Ξαφνικά μαθαίνουμε ότι έπρεπε να ασχοληθεί ο επικεφαλής της καταπολέμησης για το ξέπλυμα χρήματος προκειμένου να πληροφορηθούμε τι έκρυβαν από το «πόθεν έσχες» τους οι Παναγόπουλος, Στρατινάκη και Γεωργίου. Φαίνεται, μάλιστα, ότι έχουν… χαθεί στον δρόμο πάνω από 5 εκατ. ευρώ συνολικά και για τους τρεις.
Αυτό σημαίνει ότι το Ελληνικό Δημόσιο, κατά συνέπεια ο Ελληνας φορολογούμενος, απώλεσαν ως έσοδα στα ταμεία του κράτους ένα πολύ υψηλό ποσό που θα προέκυπτε από φορολόγηση κ.ά.
Το ερώτημα είναι για ποιον λόγο τα «πόθεν έσχες», έτσι όπως διεξάγεται η όλη διαδικασία και με τους δειγματοληπτικούς ελέγχους που γίνονται, να αποτελούν τελικά ένα ξέπλυμα για όσους θέλουν να κρύψουν τα πραγματικά τους εισοδήματα. Ποιος επιτρέπει αυτή την κλοπή δημόσιου πλούτου από κάποιους που λειτουργούν πονηρά;
Το νομοθετικό πλαίσιο υποτίθεται ότι διαρκώς αυστηροποιείται, όμως περνάνε κάτω από τα ραντάρ των επιτροπών ελέγχου περιπτώσεις όπως τα 3,2 εκατ. του προέδρου της ΓΣΕΕ ή τα συνολικά 2 εκατ. του ζεύγους Στρατινάκη – Γεωργίου. Αν και θα έπρεπε να έχουν εντοπιστεί αυτά τα ποσά από τις τυπικές διαδικασίες που γίνονται, τελικά η πληροφόρηση έρχεται αφότου ξέσπασε το συγκεκριμένο σκάνδαλο και δεσμεύτηκαν οι λογαριασμοί των εμπλεκόμενων.
Ο Γιάννης Παναγόπουλος δεν ήταν υπόχρεος να υποβάλει «πόθεν έσχες» ως πρόεδρος ΓΣΕΕ, αλλά ως πρόεδρος των ινστιτούτων, μέσω των οποίων φέρεται ότι διακινήθηκαν τα επίμαχα ποσά. Για την πρώην γενική γραμματέα Εργασίας και πρώην υποδιοικήτρια της Ανεξάρτητης Αρχής Ελέγχου Αγοράς Αννα Στρατινάκη προέκυψε διαφορά 1,3 εκατ. ευρώ. Και για τον σύντροφό της Ανδρέα Γεωργίου, νόμιμο εκπρόσωπο εταιρίας προγραμμάτων κατάρτισης, δεν δηλώθηκαν 700-800.000 ευρώ.
Το ερώτημα είναι ποιος ελέγχει τους ελεγκτές. Θα βρεθεί υπόλογος κάποιος από αυτούς που, βάσει νόμων και αρμοδιοτήτων, θα έπρεπε να διασταυρώσουν τα ποσά έτσι ώστε να βρουν εγκαίρως, πριν από δυο και τρία χρόνια, τους ύποπτους ως παραβάτες; Το ίδιο, άλλωστε, έχει συμβεί κι άλλες φορές.
Οταν κάποιος επώνυμος πολιτικός, αξιωματούχος ή επικεφαλής Αρχής βρίσκεται στο στόχαστρο της κριτικής και των υπονοιών για εμπλοκή σε σκάνδαλα, τότε επικαλείται ως «τεκμήριο αθωότητας» το «πόθεν έσχες», το οποίο βρίσκεται συχνά και σε δημόσια θέα. Δηλαδή, αντιμετωπίζει τις υποψίες με τα στοιχεία από τη δήλωση του συγκεκριμένου ελέγχου.
Ο πολίτης, όμως, αγνοεί πως ο καθένας ό,τι θέλει δηλώνει και μόνο αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του, όπως στην προκειμένη με τους Παναγόπουλο, Στρατινάκη και Γεωργίου, θα γίνει κάποιος ουσιαστικός έλεγχος για να βγουν λαβράκια.
Ηρθε η ώρα η διαδικασία «πόθεν έσχες» να εφαρμοστεί με τρόπο ώστε οι «πονηροί» να μην μπορούν να διαφεύγουν. Αυτός είναι ο ρόλος των νομοθετών. Να κλείνουν τα παραθυράκια για τους «έξυπνους» Παναγόπουλους, Στρατινάκηδες και Γεωργίου που λειτουργούν σε βάρος των «χαζών», οι οποίοι δηλώνουν τα πραγματικά στοιχεία.
