Η «ισχυρή Ελλάδα», το αφήγημα του Μαξίμου, κονιορτοποιήθηκε υπό το βάρος της αμείλικτης στατιστικής.
Τα προκαταρκτικά στοιχεία της Eurostat για το 2025 δίνουν «πιστοποιητικό αποτυχίας» στην κυβερνητική πολιτική που εθελοτυφλεί συστηματικά μπροστά στην κοινωνική αποσύνθεση.
Η χώρα μας, αντί να συγκλίνει με τον ευρωπαϊκό πυρήνα, διολισθαίνει σε μια ιδιότυπη «βαλκανοποίηση» της ένδειας. Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία, η Ελλάδα μοιράζεται πλέον την επονείδιστη τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαζί με τη Βουλγαρία. Το κατά κεφαλήν Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ), εκφρασμένο σε μονάδες αγοραστικής δύναμης, καθηλώθηκε στο πενιχρό 68% του μέσου όρου της Ένωσης. Με απλά λόγια: ο Έλληνας πολίτης βρίσκεται σε δυσμενέστερη θέση από το σύνολο σχεδόν των Ευρωπαίων εταίρων του, παλεύοντας με ένα επίπεδο διαβίωσης που απέχει παρασάγγας από το κοινό σημείο αναφοράς των 41.600 ευρώ.
Η Γεωγραφία της Ανισότητας και η Ελληνική Εξαίρεση
Ενώ το Λουξεμβούργο απολαμβάνει ένα κατά κεφαλήν ΑΕΠ στο 239% του μέσου όρου και χώρες όπως η Ολλανδία, η Δανία και η Αυστρία υπερβαίνουν με άνεση το ευρωπαϊκό ορόσημο, η Ελλάδα του 2025 καταγράφεται ως ο ουραγός της ηπείρου. Η απόσταση από τον μέσο όρο δεν είναι απλώς μια αριθμητική διαφορά· είναι ένα χάσμα ποιότητας ζωής, μια «μαύρη τρύπα» που καταπίνει τους κόπους της μέσης οικογένειας.
32% κάτω από τον μέσο όρο αυτή είναι η «ετυμηγορία» για την αγοραστική δύναμη στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία.
Ακόμα και χώρες όπως η Λετονία (-29%), η Πολωνία και η Πορτογαλία βρίσκονται σε σαφώς πλεονεκτικότερη θέση, αφήνοντας την ελληνική οικονομία να αναμετράται με τα δικά της αδιέξοδα.
Πολιτική Τύφλωση και Κοινωνικός Εμπαιγμός
Είναι πράγματι απορίας άξιο πώς το κυβερνητικό επιτελείο συνεχίζει να πανηγυρίζει για «ρυθμούς ανάπτυξης», όταν αυτοί δεν μεταφράζονται σε τίποτα άλλο παρά σε αριθμούς επί χάρτου. Η πραγματικότητα είναι ότι η αγοραστική δύναμη του Έλληνα έχει υποστεί καθίζηση. Όταν το κόστος ζωής καλπάζει και οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, η κατάταξή μας στην τελευταία θέση της ΕΕ αποτελεί τη φυσική απόληξη μιας πολιτικής που πριμοδοτεί τα ολιγοπώλια και περιφρονεί τον εργαζόμενο.
Μόνο 10 από τις 27 χώρες ξεπέρασαν τον μέσο όρο, όμως η μεγάλη πλειονότητα της Ένωσης (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία) κινείται σε μια αξιοπρεπή απόσταση από αυτόν. Η Ελλάδα, αντιθέτως, αποτελεί το θλιβερό παράδειγμα μιας χώρας που, αντί να ανέβει σκαλιά, κατεβαίνει στο υπόγειο της Ευρώπης.
Το «κατόρθωμα» της κυβέρνησης είναι ότι κατάφερε να καταστήσει την Ελλάδα τον φτωχό συγγενή μιας Ένωσης που προχωρά, αφήνοντας πίσω της εκείνους που επενδύουν στην επικοινωνία και όχι στην ουσία.
