Ο Παναγιώτης Παρασκευαΐδης τοποθετεί στο επίκεντρο της κριτικής του τον Νίκο Ανδρουλάκη. Χωρίς να τον κατονομάσει μιλά για την «κεντρική διοίκηση του κόμματος», και επιλέγει να αναδείξει ότι το πρόβλημα δεν εξαντλείται σε τοπικές ισορροπίες, αλλά αγγίζει τον πυρήνα των αποφάσεων και των χειρισμών της ηγεσίας.
Χαρακτηρίζει την κατάσταση στη Λέσβο «μία πρωτοφανή στα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας, όσο και λυπηρή κατάσταση», περιγράφοντας ότι ήδη διεξάγεται «προεκλογικός αγώνας» από πρόσωπο που, όπως σημειώνει, έχει κινηθεί ως υποψήφιος χωρίς να υπάρχει –κατά τα λεγόμενά του– θεσμική ή οργανωτική κατοχύρωση.
Στο στόχαστρο μπαίνει ο βουλευτής Επικρατείας Παναγιώτης Δουδωνής, για τον οποίο ο βουλευτής Λέσβου αναφέρει ότι έχει «αυτοανακηρυχθεί» υποψήφιος στο νησί. Εκεί, ο κ. Παρασκευαΐδης ανεβάζει τους τόνους, αποδίδοντας ιδιαίτερη σημασία στο στοιχείο των «υπόγειων» διαβεβαιώσεων: όπως υποστηρίζει, ο κ. Δουδωνής «έχει λάβει τις διαβεβαιώσεις άνωθεν».
Στο σημείο αυτό, ο Παρασκευαΐδης συνδέει ευθέως το ζήτημα με τον πολιτικό και ηθικό χαρακτήρα της ηγετικής λειτουργίας, τονίζοντας ότι, κατά την εκτίμησή του, πρόκειται για «μέγα πολιτικό αλλά πρωτίστως, ηθικό ζήτημα για την κεντρική διοίκηση του κόμματος και μεγάλη απειλή για την απαραίτητη και πολυπόθητη ενότητα την οποία όλοι μας επικαλούμαστε».
Με φόντο αυτή την εσωκομματική ένταση, ο βουλευτής Λέσβου μεταφέρει το βάρος στο επικείμενο συνέδριο, το οποίο παρουσιάζει ως πεδίο όπου θα κριθούν οι όροι της επόμενης ημέρας. Δεν το περιγράφει ως τυπική διαδικασία ανασυγκρότησης, αλλά ως καμπή αναγέννησης ή ακόμη και επανίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, με νέα πρόσωπα, καθαρούς κανόνες και σαφές πολιτικό όραμα.
Συνεργασίες και ο παράγοντας Τσίπρας
Ο κ. Παρασκευαΐδης τοποθετείται και για τις μετεκλογικές συνεργασίες, δηλώνοντας ότι μοναδικό κριτήριο πρέπει να είναι το πρόγραμμα και οι ανάγκες της κοινωνίας, χωρίς να «κλείνει την πόρτα» σε συνεργασίες με κόμματα με τα οποία θα μπορούσε να υπάρξει σύμπραξη.
Σε ό,τι αφορά το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον Αλέξη Τσίπρα, σημειώνει πως, με βάση τα δεδομένα στον χώρο και κατ’ επέκταση στην Κεντροαριστερά, η απάντηση δεν μπορεί να είναι αντικειμενική.