Η κυβέρνηση των αρίστων οδηγείται συρόμενη σε έναν διάλογο με τον Ερντογάν που έχει προδιαγεγραμμένες παγίδες
Το έδαφος για ένα νέο πακέτο υποχωρήσεων προετοιμάζει η ανίκανη παρέα του Μαξίμου στο πεδίο των Ελληνοτουρκικών, δείχνοντας να οδηγείται συρόμενη σ’ έναν διάλογο με προδιαγεγραμμένες παγίδες. Αντί συγκεκριμένων πρωτοβουλιών και παρά το προκλητικό παραλήρημα του Χακάν Φιντάν, η κυβέρνηση αρκέστηκε σε μια τυπική και χλιαρή αποδοκιμασία, επαναφέροντας παράλληλα τις γνωστές χιλιοειπωμένες και αναξιόπιστες υποσχέσεις. Επέκταση χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., θαλάσσια πάρκα, θαλάσσιο χωροταξικό – όλα σε μελλοντικό χρόνο, όλα χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα.
Υποσχέσεις που ακούγονται εδώ και πολύ καιρό, αλλά παραμένουν ανακοινώσεις χωρίς πράξη, την ώρα που η Τουρκία παράγει τετελεσμένα σε επίπεδο αφήγησης και διεθνούς εντύπωσης. Με οδηγό το δόγμα των «ήρεμων νερών», της αφωνίας και των χαμηλών τόνων, ακόμα κι όταν η άλλη πλευρά καθορίζει δημόσια το πότε και το πώς θα γίνει ο διάλογος, η κατάσταση προμηνύεται άκρως δυσοίωνη. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Φιντάν ήταν εκείνος που προανήγγειλε τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν πριν από το Ραμαζάνι, δηλαδή πριν από τις 18 Φεβρουαρίου.
Η Τουρκία μιλά. Η Ελλάδα απλώς επιβεβαιώνει σιωπηρά. Κι έτσι γεννιέται το κρίσιμο ερώτημα: Θα γίνει τελικά αυτός ο διάλογος; Και αν γίνει, ποιος τον επιβάλλει και με ποιους όρους; Ολα δείχνουν ότι η ελληνική πλευρά δεν προσέρχεται από θέση ισχύος ή πρωτοβουλίας, αλλά κάθεται στο τραπέζι φοβούμενη, με την ουρά κατεβασμένη και την Τουρκία στον ρόλο του ρυθμιστή των εξελίξεων, με ό,τι αυτό σημαίνει για τα εθνικά μας συμφέροντα. Οσα διαφαίνονται στο πεδίο των Ελληνοτουρκικών μετά το νέο προκλητικό κρεσέντο του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν και με δεδομένη τη σταθερή απροθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να εγκαταλείψει το καταστροφικό δόγμα των «ήρεμων νερών» γεννούν εύλογη ανησυχία στους Ελληνες πολίτες.
Με «όπλο» την ανεμική διπλωματική παρουσία της Ελλάδας και τη στρατηγική των εναγκαλισμών και των υποκλίσεων, η τουρκική προκλητικότητα δεν εκδηλώνεται πια μόνο με παραβιάσεις, υπερπτήσεις ή ρητορικές εξάρσεις, καθώς ολοένα και πιο ωμά η Αγκυρα δείχνει να αναλαμβάνει την πρωτοβουλία των διπλωματικών κινήσεων, ενώ έχοντας ξεπεράσει κάθε όριο δεν διστάζει να παρεμβαίνει ωμά στην ελληνική πολιτική σκηνή.
Αυτό ακριβώς έκανε πριν από λίγες μέρες ο Χακάν Φιντάν, μιλώντας όχι απλώς για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά για το πώς -κατά την άποψή του- ο Ελληνας πρωθυπουργός οφείλει να διαχειριστεί το πολιτικό κόστος. Προτού καν ανοίξει επίσημα η συζήτηση για τον νέο γύρο του ελληνοτουρκικού «διαλόγου», ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε αντιμέτωπος με μια σωρεία απαξιωτικών σχολίων με πολυεπίπεδες αιχμές από τον Τούρκο υπουργό για τη στάση του απέναντι στον Μπενιαμίν Νετανιάχου, αλλά κυρίως με μια ωμή και ευθεία τοποθέτηση που αμφισβήτησε ανοιχτά την πολιτική αυτονομία της ελληνικής ηγεσίας.
Οταν ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δηλώνει ότι «ένας πολιτικός ηγέτης στην Ελλάδα καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην επίλυση των προβλημάτων με την Τουρκία και στο ρίσκο για την πολιτική του καριέρα» και προσθέτει πως αυτή η «πραγματικότητα πρέπει να εξαλειφθεί», δεν πρόκειται απλώς για μια προσβλητική γενίκευση, αλλά για μια καθαρή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας. Σε αντίθεση με τον κ. Γεραπετρίτη, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δεν περιορίστηκε σε γενικόλογες εκκλήσεις περί «ειρήνης», αντιθέτως έθεσε ευθέως ζήτημα αλλαγής της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας, υποστηρίζοντας ότι στην Τουρκία υπάρχει «ωριμότητα», ενώ στην Ελλάδα η αντίληψη της Τουρκίας ως απειλής «παίζει πάντα καθοριστικό ρόλο».
Κατά τον ίδιο, κάθε Ελληνας πολιτικός που επιχειρεί «κάποιο βήμα» απέναντι στην Τουρκία είναι καταδικασμένος να πληρώσει πολιτικό τίμημα και γι’ αυτό, όπως κυνικά ισχυρίστηκε, «μια τέτοια επιλογή δεν δύναται ποτέ να είναι υπέρ της επίλυσης του προβλήματος». Με απλά λόγια, ο Φιντάν, έχοντας διαγνώσει την ανεπάρκεια των… ενοίκων του Μεγάρου Μαξίμου και σε πλήρη συνεννόηση με τον Ταγίπ Ερντογάν, φροντίζει να καταστήσει με σαφήνεια τις αναθεωρητικές προθέσεις της Αγκυρας, βάζοντας στο τραπέζι των συζητήσεων μέτρα πακέτο για το Αιγαίο, τα χωρικά ύδατα και την ΑΟΖ.
Απέναντι σε αυτήν την προκλητική πρωτοβουλία κινήσεων της Τουρκίας, η ελληνική πλευρά χωρίς να δώσει σαφείς απαντήσεις, συνεχίζει υπνωτισμένη, διαβεβαιώνοντας ότι ο διάλογος δεν επηρεάζεται.
Οι δικαιολογίες του «φιλέλληνα» Γεραπετρίτη
Ο Γιώργος Γεραπετρίτης, άνθρωπος που ο Φιντάν δεν διστάζει να αποκαλεί «φίλο» του σε κάθε ευκαιρία, απέφυγε οποιαδήποτε ονομαστική αναφορά στον Τούρκο ομόλογό του για όσα εμπρηστικά ανέφερε τόσο κατά της χώρας όσο και κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αντ’ αυτού, αφού ξεκαθάρισε ότι ο διάλογος με την Τουρκία παράγει αποτελέσματα, έσπευσε να υπερασπιστεί την πρόσφατη επικίνδυνη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη για το Διεθνές Δίκαιο, χαρακτηρίζοντάς την προωθημένη (!), που προσιδιάζει σε ένα κράτος ισχυρό και με πλήρη προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο.
Υπενθυμίζεται ότι επί ημέρες τα κυβερνητικά στελέχη προσπαθούσαν να «μαζέψουν» την ατυχή αναφορά του πρωθυπουργού, αντιλαμβανόμενα εκ των υστέρων το πολιτικό και διπλωματικό της βάρος. Εξίσου ακατανόητη ήταν και η παραδοχή που έκανε σε άλλο σημείο της τοποθέτησής του ο «φιλέλληνας» κ. Γεραπετρίτης για τα ελληνοτουρκικά ζητήματα. «Κυριαρχία δεν συζητάμε. Τα κυριαρχικά δικαιώματα είναι όμως αντικείμενο συζήτησης» παραδέχτηκε σε μια φράση που λειτουργεί ως ακόμα ένα ανέλπιστο δώρο προς την τουρκική επιχειρηματολογία. Διότι ακριβώς αυτό υποστηρίζει διαχρονικά η Αγκυρα, ότι δεν αμφισβητεί -υποτίθεται- την κυριαρχία, αλλά τα «δικαιώματα» που απορρέουν από αυτήν.
