει ΑΟΖ με τον Λίβανο κλονίζει σοβαρά τα θεμέλια της τουρκικής θεωρίας της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Το έργο «Railway of Peace», που αφορά τη σιδηροδρομική σύνδεση Ισραήλ – Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων μέσω Σαουδικής Αραβίας και Ιορδανίας, προχωρά. Το σχέδιο εντάσσεται στον ευρύτερο άξονα του IMEC και λειτουργεί ως άμεσος ανταγωνιστής του κινεζικού BRI, στο οποίο συμμετέχει και η Τουρκία. Η Ελλάδα και η Κύπρος αποτελούν καίριους κόμβους για τον IMEC. Παράλληλα, η στάση της Γαλλίας απέναντι στο Ισραήλ, σε συνδυασμό με τη θέση της στη Συρία, αναμένεται να περιορίσει τα οφέλη που η ίδια θα αποκομίσει από το τελικό αποτέλεσμα του IMEC.
Το πρόσφατο κατασκοπευτικό περιστατικό, με την Τουρκία να προχωρά σε πρωτοφανείς συλλήψεις πρακτόρων των ΗΑΕ, φαίνεται να συνδέεται με το «Railway of Peace». Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι οι αλλαγές που συντελούνται στη Μέση Ανατολή προχωρούν χωρίς την Τουρκία, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά κρίσιμα έργα και στρατηγικές συμφωνίες.
Στις συνομιλίες ΗΠΑ – Ρωσίας η Τουρκία συμμετέχει, αλλά όχι με τρόπο που της προσδίδει θετικό ρόλο.
Η αυξανόμενη τουρκική επιρροή στη νότια περιφέρεια της Ρωσίας μέσω του διαδρόμου TRIPP προκαλεί εδώ και καιρό ανησυχία στη Μόσχα. Καθώς η Τουρκία ανήκει στο ΝΑΤΟ και επηρεάζεται από τις ΗΠΑ, δεν αποκλείεται να προκύψει μια μορφή αμοιβαίας ανταλλαγής: οι Ηνωμένες Πολιτείες να περιορίσουν την ενίσχυση της τουρκικής παρουσίας στην περιοχή, με αντάλλαγμα η Ρωσία να μειώσει τη στρατιωτική, τεχνολογική -και πιθανώς ενεργειακή-συνεργασία της με την Κίνα, προσφέροντας στις ΗΠΑ πλεονέκτημα στον μεταξύ τους ανταγωνισμό.
Η απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να εξετάσει ποια παραρτήματα της οργάνωσης «Αδελφών Μουσουλμάνων» θα κηρύξει παράνομα έχει συνέπειες και για την Αίγυπτο, όπου με αυτόν τον τρόπο μέχρι πρότινος πίεζε η Τουρκία τον Σίσι.
Η τουρκική «επιτήδεια ουδετερότητα» ως τακτική εξωτερικής πολιτικής φαίνεται πλέον πως έχει γίνει αντιληπτή από μια ομάδα κρατών, γεγονός που καθιστά την Αγκυρα πιο προβλέψιμη. Αργά ή γρήγορα θα προκύψει η ανάγκη αλλαγής ηγεσίας. Ενα βασικό μειονέκτημα των αυταρχικών καθεστώτων είναι ότι παραδίδουν στους επόμενους δομές οργανωμένες γύρω από πρόσωπα και όχι θεσμούς. Ο προσωποκεντρισμός συνεπάγεται και έλλειψη αξιοκρατίας, χαρακτηριστικό που επηρεάζει αρνητικά την εξέλιξη του κράτους.
Παρότι το τουρκικό κράτος έχει βάθος και συνέχεια, η εποχή Ερντογάν έχει αφήσει πίσω της έναν ολόκληρο μηχανισμό που δύσκολα θα αποδεχτεί τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Η Ελλάδα χρειάζεται να εξετάσει πώς θα αξιοποιήσει ενεργητικά τη συγκυρία αυτή, αντί να επαναπαύεται στην ηρεμία. Τα «ήρεμα νερά» είναι απλώς η φάση πριν από την καταιγίδα.
