Η δημόσια σφαίρα κατακλύζεται καθημερινά από καλοκουρδισμένα αφηγήματα που παρουσιάζουν την τετραετία Μητσοτάκη ως τη χρυσή εποχή της ελληνικής οικονομίας.
Εδώ έρχεται και η εμπεριστατωμένη ανάλυση του ινστιτούτου ENA με σκοπό να αποδομήσει αυτό το οικοδόμημα αποκαλύπτοντας ότι πίσω από τη βιτρίνα των επικοινωνιακών θριάμβων κρύβεται μια ανησυχητική στασιμότητα και μια επικίνδυνη αποδιοργάνωση της παραγωγικής βάσης της χώρας. Η σύγκριση των πεπραγμένων της περιόδου 2015-2019 με την αντίστοιχη της περιόδου 2019-2023 αναδεικνύει μια σειρά από αποτυχίες που αποσιωπούνται συστηματικά από το επίσημο κυβερνητικό χείλος.
Η πλασματική υπεροχή των ρυθμών ανάπτυξης
Το πρώτο επιχείρημα περί «εκρηκτικής ανόδου» του ΑΕΠ καταρρέει, οι αριθμοί αποδεικνύουν ότι οι δύο περίοδοι κινήθηκαν σε σχεδόν ταυτόσημα επίπεδα. Παρά το γεγονός ότι η προηγούμενη διακυβέρνηση πάλευε μέσα στη μέγγενη των μνημονίων και της δημοσιονομικής ασφυξίας πέτυχε μια μεγέθυνση της τάξης του 5,9% ενώ η σημερινή κυβέρνηση με την ελευθερία των δισεκατομμυρίων του Ταμείου Ανάκαμψης και χωρίς την εποπτεία των πιστωτών σημείωσε ένα ισχνότατο πλεονέκτημα φτάνοντας στο 6,3%. Αυτή η οριακή διαφορά απογυμνώνει τον ισχυρισμό περί οικονομικού άλματος αποδεικνύοντας ότι η τωρινή μεγέθυνση στερείται δυναμικής και στρατηγικού βάθους.
Η κατάρρευση της υπαίθρου
Η πιο επώδυνη πτυχή της κυβερνητικής πολιτικής εντοπίζεται στον πρωτογενή τομέα ο οποίος μοιάζει να έχει εγκαταλειφθεί πλήρως στην τύχη του. Η έρευνα καταγράφει μια σοκαριστική συρρίκνωση της τάξης του 24,3% στη γεωργία και την κτηνοτροφία κατά την τελευταία τετραετία γεγονός που σημαίνει ότι το ένα τέταρτο της εγχώριας αγροτικής παραγωγής έχει κυριολεκτικά εξαϋλωθεί.
Αυτή η παραγωγική αιμορραγία δεν είναι τυχαία αλλά αποτελεί το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που στρέφει την πλάτη στην παραγωγή και επενδύει μονοδιάστατα σε πρόσκαιρες υπηρεσίες αφήνοντας την ελληνική περιφέρεια να μαραζώνει και τη χώρα να εξαρτάται όλο και περισσότερο από τις εισαγωγές.
Ο εφιάλτης του εμπορικού ελλείμματος και η εισαγόμενη ευημερία
Η δήθεν εξωστρέφεια της ελληνικής οικονομίας αποδεικνύεται ένας επικίνδυνος μύθος αν αναλογιστεί κανείς την τρομακτική διεύρυνση του εμπορικού ελλείμματος. Ενώ την περίοδο 2015-2019 υπήρχε μια συνεκτική προσπάθεια συγκράτησης που οδήγησε σε μείωση του ελλείμματος κατά 3,7% η περίοδος Μητσοτάκη σημαδεύτηκε από μια πρωτοφανή εκτίναξη της τάξης του 300,8%.
Η χώρα διολίσθησε σε ένα καθεστώς απόλυτης εξάρτησης από το εξωτερικό με το έλλειμμα να εκτοξεύεται στα 16,2 δισ. ευρώ το 2023 αποκαλύπτοντας την πλήρη αποτυχία της κυβέρνησης να θωρακίσει την εγχώρια παραγωγή και να υποκαταστήσει τις εισαγωγές με ελληνικά προϊόντα.
Τα λογιστικά τρικ της απασχόλησης και οι αόρατοι άνεργοι
Ακόμη και στο ευαίσθητο πεδίο της εργασίας η πραγματικότητα διαψεύδει τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς καθώς ο ρυθμός δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας επιβραδύνθηκε αισθητά.
Το πιο μελανό σημείο παραμένει η μεθοδοδευμένη ωραιοποίηση των ποσοστών ανεργίας μέσω της αλλαγής των ορισμών που εφαρμόστηκε το 2021. Η απόκλιση ανάμεσα στην «αισιόδοξη» ΕΛΣΤΑΤ και τη σκληρή πραγματικότητα των μητρώων της ΔΥΠΑ είναι χαοτική αφού περισσότεροι από 977.000 εγγεγραμμένοι άνεργοι παραμένουν στο περιθώριο την ώρα που οι επίσημες στατιστικές τους αγνοούν επιδεικτικά.
Πρόκειται για μια στρατιά απογοητευμένων πολιτών που δεν αναζητούν πια εργασία επειδή μάλλον δεν πιστεύουν ότι υπάρχει θέση γι’ αυτούς σε μια οικονομία που ευημερεί μόνο στα χαρτιά και στις οθόνες των τηλεοράσεων.
