Οι αποκαλύψεις του ιδρυτή της Intellexa, που εμπορεύεται το Predator, Ταλ Ντίλιαν, αλλάζουν εντελώς τα δεδομένα
Την ανάγκη να ξεκινήσει νέα έρευνα για το σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών υπογραμμίζουν ολοένα και περισσότεροι εκπρόσωποι του νομικού κόσμου, και όχι μόνο, ύστερα από τις τελευταίες καταιγιστικές εξελίξεις σχετικά με την υπόθεση.
Μετά την πρόσφατη απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου και τις καταδίκες που επέβαλε, ακολούθησε η δημοσιοποίηση του πλήρους καταλόγου των προσώπων που είχαν μπει στο στόχαστρο του Predator, δίνοντας μια νέα, εντυπωσιακή διάσταση. Κι από προχθές, οι δηλώσεις του ιδρυτή της Intellexa, που εμπορεύεται το Predator, Ταλ Ντίλιαν αλλάζουν εντελώς τα δεδομένα. Μιλώντας στην εκπομπή «Mega Stories» έδειξε ευθέως την κυβέρνηση για το σκάνδαλο, λέγοντας ότι η εταιρία παρέχει τεχνολογία «μόνο σε κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου», με αποτέλεσμα να έχει ξεσπάσει τα τελευταία 24ωρα πραγματική θύελλα. Ο Τ. Ντίλιαν είναι ένας εκ των τεσσάρων ιδιωτών που καταδικάστηκαν πρωτόδικα με ποινή 126 χρόνων και 8 μηνών φυλακή, μαζί με τους Γιάννη Λαβράνο, Φέλιξ Μπίτζιο και Σάρα Χάμου.
Στο μεταξύ η λεγόμενη «λίστα Μενουδάκου», η οποία είχε συνταχθεί από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα κατά την περίοδο που πρόεδρος ήταν ο Κωνσταντίνος Μενουδάκος, απαριθμεί 115 πρόσωπα που ανήκουν στην ελίτ του δημόσιου βίου. Υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη, οι σύζυγοί τους, βουλευτές της Ν.Δ. και οι σύζυγοί τους επίσης, τηλεφωνικοί αριθμοί της Προεδρίας της Κυβέρνησης και της Βουλής, στελέχη της αντιπολίτευσης, διευθυντές εφημερίδων, επιχειρηματίες και πρόσωπα από τον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης περιλαμβάνονται στην επίσημη καταγραφή.
Και μόνο από την ανάγνωση των ονομάτων αυτών και των ιδιοτήτων τους είναι αυτονόητο πως η τακτική να ρίχνονται οι ευθύνες αποκλειστικά στους ιδιώτες δεν μπορεί -σε συνδυασμό μάλιστα με τις αποκαλύψεις Ντίλιαν- να διασώσει ούτε την κυβέρνηση ούτε την ΕΥΠ από τις ευθύνες και την υποχρέωσή τους να λογοδοτήσουν για το σκάνδαλο, δεδομένου ότι είναι λογικά αδύνατο με ένα τέτοιο εύρος παρακολουθούμενων να μην υπήρξε άνωθεν σχεδιασμός και εντολές.
Η «λίστα Μενουδάκου», που δημοσιεύτηκε από το «Βήμα», περιλαμβάνει και πρόσωπα για τα οποία είχε γίνει γνωστό ότι είχαν βρεθεί υπό το καθεστώς παράλληλης παρακολούθησης από την ΕΥΠ, αλλά φέρνει στο φως και άλλα ονόματα που περιλαμβάνονταν στην καταγραφή. Και πάλι όμως, όλα αυτά αποτελούν μόνο ένα κομμάτι του παζλ, καθώς το σύνολο των παρακολουθούμενων προσώπων εξακολουθεί να παραμένει άγνωστο έως σήμερα. Επομένως, τα ερωτήματα που χρήζουν απαντήσεων γίνονται περισσότερα και εντονότερα, μην επιτρέποντας άλλη αμφιβολία. Και μεταξύ αυτών βεβαίως το ερώτημα πόσο λογικό είναι η παρακολούθηση όλων αυτών των διακεκριμένων προσώπων -και με τις ιδιότητες που τα συνοδεύουν- να γίνεται για λογαριασμό ιδιωτών και μόνο, και για ποιον σκοπό… Η ανάγκη για πλήρη διαφάνεια και λογοδοσία της κυβέρνησης και της ΕΥΠ γίνεται πιο επιτακτική παρά ποτέ, καθώς η εμπιστοσύνη των πολιτών στον δημόσιο βίο και στους θεσμούς ήδη βρίσκεται σε αυξανόμενη δοκιμασία.
Η Δικαιοσύνη μπορεί να κατέληξε πρόσφατα σε βαριές καταδίκες για τα πρόσωπα που εμφανίζονται ως εκτελεστικοί βραχίονες της υπόθεσης, ωστόσο ποιοι σχεδίασαν και ποιοι έδωσαν την πολιτική ή επιχειρησιακή εντολή για τη δημιουργία ενός τόσο εκτεταμένου μηχανισμού παρακολουθήσεων σε ολόκληρο το φάσμα της δημόσιας ζωής επιβάλλεται πλέον να αποκαλυφθεί.
Μετά την ολοκλήρωση της έρευνάς του ο τότε πρόεδρος της Αρχής κ. Μενουδάκος είχε αποστείλει προσωπικές επιστολές, ενημερώνοντας σχετικά τα πρόσωπα του καταλόγου. Παρά ταύτα, μέχρι σήμερα ούτε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης ούτε άλλο θύμα έχει ενημερωθεί για τους λόγους της παρακολούθησής του, αφού η ΕΥΠ αρνείται να εφαρμόσει την απόφαση του ΣτΕ.
Για τον λόγο αυτόν έχουν ασκηθεί προσφυγές στο Δικαστήριο του Στρασβούργου, του οποίου η απόφαση αναμένεται σύντομα. Επίσης, αν και η ενημέρωση αφορούσε δεκάδες πρόσωπα, μόλις πέντε επέλεξαν να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη, μεταξύ των οποίων και ο κ. Ανδρουλάκης. Εντύπωση προκάλεσε και το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα δεν κατέθεσε έγκληση, ενώ το Μονομελές Πλημμελειοδικείο έκρινε ότι -ως προς τα πρόσωπα που δεν υπέβαλαν- η ποινική δίωξη έπρεπε να παύσει, καθώς το αδίκημα της παράνομης πρόσβασης σε σύστημα πληροφοριών δεν διώκεται αυτεπαγγέλτως.
