Παρήλθαν οι καιροί του αυτάρεσκου εφησυχασμού του καθεστώτος Μητσοτάκη με τις ευρείες εκλογικές επικρατήσεις και τη φράση-καραμέλα «παίζει χωρίς αντίπαλο», που ηχούσε μέχρι τις αρχές του 2025 στο Μέγαρο Μαξίμου και στα υπουργεία. Το πολιτικό σκηνικό πλέον θυμίζει καζάνι που βράζει.
Τα επιτελεία της κυβέρνησης μαγειρεύουν εκτρωματικές συμμαχίες για να σώσουν ένα καθεστώς που χωλαίνει επικίνδυνα. Η Νέα Δημοκρατία, έχοντας χάσει την αίγλη της στην κοινωνία και βλέποντας τα ποσοστά της να υποχωρούν, φλερτάρει ανοιχτά με όποιο κόμμα ή σχηματισμό μπορεί να γίνει υποπόδιο του συστήματος. Νέα κόμματα, που φημολογείται ότι θα σχηματιστούν όπως αυτό του Αντώνη Σαμαρά ή της Μαρίας Καρυστιανού, μπορούν να «ανακατέψουν» την τράπουλα και να αποσπάσουν σημαντικά ποσοστά ψηφοφόρων από το κυβερνών κόμμα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε πανικό από τις απανωτές αποκαλύψεις για τα σκάνδαλα του καθεστώτος του, την κοινωνική οργή και την αναπόφευκτη φθορά που φέρει το πέρασμα του χρόνου, προετοιμάζει το έδαφος για συγκυβερνήσεις που θυσιάζουν κάθε ίχνος ιδεολογίας στον βωμό της χρυσοφόρου… καρέκλας.
Βλέπουμε τον πρωθυπουργό να ενσωματώνει στην ιδεολογική κουρελού του τον Ανδρέα Λοβέρδο για να στείλει ακόμα μια φορά το μήνυμα στους εκλογείς ότι η Ν.Δ. επί των ημερών του είναι σημιτικό ΠΑΣΟΚ, που διαφέρει μόνο στο όνομα. Επιπλέον, φημολογείται ότι ετοιμάζει «συμμαχία» με σεσημασμένους «προθύμους» και στα δεξιά και στα αριστερά της Ν.Δ., σε περίπτωση που χρειαστούν τα ποσοστά τους.
Οσοι είναι στενά συνδεδεμένοι με τα συμφέροντα του καθεστώτος διακηρύσσουν ότι «δεν υπάρχουν πια ιδεολογίες», και γι’ αυτό επιβάλλονται τα «μαγειρέματα». Αλλά ιδεολογίες υπάρχουν. Απλώς δεν τις αναγνωρίζουν τα «ανεμούρια» που στρέφονται κατά πού φυσάει ο άνεμος της εξουσίας. Η πραγματικότητα πάντοτε διαψεύδει τους κήρυκες του τέλους των ιδεολογιών. Τα ιδεολογικά ρεύματα αναπτύσσουν καθημερινά τις δυναμικές τους μέσα στην κοινωνία: στην εργασία, στη δημόσια υγεία, στην παιδεία, στη Δικαιοσύνη, στα εθνικά δίκαια, στον πολιτισμό. Δεν έχουν την ίδια αντίληψη για τον Ελληνισμό και τις ανάγκες του λαού οι πατριώτες με τους διεθνιστές, οι μηδενιστές με τους ευσεβείς.
Ζήτημα ιδεολογικό είναι και η ανάγκη της ύπαρξης μιας δημοκρατίας με εθνικό κοινωνικό περιεχόμενο σε αντιδιαστολή με μια δημοκρατία-βιτρίνα που χρησιμοποιείται για την απρόσκοπτη αναπαραγωγή της ισχύος των ολιγαρχών, των πολιτικών «δυναστειών» και των πρεσβειών γνωστών και μη εξαιρετέων χωρών. Επίσης, υπάρχουν όσοι υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον και όσοι το εκχωρούν χωρίς ενδοιασμούς.
Στους λίγους «ρομαντικούς» που έχουν απομείνει στη Ν.Δ. ο κ. Μητσοτάκης επιχειρεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, απονευρώνοντας την πολιτική από το αξιακό της περιεχόμενο. Παρουσιάζει τις ετερόκλητες «μεταγραφές» σαν επιλογές εξουσίας και τεχνοκρατικές αναγκαιότητες.
Ούτε αυτούς τους πείθει…
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
