Tο 1996, μια μέρα σαν την σημερινή, Τούρκοι πράκτορες, που παρουσιάζονταν σαν δημοσιογράφοι, υπέστειλαν την ελληνική σημαία από ελληνική βραχονησίδα και ύψωσαν την τουρκική. Αυτή ήταν μια προβοκατόρικη πράξη που δρομολόγησε τις εξελίξεις, οι οποίες οδήγησαν στο όνειδος των Ιμίων.
Το καθεστώς Σημίτη, αποπειρώμενο να εναρμονιστεί με το κοινό αίσθημα, προσποιήθηκε ότι ενδιαφερόταν για το εθνικό σύμβολο και κινητοποίησε τμήμα του Πολεμικού Ναυτικού για να το υπερασπιστεί. Στο τέλος, όμως, επικράτησε η φύση της εξουσίας του Κώστα Σημίτη και των συν αυτώ. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να κάνει τον τεμενά στους Τούρκους και το χατίρι στους Αμερικανούς. Δηλαδή, να γκριζαριστεί το Αιγαίο, να χάσει η Ελλάδα την κυριαρχία στα Ιμια και, φυσικά, να υποσταλεί η σημαία. Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος είπε στους συναυτουργούς της προδοσίας να ισχυριστούν ότι τη σημαία «την πήρε ο αέρας». Αυτή ήταν η αντιμετώπιση της γαλανόλευκης από το ΠΑΣΟΚ και τα επιφανέστερα στελέχη του.
Το γεγονός ότι οι άνθρωποι που πρωτοστάτησαν στην προδοσία παρέμειναν σε προβεβλημένες θέσεις στο κόμμα, αλλά στη συνέχεια ανέλαβαν καθήκοντα και σε επόμενες κυβερνήσεις του «Κινήματος» δείχνει ότι ο πατριωτισμός για όλον αυτόν τον εσμό υπάρχει μόνο στις ανέξοδες κορόνες και στις ομιλίες σε διάφορες επετείους. Δεν είναι βίωμα, κοσμοθεωρία, τρόπος ζωής.
Τη σημαία που οι λίγοι κομματικοί αντιμετωπίζουν σαν κομμάτι υφάσματος οι πολλοί την αισθάνονται σαν την καρδιά του έθνους. Συμβολίζει τα βιώματά μας, τις παραδόσεις και τις πεποιθήσεις μας, τους θριάμβους και τις καταστροφές μας, τα όσια και τα ιερά μας.
Εκατομμύρια Ελληνες έχουν προσφέρει τη ζωή τους, τη σωματική ακεραιότητά τους, τον χρόνο και τον κόπο τους για να την κρατήσουν ψηλά. Ετσι ήταν, έτσι είναι, έτσι νιώθουν οι Ελληνες. Τη σημαία τους σέβονται και όλοι οι εχέφρονες πατριώτες και υπεύθυνοι πολίτες όλων των χωρών του κόσμου. Μπορεί στους υλιστές αυτό να φαντάζει εξωφρενικά ρομαντικό, αλλά η σημαία συγκινεί τους λαούς και τους κινητοποιεί να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους.
Ολα γίνονται για μία σημαία.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
