Η επένδυση πολλών κυβερνήσεων στη βλακεία και την αγραμματοσύνη αποδίδει καρπούς στα ραδιοτηλεοπτικά και διαδικτυακά περιβόλια
Σε τούτη την ηδύπικρον πατρίδα, όπου ο Ηρόδοτος έγραφε Ιστορίες και ο Αριστοτέλης ανέπτυξε μεθόδους συναγωγής λογικών συμπερασμάτων, έχουμε φτάσει στο σημείο να ακούμε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς βαρβαρισμούς και να διαβάζουμε στο διαδίκτυο τόσο μεγάλα μαργαριτάρια, που θα μοσχοπουλιούνταν σε δημοπρασίες του Οίκου Σόθμπις και του Οίκου Κρίστις.
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Το επίπεδο της δημοσιογραφίας; Δάπεδο. Και όχι οποιοδήποτε δάπεδο, αλλά εκείνο το πατημένο, λερωμένο από τις λάσπες της πολιτικής ορθότητας και τις σκόνες της τεμπελιάς και της αγραμματοσύνης. Τόσα χρόνια επενδύσεων από τις κυβερνήσεις (λουκουμοδεξιές, αριστερές, κεντρώες και… εκκεντρικές) στην αποβλάκωση του λαού έχουν αποδώσει καρπούς. Καρπούς σάπιους και δηλητηριώδεις, βεβαίως, αλλά καρπούς! Γιατί, βλέπετε, η αποβλάκωση είναι η καλύτερη επένδυση: φθηνή, εύκολη και με εγγυημένη απόδοση σε ψήφους.
Ανοίγεις την τηλεόραση και ακούς πανελίστρια που υποδύεται τη δημοσιογράφο να λέει: «Το θέμα πέρασε εξ απαλών ονύχων». Ηθελε να πει ότι την πήγαν… μαλακά την υπόθεση ή ότι την προσέγγισαν επιδερμικά, αλλά δεν γνωρίζει η ταλαίπωρη ότι «εξ απαλών ονύχων» σημαίνει από μικρό παιδί, από τότε δηλαδή που τα νύχια δεν είχαν σκληρύνει ακόμα.
«Η ροή των προσφύγων είναι αυξημένη» λένε. Ροή; Σαν να λέμε διάρροια και λογοδιάρροια. Και «αυξημένη ροή» σαν να μιλάμε για υδραυλικό που σου βγάζει λογαριασμό για να πληρώσεις. «Κατά τη γνώμη μου προσωπικά», λες κι ένα πρόσωπο έχει γνώμη απρόσωπη. «Εχει απόλυτη μοναδικότητα», «ήταν πάρα πολύ τέλειο», «δεν μπορώ αυτό που θα σας περιγράψω να το περιγράψω με λόγια», «αυτό που θέλω να πω είναι ότι θέλω να πω αυτό!», και άλλες πολλές κενολογίες γεμίζουν τηλεοπτικό χρόνο με ατόφια βλακεία. Κλίσεις και τονισμοί δολοφονούνται.
Το συντακτικό κατακρεουργείται. Η καλλιέπεια θάβεται ζωντανή σε χωματερές αφόρητων κλισέ, τα οποία συντίθενται από 500 λέξεις (κι ίσως να είναι και λιγότερες). Επειτα από την προέλαση των ανελλήνιστων ελληνέζικων ακολουθούν τεθωρακισμένες μεραρχίες γκρεκαμερικάνικων: «Δεν είναι στο mindset μου», «δεν μπορώ να το handle», «σούπερ ουάου αυτό το concept», «μου κάνει πολύ σαν situation», «είχαμε θέμα στο communication», «τρελαίνομαι γι’ αυτό το project», «δεν κολλάμε σαν team επειδή δεν υπάρχει respect», «πάμε για break και ξαναρχόμαστε» και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός.
Κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό με την επίθεση που δέχεται η ελληνική γλώσσα από την αγραμματοσύνη, την ξενομανία και την αναίδεια αστοιχείωτων δημοσιογραφούντων είναι πως εκδηλώνεται πλέον και στην ΕΡΤ. Κάποτε υπήρχε η ορθή εντύπωση πως στην κρατική ραδιοτηλεόραση απασχολούνται λιγότεροι αγράμματοι σε σχέση με τους ιδιωτικούς σταθμούς.
Τώρα, όμως, δεν ισχύει αυτό. Λίγο από τον χρόνο σας αν δαπανήσετε για να παρακολουθήσετε πρόγραμμα της ΕΡΤ, πολλά θα καταλάβετε. Και το ΕΣΡ τι κάνει; Δαπανά πόρους από τον προϋπολογισμό (από τις τσέπες μας δηλαδή) και καθεύδει. Οι δε καναλάρχες; Λεφτά έχουν. Νιονιό και ενδιαφέρον για την ελληνική γλώσσα δεν έχουν.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»