«Το μεγαλύτερο σχολείο της ζωής είναι το πεζοδρόμιο», τραγούδι του 1964 σε στίχους Γ. Μητρόπουλου και μουσική Μπάμπη Μπακάλη. Τραγουδά ο Στέλιος Καζαντζίδης. Αυτή είναι η κοινωνική θεώρηση του πεζοδρομίου.
Ταινία «Δεσποινίς ετών 39» (1954). Ο Τηλέμαχος Καραντάρης (Βασίλης Λογοθετίδης) προσπαθεί να πείσει τη… σιτεμένη αδελφή του Χρυσάνθη (Σμάρω Στεφανίδου) ότι την είδε κάποιος και του άρεσε; «Και πότε με είδε, μωρέ. Εγώ έχω να βγω τρεις μήνες από το σπίτι;». «Μη το λες αυτό, Χρυσάνθη, είναι πολλοί που περπατάνε και κοιτάνε ψηλά. Κάνουνε μπανιστήρι». «Τι κάνουνε;». «Κοιτάνε ψηλά».
Σήμερα, αν επιχειρήσει κάποιος να «κάνει μπανιστήρι», ήγουν να κοιτάξει ψηλά, την αμέσως επομένη στιγμή θα… μετρήσει το πεζοδρόμο. Κάποιο πλακάκι που λείπει, κάποιο άλλο που εξέχει ή ένα ατίθασο δέντρο, που έχει απλώσει κλώνους και κλωνιά και σκέπασε μια γειτονιά, μαζί και το πεζοδρόμιο και ίσως κάποιο πατίνι παρατημένο, κάποιο τελάρο λησμονημένο, αποτελούν σύγχρονα ναρκοπέδια, που, αν κοιτάξεις ψηλά, τότε κινδυνεύεις σοβαρότατα να κλείσεις ανατολικομεσημβρινό δωμάτιο στο ΚΑΤ.
Η ισχύουσα νομοθεσία για τα πεζοδρόμια είναι τόσο ασαφής και… πασσαδόρησα ώστε θυμίζει τον θρυλικό διάλογο «Εγώ πρόσεχα την Πολυχρονοπούλου, που πρόσεχε την Ξανθοπούλου, που μίλαγε με τη Γιαδικιάρογλου», δηλαδή ο ένας στον άλλον, δηλαδή μύλος. Και κοσμάκης σαβουρντίζεται καθημερινώς σαν να βρίσκεται στα… Στενά του Ορμούζ.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»