Εκατομμύρια πασόκοι, νεοδημοκράτες και λοιποί κολαούζοι έγιναν σαν τα μούτρα της κυβέρνησης των Ιμίων ψηφίζοντας, στηρίζοντας ή ανεχόμενοι τους πρωταιτίους της προδοσίας
Ηταν προδοσία η υποστολή της σημαίας από τα Ιμια, η αποχώρηση του ελληνικού στόλου και το γκριζάρισμα εθνικού εδάφους; Ναι, ήταν. Ηταν ξεφτίλα που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας διέταξε τον στόλο να πάει στα Ιμια κι ύστερα έδωσε εντολή να φύγει άρον άρον κι ευχαρίστησε τους…
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Αμερικάνους για τη βοήθειά τους στην πραγματοποίηση της εθνικής υποχώρησης; Ναι, ήταν. Γίναμε παγκοσμίως ρεζίλι που κατάπιαμε τέτοια ντροπή, εμείς οι απόγονοι του Λεωνίδα των Θερμοπυλών, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, του Κολοκοτρώνη και των ηρώων του ’40;
Ναι, γίναμε. Την επομένη της προδοσίας των Ιμίων, όσοι τη ζήσαμε και τη θυμόμαστε, δεν νιώθαμε βαθιά ντροπιασμένοι, θυμωμένοι, θλιμμένοι; Ναι, έτσι νιώθαμε. «Προδότη» δεν χαρακτήριζε τον Σημίτη η πλειονότητα των Ελλήνων την επομένη των γεγονότων; Ναι, έτσι άκουγες να τον αποκαλούν στους δρόμους, στις πλατείες, στους χώρους εργασίας, στα πανεπιστήμια, στα γήπεδα, όπου βρίσκονταν άνθρωποι με νου, καρδιά και ψυχή ελληνική. Τότε γιατί στις εκλογές της 22ας Σεπτεμβρίου 1996 η πλειοψηφία ψήφισε Σημίτη και ΠΑΣΟΚ;
Γιατί 2.813.245 ψηφοφόροι ήθελαν να παραμείνουν στην εξουσία οι πρωταίτιοι της εθνικής ντροπής; Και γιατί στη συνέχεια η πλειοψηφία των νεοδημοκρατών ψηφοφόρων ανέχτηκε το κόμμα τους να συνεργάζεται και να συγκυβερνά με το ΠΑΣΟΚ των Ιμίων; Γιατί οι εκλογείς δέχτηκαν οι βουλευτές και οι υπουργοί των «γαλάζιων» κυβερνήσεων να εκφράζονται θετικά για ένα πρόσωπο που κηλίδωσε την Ιστορία μας και είχε τόσο κακή σχέση με την έννοια του έθνους, ώστε δεν μπορούσε ούτε μια φράση στα ελληνικά να ξεστομίσει σωστά;
Το πλήθος εξομοιώθηκε με τον Σημίτη και την εξουσία του διά της ψήφου και της στήριξης των πολιτικών δυνάμεων που βαδίζουν πάνω στα λερά χνάρια, τα οποία άφησε στην ελληνική Ιστορία το άθλιο καθεστώς του. Εδώ αξίζει να υπενθυμιστεί ο θείος Πλάτων, ο οποίος στην «Πολιτεία» του και συγκεκριμένα στον θρυλικό «μύθο του Ηρός» (617e) αναφέρει: «Οὐχ ὑμᾶς δαίμων λήξεται, ἀλλ’ ὑμεῖς δαίμονα αἱρήσεσθε. Πρῶτος δ’ ὁ λαχὼν πρῶτος αἱρείσθω βίον, ᾧ συνέσται ἐξ ἀνάγκης. Ἀρετὴ δὲ ἀδέσποτον, ἣν τιμῶν καὶ ἀτιμάζων πλέον καὶ ἔλαττον αὐτῆς ἕκαστος ἕξει. Αἰτία ἑλομένου· θεὸς ἀναίτιος».
«Δεν θα σας δοθεί δαίμονας*, εσείς θα διαλέξετε τον δαίμονά σας. Οποιος λάχει πρώτος, πρώτος ας διαλέξει ζωή, με την οποία θα δεσμευτεί αναγκαστικά. Η αρετή δεν έχει αφέντη. Οποιος την τιμά ή την περιφρονεί θα έχει περισσότερη ή λιγότερη. Υπεύθυνος είναι αυτός που διαλέγει. Ο θεός δεν ευθύνεται». Γίναμε συνεταίροι στις μαύρες επιχειρήσεις των Ιμίων, του Οτσαλάν και άλλων τινών και το πήραμε για τα καλά το «μέρισμά» μας. Αἰτία ἑλομένου· θεὸς ἀναίτιος.
*Το νόημα της λέξης «δαίμων» εδώ είναι εκείνο της τύχης, της μοίρας. Ο άνθρωπος δημιουργεί τον δρόμο του, δεν φτιάχνει ο δρόμος τον άνθρωπο.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
