Αντιγράφω από το ρεπορτάζ: «Με μαχαίρια, ρόπαλα και σιδηρογροθιές συγκρούστηκαν δύο φορές στο κέντρο της Αθήνας ομάδες νεαρών Αλβανών, οι οποίοι συνελήφθησαν από την Ασφάλεια Αθηνών. Συνολικά 26 άτομα, μέλη δύο ξεχωριστών ομάδων που δρούσαν με στρατιωτική πειθαρχία, έλυσαν τις διαφορές τους στα Κάτω Πατήσια. Τρεις από αυτούς κατέληξαν σοβαρά τραυματισμένοι στο νοσοκομείο, καθώς δέχτηκαν μαχαιριές στον θώρακα, κοντά στην καρδιά».
Αν κάποιος παρακολουθούσε τις ειδήσεις χωρίς ήχο, θα νόμιζε ότι πρόκειται για κακογυρισμένο «ριμέικ» αστυνομικής ταινίας του ’80. Δύο ομάδες, λέει, με «στρατιωτική πειθαρχία», συναντώνται στο κέντρο της Αθήνας για να λύσουν τις διαφορές τους με μαχαίρια, ρόπαλα και σιδηρογροθιές. Μόνο που εδώ δεν έχουμε εισιτήριο, ούτε ποπκόρν. Εχουμε απλώς… Κάτω Πατήσια.
Η φράση «έλυσαν τις διαφορές τους» ακούγεται σχεδόν πολιτισμένη. Σαν να κάθισαν γύρω από ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων με πρακτικά συνεδρίασης και εμφιαλωμένο νερό. Στην πράξη, βέβαια, η «συνάντηση» έγινε με αιχμηρά αντικείμενα και επιχειρήματα που καταλήγουν… στο χειρουργείο. Τρεις σοβαρά τραυματίες, μαχαιριές στον θώρακα, κοντά στην καρδιά, εκεί όπου, θεωρητικά, ενυπάρχει και ολίγη λογική.
Το πιο εντυπωσιακό δεν είναι ότι συγκρούστηκαν. Είναι ότι συγκρούστηκαν… δύο φορές. Σαν να μην πήγε καλά το πρώτο επεισόδιο και να χρειάστηκε επανάληψη για καλύτερα νούμερα τηλεθέασης. Ισως να έλειπε κάποιος από το «καστ»! Ισως να ήθελαν πιο θεαματικό φινάλε! Ισως, απλώς, να έχουμε συνηθίσει τόσο την παραβατικότητα ώστε να λειτουργεί με πρόγραμμα: «Τρίτη – Πέμπτη – Σάββατο, ραντεβού για ξύλο».
Η «στρατιωτική πειθαρχία» προσθέτει μια νότα επαγγελματισμού. Θα μπορούσε να είναι και… νεοφυής εταιρία «Ομάδα Δυναμικής Διαχείρισης Διαφορών» με σύνθημα: «Εμείς δεν συζητάμε, επιβάλλουμε». Αν δεν ήταν τραγικό, θα ήταν σχεδόν γελοίο. Κι εμείς, οι υπόλοιποι, παρακολουθούμε σαν να πρόκειται για φυσικό φαινόμενο. Οπως την πλημμύρα με τη βροχή ή την κίνηση στην Κηφισίας. «Εχει συμπλοκές σήμερα; Ναι, αλλά μετά τις 8, μην ανησυχείς». Η μετατροπή της βίας σε κανονικότητα είναι ίσως η πιο επικίνδυνη κατάληξη.
Η Αθήνα δεν χρειάζεται άλλες δήθεν «στρατιωτικές» αναμετρήσεις. Χρειάζεται λιγότερη ανοχή στην παρανομία και περισσότερη σοβαρότητα από όσους οφείλουν να προλαμβάνουν πριν τρέχουμε να μετράμε θύματα. Γιατί κάθε φορά που η είδηση μοιάζει με σενάριο δράσης, κάποιος καταλήγει στο χειρουργείο και η πόλη χάνει άλλο ένα κομμάτι κανονικότητας. Στο τέλος της ημέρας δεν είναι μόνο θέμα καταγωγής, συμμορίας ή γειτονιάς. Είναι θέμα δημόσιας ασφάλειας και στοιχειώδους λογικής. Κι αν συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τις συμπλοκές σαν επεισόδια τηλεοπτικής σειράς, ας μην πέσουμε από τα σύννεφα αν η επόμενη σεζόν θα είναι ακόμη χειρότερη.
Η ΑΚΙΣ
