Οι παλαιστινιακές Αρχές προχώρησαν σε αναγνώριση και διπλωματικές σχέσεις με τη Σομαλία, την ίδια χώρα που ευθυνόταν για τις φρικαλεότητες
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο Zuhdi Labib Terzi ανέλαβε τον ρόλο του πρώτου εκπροσώπου της Παλαιστίνης στα Ηνωμένα Εθνη, λειτουργώντας ως μόνιμος παρατηρητής για την Οργάνωση Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης από το 1974 έως το 1991. Αυτή η περίοδος σηματοδότησε μια σημαντική παρουσία της παλαιστινιακής φωνής σε διεθνές επίπεδο, παρόλο που η ιδιότητά του ήταν περιορισμένη σε καθεστώς παρατηρητή.
Κατά τη δεκαετία του 1980, η Σομαλία, υπό την ηγεσία του Siad Barre, διέπραξε μια από τις πιο φρικιαστικές ανθρωπιστικές ενέργειες στην Αφρική, γνωστή ως γενοκτονία των Isaaq, γνωστή και ως Ολοκαύτωμα του Χάργκεϊσα, ήταν η συστηματική γενοκτονία των πολιτών του Ισαάκ μεταξύ 1987 και 1989. Αυτή η τραγωδία, που έλαβε χώρα κυρίως μεταξύ 1987 και 1989, στοχοποίησε την εθνότητα των Isaaq στη βόρεια Σομαλία -σημερινή Σομαλιλάνδη-, με αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων έως εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων. Οι μέθοδοι περιελάμβαναν βομβαρδισμούς από αέρος, μαζικές εκτελέσεις, βιασμούς και τη χρήση ναρκών, οδηγώντας σε ολοκληρωτική καταστροφή πόλεων, όπως η Hargeisa, που καταστράφηκε κατά 90%.
Παρά την ορατότητα της Παλαιστίνης στον ΟΗΕ, δεν υπάρχουν καταγεγραμμένες ενέργειες από Παλαιστίνιους εκπροσώπους για να αναδείξουν αυτή την καταστροφή. Αντίθετα, οι παλαιστινιακές Αρχές προχώρησαν σε αναγνώριση και διπλωματικές σχέσεις με τη Σομαλία, την ίδια χώρα που ευθυνόταν για τις φρικαλεότητες, ενώ υποστήριξαν την εδαφική ακεραιότητα της Σομαλίας, απορρίπτοντας την ανεξαρτησία της Σομαλιλάνδης.
Οι συνέπειες της γενοκτονίας ήταν καταστροφικές. Αμέσως μετά προκλήθηκε μαζική μετακίνηση πληθυσμού, με εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες να φεύγουν προς την Αιθιοπία και άλλες περιοχές, αντιμετωπίζοντας πείνα, ασθένειες και περαιτέρω επιθέσεις. Οι πόλεις μετατράπηκαν σε ερείπια, με την οικονομία να καταρρέει και τις υποδομές να καταστρέφονται. Πολιτικά η τραγωδία οδήγησε στην πτώση του καθεστώτος Barre το 1991 και στην ανακήρυξη ανεξαρτησίας της Σομαλιλάνδης, η οποία έκτοτε διατηρεί σταθερότητα χωρίς διεθνή αναγνώριση.
Μακροπρόθεσμα, οι επιζώντες αντιμετωπίζουν ψυχολογικά τραύματα, με πολλούς να αποφεύγουν να μιλούν για τα γεγονότα λόγω ενός άτυπου «συμφώνου σιωπής» που εστιάζει στην ανοικοδόμηση. Η περιοχή εξακολουθεί να παλεύει με νάρκες που προκαλούν θύματα, ενώ οι προσπάθειες για απόδοση δικαιοσύνης περιλαμβάνουν έρευνες μαζικών τάφων και διεθνείς δίκες κατά υπευθύνων. Ωστόσο, η διεθνής κοινότητα καθυστέρησε να αντιδράσει, με χώρες όπως οι ΗΠΑ να έχουν υποστηρίξει το καθεστώς Barre αρχικά.
Η Σομαλιλάνδη δεν οφείλει τίποτα στην Παλαιστίνη και πολλά στο Ισραήλ.
