Σπαρακτική ήταν η κατάθεση της μητέρας του Γιώργου Λιγγερίδη
Στην έναρξη των μαρτυρικών καταθέσεων στη δίκη της δολοφονίας αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη, η μητέρα του περιέγραψε με έντονη συναισθηματική φόρτιση όσα βίωσε μετά το θανάσιμο τραυματισμό του γιου της από ναυτική φωτοβολίδα στα επεισόδια έξω από το κλειστό του Ρέντη το 2023.
Κατήγγειλε ότι άτομα που δεν γνώριζαν τον γιο της είχαν εκφράσει απειλές εναντίον του «επειδή ήταν αστυνομικός».
Το δικαστήριο αποφάσισε να διαχωρίσει το μέρος της δικογραφίας που αφορά τη δολοφονία του Λυγγερίδη, καθώς η καταδίκη του 20χρονου που θεωρείται φυσικός αυτουργός δεν έχει ακόμη καταστεί αμετάκλητη. Έτσι, η παρούσα δίκη θα συνεχιστεί μόνο για τα υπόλοιπα αδικήματα που αποδίδονται στους περισσότερους από 100 κατηγορούμενους.
Η μητέρα του αστυνομικού υποστήριξε ότι τα επεισόδια ήταν οργανωμένα και στόχευαν σε δολοφονικές επιθέσεις κατά αστυνομικών, περιγράφοντας τον όγκο των πυρομαχικών και τον τρόπο δράσης ως «στρατιωτικό χτύπημα». Μετέφερε επίσης όσα της είπαν συνάδελφοι του γιου της για τη στιγμή του τραυματισμού του και αναφέρθηκε σε πληροφορίες περί φυγάδευσης ατόμων από τον χώρο των επεισοδίων.
Συγκλονιστική ήταν η περιγραφή της για τις ώρες και τις ημέρες που ακολούθησαν, από το τηλεφώνημα που έλαβε το βράδυ των επεισοδίων μέχρι την ενημέρωση για τη σοβαρή εγκεφαλική βλάβη του γιου της και τη μάχη που έδωσε επί 20 ημέρες στο νοσοκομείο. Μίλησε για τη στήριξη που δέχθηκε από αστυνομικούς και πολίτες και για τη στιγμή που κλήθηκε να αποχαιρετήσει τον γιο της.
Η μητέρα του αστυνομικού, στην κατάθεση της, εξέφρασε την απόλυτη βεβαιότητα της ότι τα επεισόδια που κατέληξαν στο θανάσιμο τραυματισμό του γιου της, ήταν οργανωμένα από «εγκληματίες» που πήγαν στοχευμένα να σκοτώσουν αστυνομικούς.
«Ευτυχώς έφυγε μόνο το παιδί μου. Θα μπορούσαν να έχουν σκοτωθεί και άλλοι. Ήταν στρατιωτικό χτύπημα με πάρα πολύ οπλισμό, με στρατηγική. Χτυπούσαν τη διμοιρία από μπροστά και από το πλάι… αυτοί είναι εγκληματίες. Δεν βρέθηκαν 200 άτομα εκεί τυχαία. Έχουν χρήματα, μπαινοβγαίνουν στα γήπεδα ελεύθερα. Τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Ήταν οργανωμένο, δεν ήταν τυχαίο το χτύπημα του Γιώργου, δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό» είπε.
Κλαίγοντας, η μητέρα του αστυνομικού αναφέρθηκε σε όσα της είπαν «οι συνάδελφοι του Γιώργου μου» για το βράδυ των επεισοδίων:
«Ήταν ευθεία βολή στο πόδι του Γιώργου. Ο όγκος των πυρομαχικών ήταν τεράστιος, ήταν κανονικός πόλεμος. Όταν ο Γιώργος χτυπήθηκε έμεινε όρθιος να κρατά την ασπίδα του. Οι συνάδελφοί του τον έριξαν κάτω για τις πρώτες βοήθειες, ο ίδιος ήξερε από τι έχει χτυπηθεί. Οι άλλοι ζητωκραύγαζαν και συνέχισαν να ρίχνουν. Έριξαν και μολότοφ. Χτυπήθηκε και στο άλλο πόδι ο Γιώργος. Μετά έκαψαν τα σκουφιά τους, τα ρούχα τους, ήξεραν τι έκαναν. Την ώρα που το δικό μου το παιδί ήταν κάτω, ο τότε αστυνομικός διευθυντής του Πειραιά έβγαλε κάποιους έξω από το γήπεδο». Είπε επίσης για τις μητέρες κατηγορουμένων:
«Αυτές οι μάνες έχουν τη δυνατότητα να τους βλέπουν και να τους αγκαλιάζουν. Εγώ δεν θα δεχόμουν ο γιος μου να είναι εγκληματίας…».
Εισαγγελέας: Από που έχετε την πληροφορία αυτή; Ποια πρόσωπα φυγάδευσε;
Μάρτυρας: Από τις ειδήσεις και συναδέλφους του γιου μου. Προφανώς έχουν φυγαδευτεί κάποιοι και δεν έχουν συλληφθεί. Δεν ξέρω ονόματα… απλά και οι συνάδελφοί του γιου μου, μου είπαν ότι ακούγεται στους κύκλους των αστυνομικών, ότι κάποια στελέχη φυγαδεύθηκαν.
Η γυναίκα, εν μέσω λυγμών, είπε στους δικαστές για το τηλεφώνημα που δέχθηκε εκείνο το βράδυ από παιδικό φίλο του γιου της:
«Μου λέει, “κυρία Ευγενία δώστε μου τον κύριο Σάκη”. Εμένα κάτι άρχισε να με τρώει. Δίνω το τηλέφωνο στο σύζυγο και ακούω: “ έχει χτυπήσει πολύ; Θα κατέβουμε τώρα”. Έκλεισε το τηλέφωνο ο σύζυγός μου και μου εξήγησε ότι ο Γιώργος έχει χτυπήσει το πόδι του.
Τι να μας πουν από το τηλέφωνο… φτάσαμε στο ΚΤΕΛ. Ήμουν σε έξαλλη κατάσταση, ζητούσα ηρεμιστικό και νερό. Πήρε ο υπουργός τον άνδρα μου τηλέφωνο και του είπε ότι έχει χτυπήσει το παιδί. Μας έβαλαν όχημα να μας κατεβάσει.
Μας πήγαν στο αστυνομικό μέγαρο Θεσσαλονίκης. Περιμένουμε και περιμένουμε… μας λένε ότι θα έρθει κι ένας ψυχολόγος μαζί σας. Λέω “ψυχολόγος γιατί; Τι έχει πάθει το παιδί;”. Επέμεναν ότι θα μας συνοδεύσει ψυχολόγος.
Ρωτούσα “ τι θέλεις; Γιατί έρχεσαι μαζί μας;”. Δεν απαντούσε τίποτα. Εγώ πίστευα ότι το παιδί μου έχει φύγει. Γιατί έκαναν όλα αυτά; Έπαιρναν υπουργοί, έβαλαν αμάξι, έφεραν ψυχολόγο…φώναζα εγώ “ μη με πάτε εκεί, δεν θέλω”…όταν φτάσαμε έτρεχα σαν τρελή γύρω- γύρω στο προαύλιο.
Στο νοσοκομείο υπήρχε ομάδα ψυχολόγων, μας πήραν σε ένα γραφείο και το έκαναν δωμάτιο. Μας έδωσαν τσάγια και ζεστές κουβέρτες. Μάθαμε ότι ο Γιώργος είχε χτυπηθεί πολύ βαριά, ότι υπέστη μεγάλη εγκεφαλική βλάβη. Μου είπαν ότι υπέστη δύο ανακοπές. Λέω “ ο Γιώργος μου; Είναι θηρίο!
Τα πόδια του ήταν σαν άλογο! Το δικό μου το παιδί ανακοπές;”. Ο Γιώργος όταν τον έφεραν ήταν φουσκωμένος. Λέω γιατί; Ο γιατρός είπε ότι όλο το προωθητικό αέριο μπήκε στο σώμα του και μετά έγινε ανάφλεξη… Πήρε παράταση ζωής ο Γιώργος, το ότι κράτησε 20 μέρες το χρωστά στην πάρα πολύ καλή φυσική του κατάσταση, στους συναδέλφους, στους γιατρούς και στο Θεό.
Ενημερωνόμασταν ότι δεν είχε εγκεφαλική λειτουργία. Ήταν όλη η διμοιρία δίπλα μας, όλη η Αστυνομία ήταν εκεί, άγνωστοι άνθρωποι, μία γιαγιά από τον Πόντο μου χάρισε τρεις μπανάνες… Είχα πάρα πολύ μεγάλη συμπαράσταση από τον κόσμο. Εγώ τους έδινα κουράγιο κι εκείνοι την αγκαλιά τους. Οι αστυνομικοί με έβλεπαν σαν μάνα τους κι εγώ σαν παιδιά μου. Στις 27 Δεκεμβρίου, μία ημέρα μετά τα γενέθλιά του μας είπαν να πάμε να τον χαιρετήσουμε…».
