Στην Ελλάδα επί Μητσοτάκη ηχούν… αδιανόητες ορισμένες ερωτήσεις σε επιφανή κυβερνητικά στελέχη, οι οποίες θεωρούνται αυτονόητες στην Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ!
Στις ΗΠΑ η Κρίστι Νόεμ, υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας του Τραμπ, αποπέμφθηκε έπειτα από κατάθεσή της σε κοινοβουλευτική επιτροπή. Κατηγορήθηκε για σπατάλη 220 εκατομμυρίων δολαρίων σε διαφημίσεις που την προέβαλλαν προσωπικά και υποτίθεται ότι αφορούσαν την κυβερνητική πολιτική κατά της λαθρομετανάστευσης. Επιπλέον, ρωτήθηκε ευθέως για σεξουαλικές σχέσεις με τον υφιστάμενό της, Κόρι Λεβαντόφσκι, ειδικό σύμβουλο του Λευκού Οίκου. Η Νόεμ απέφυγε να απαντήσει ευθέως, χαρακτηρίζοντας τις ερωτήσεις «σκουπίδια ταμπλόιντ», αλλά ο Ντ. Τραμπ, ενοχλημένος κυρίως από την κακή διαχείριση του δημόσιου χρήματος, την απέλυσε. Παρά την πολιτική πόλωση, ο δημόσιος έλεγχος λειτούργησε.
Στην Ελλάδα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης των πολιτικών συντακτών, απείλησε με εξώδικο και νομικές ενέργειες τον δημοσιογράφο Χρήστο Αβραμίδη επειδή δεν του άρεσε η ερώτηση που του έκανε!
Συγκεκριμένα, ο κ. Μαρινάκης είπε: «Σας παρακαλώ πολύ να μην παραποιείτε τα λόγια μου, γιατί κάποια στιγμή μπορεί να υποστείτε και τις συνέπειες του νόμου, έτσι; Γιατί αυτό που κάνετε είναι ποινικό, να ξέρετε. Δηλαδή, λέγεται “παραποίηση των δεδομένων”. Και να ξέρετε ότι υπάρχουν και όρια, τα οποία πολλές φορές τα έχετε ξεπεράσει. Και επειδή πέραν όλων των άλλων έχω και τη νομική ιδιότητα, σας παρακαλώ πολύ να προσέχετε, γιατί κάποια στιγμή θα αναγκαστώ κι εγώ να κινηθώ νομικά. Να είστε πολύ προσεκτικός, δεν έχετε τον λόγο, έτσι; Και δεν θα σπιλώνετε ούτε πρόσωπα ούτε κανέναν. Αρκετά με την ασυλία σας».
Στην Ελλάδα του 2026 η δημοκρατία φαίνεται να υποχωρεί μπροστά σε μια κυβέρνηση που προτιμά τις απειλές από τη διαφάνεια. Ο δημόσιος έλεγχος, αυτός ο πυλώνας της λειτουργίας του πολιτεύματος, έχει μετατραπεί σε… πολυτέλεια που οι υπουργοί αρνούνται να ανεχθούν. Αντί να απαντούν σε ερωτήσεις για σκάνδαλα, διαφθορά ή κατάχρηση εξουσίας, καταφεύγουν σε απειλές για μηνύσεις και αγωγές, φιμώνοντας ΜΜΕ και πολιτικούς αντιπάλους. Αυτή η τακτική είναι μέρος ενός συστήματος που προστατεύει τους ισχυρούς, αφήνοντας τους πολίτες στο σκοτάδι, ακριβώς επειδή η διαφάνεια δεν «βολεύει» την εκτελεστική εξουσία.
