Ηταν σαν χθες, Μάρτιος του 1983, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. «Ο Κατσιφάρας» λέει η γυναίκα μου. Σηκώθηκα και πήρα το ακουστικό. «Μόλις φάγανε τον Τζώρτζη Αθανασιάδη!» μου λέει και, πριν προλάβω να μιλήσω, κλείνει, επειδή χτυπούσε άλλο τηλέφωνο στο γραφείο του.
Είχα φύγει από τη «Βραδυνή» πριν από έναν χρόνο, λόγω διαφωνίας με τον τότε αρχισυντάκτη. Πήγα στο γραφείο του Τζώρτζη Αθανασιάδη και του είπα «Κύριε Τζώρτζη, ή εγώ ή εκείνος». Με κοίταξε με εκείνο το κοφτερό βλέμμα και χαμογέλασε. «Μπορώ να διώξω τον αρχισυντάκτη;» μου λέει. «Δεν είπα να τον διώξετε, είπα ή εγώ ή εκείνος».
Χαμογέλασε. «Σίγουρα έχεις βρει κάπου αλλού δουλειά πριν έρθεις στο γραφείο. Πήγαινε αύριο στον Ζαφόλια και πάρε την αποζημίωσή σου, είσαι καλός δημοσιογράφος» μου είπε. Κι έτσι, παραιτήθηκα παίρνοντας πλήρη αποζημίωση και την επομένη πήγα στο «Εθνος» του Αλέκου Φιλιππόπουλου με τριπλάσιο μισθό από τη «Βραδυνή». Επειδή εργαζόμουν και στην «Καθημερινή», απέναντι, στην οδό Σωκράτους, όποτε μπορούσα, πήγαινα και έβλεπα τον Τζώρτζη Αθανασιάδη.
Τον είχα γνωρίσει στο ξενοδοχείο «Τα Δελφίνια» στον Κάλαμο, όπου έπαιζα το 1971 με μια ορχήστρα και είχε έλθει όλη η «Βραδυνή» για Σαββατοκύριακο. Κάποια στιγμή και ενώ είχε ανάψει το κέφι, ζήτησε να παίξουμε τη «Ροζαμούντα». Είπα στα παιδιά τα ακομπανιαμέντα και την έπαιξα στο πιάνο. Ο Αθανασιάδης το ευχαριστήθηκε. Τρία χρόνια μετά πήγα να του ζητήσω δουλειά στη «Βραδυνή», σταλμένος από τον θείο μου, Σπύρο Γεωργόπουλο, «ανταποκριτή Πειραιώς» στην εφημερίδα πριν από κάμποσα χρόνια. Με κοίταξε. «Εσύ δεν είσαι που…». Του είπα «εγώ είμαι» και γέλασε. «Αμα είσαι τόσο καλός όσο και στο πιάνο, θα τα πάμε καλά» μου είπε και… προσελήφθην.
Ενα βράδυ, όταν γιορτάζαμε κάποια επέτειο στη «Βραδυνή», βρεθήκαμε στον «Διογένη», στον Πειραιά, όπου εμφανιζόταν ο Τόλης Βοσκόπουλος, με τον οποίο είχα γνωριστεί ως μουσικός. Με βλέπει κάποια στιγμή ο Βοσκόπουλος, μου κάνει νόημα «τι θες εσύ εδώ;», του κάνω κι εγώ νόημα «είμαι στην παρέα» και κάποια στιγμή με καλεί από μικροφώνου να τον συνοδεύσω στο πιάνο στο «Αποκοιμήθηκα».
Το λέει, τον συνοδεύω και παίρνει μικρόφωνο ο Τζώρτζης. «Για να ξέρετε τι ταλέντα έχει η “Βραδυνή”» λέει και μας ζητά να παίξουμε το «Θα ’ρθει άσπρη μέρα και για μας» του Ξαρχάκου, που του άρεσε πολύ και του το τραγουδούσε (όπως μου είχε πει) ο φίλος του Λευτέρης Ψιλόπουλος, όταν είχαν κλείσει οι συνταγματάρχες τη «Βραδυνή». Σαν χθες, λοιπόν, δολοφονήθηκε μέσα στο γραφείο του, στη «Βραδυνή», στην οδό Πειραιώς, ο εκδότης Τζώρτζης Αθανασιάδης. Ακολούθησε η δολοφονία του Νίκου Μομφεράτου από τη 17Ν και οι παραδοσιακοί εκδότες λιγόστεψαν επικίνδυνα. Ο δολοφόνος του Τζώρτζη δεν βρέθηκε ποτέ.
Η ΑΚΙΣ
