Η υπόθεση του Ελευθέριου (Γιάννη Βασίλη) Γιαϊλαλί, την οποία αναδεικνύει σήμερα η «δημοκρατία», είναι ακόμα ένας δείκτης της ελεύθερης πτώσης του ήθους και της εθνικής αξιοπρέπειας σε ό,τι αποκαλείται κράτος. Ο Ελευθέριος Γιαϊλαλί είναι Τούρκος ποντιακής καταγωγής, από εξισλαμισθέντες Ελληνες της Μπάφρας του Πόντου. Ανακάλυψε ότι είναι Ελληνας, αγωνίστηκε για την Ελλάδα και τα ανθρώπινα δικαιώματα μέσα στην Τουρκία.
Η δράση του αλλά και η εξεγερμένη συνείδηση του Γιαϊλαλί τιμωρήθηκαν από την Τουρκία με ποινή κάθειρξης. Φυλακίστηκε, ήρθε στην Ελλάδα, ζήτησε άσυλο, βαφτίστηκε χριστιανός και τώρα, έπειτα από καθυστέρηση επτά ετών, ενημερώνεται ότι απορρίφθηκε το αίτημά του για χορήγηση ασύλου. Το υπουργείο Μετανάστευσης τον ενημέρωσε ότι θα απελαθεί.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, που έχει ξεμεσιαστεί να κάνει -μέσω του κ. Γεραπετρίτη- τεμενάδες στον Ερντογάν, αρνείται να δώσει άσυλο σε έναν αδελφό μας. Σχεδιάζει να τον στείλει πεσκέσι στην Τουρκία για τα… περαιτέρω. Η χρονική εγγύτητα της απόρριψης του αιτήματος του Γιαϊλαλί με την επίσκεψη Μητσοτάκη στην Αγκυρα δεν πρέπει να θεωρείται και τόσο συμπτωματική.
Επίσης, σε αυτή την υπόθεση πρέπει να σημειωθεί και το ακόλουθο οξύμωρο: Ζούμε σε μια εποχή που η ιθαγένεια έχει αποσυνδεθεί από κάθε πολιτισμική, ιστορική ή ακόμα και συναισθηματική βάση και αντιμετωπίζεται κάπως… εργαλειακά. Δίνουμε άσυλο στον κάθε περαστικό και golden visa σε όποιον πληρώνει καλά. Αρνούμαστε, όμως, να προστατεύσουμε κάποιον που έχει πληρώσει με την ελευθερία του τη σύνδεσή του με τον Ελληνισμό.
Επίσης, οι της κυβέρνησης και των υπηρεσιών Μετανάστευσης που είναι αυστηροί με τους Ελληνες και ελαστικοί με τους αλλοδαπούς πρέπει να γνωρίζουν ότι ένα κράτος κρίνεται και από το πόσο εύκολα λέει «ναι» και από το πότε και σε ποιον λέει «όχι». Στην περίπτωση του Ελευθέριου Γιαϊλαλί, το «όχι» φαντάζει ανάρμοστο, αταίριαστο, ντροπιαστικό.
Φυσικά, όλα τα παραπάνω οι κυβερνώντες τα γνωρίζουν, αλλά, μάλλον, το «όχι» στο αίτημα χορήγησης ασύλου στον Γιαϊλαλί ηχεί σαν «ναι» στις αξιώσεις του Ερντογάν.
