Ο πρωθυπουργός είναι καλός μόνο σε τακτικές του παρελθόντος: Την οικοδόμηση πελατειακού κράτους, τον εκμαυλισμό των μέσων ενημέρωσης, την ώσμωση με τη μαφία και τον έλεγχο του πολιτικού τοπίου με την επιστράτευση παρακρατικών μεθόδων
Οταν φτάσει η ώρα να αποκαθηλωθεί ο «καλύτερος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης» και να γκρεμιστεί μαζί του ο μύθος του «αναντικατάστατου» που τον συνοδεύει, θα πρέπει να λογοδοτήσουν και αυτοί που τον έχτισαν. Ολα αυτά τα κατακάθια της «ενημέρωσης» που επιστρατεύτηκαν για να λιβανίζουν κάθε μέρα τον «ηγεμόνα» και την οικογένειά του δημιουργώντας ψεύτικες εικόνες και ανεδαφικές προσδοκίες.
Και κατακάθια, ξέρετε, υπάρχουν σε όλα τα κοινωνικά και επαγγελματικά στρώματα. Δεν είναι μόνο κάτι νεόκοποι λούμπεν εκδότες που «τα κονομήσανε» επί Μητσοτάκη γλείφοντάς τον από το πρωί έως το βράδυ. Είναι και οι «κυριλέ» της αστικής αρθρογραφίας που τόσο καιρό κάλυπταν τις ανομίες του, έριχναν καμιά μπηχτή πού και πού για ξεκάρφωμα, αλλά στο τέλος τον ευλογούσαν ως μοναδική λύση, επιστρατεύοντας το γνωστό σύνθημα «ΤΙΝΑ» του φιλελεύθερου καπιταλισμού (There is no alternative).
Μόνο που εδώ δεν μιλάμε ούτε για εκδοχές καπιταλισμού ούτε για μοντέλα διακυβερνησιμότητας ούτε για κάποιον εναλλακτικό δρόμο προς το success story. Μιλάμε, αντίθετα, για την επιτομή της αποτυχίας, της βρομιάς, της αθέμιτης συναλλαγής, των παρακρατικών μεθοδεύσεων και της διάβρωσης των θεσμών.
Αυτή είναι η σημερινή Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη από όποια πλευρά κι αν την κοιτάξεις. Και έχουν ευθύνη -ξαναλέω- όσοι τον γνώριζαν και τον άφησαν να αναρριχηθεί στην εξουσία φορώντας τον μανδύα του μεταρρυθμιστή. Και οι πολιτικοί που παραμέρισαν για να περάσει (αλλά σήμερα προσπαθούν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα) και οι αχόρταγοι ολιγάρχες που μπήκαν στη λογική της ακριβής αλλά εύκολης δοσοληψίας με το κράτος και φυσικά οι δημοσιογράφοι που έσπευσαν να αποδώσουν σχεδόν υπερφυσικές ικανότητες σε έναν άνθρωπο εμφανώς προβληματικό.
Για να είμαστε, βέβαια, δίκαιοι θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο Κυριάκος δεν στερείται εντελώς κάποιων χαρισμάτων. Οχι βεβαίως όσων του αποδίδονται περί τεχνοκρατικής κατάρτισης, διαχειριστικής ικανότητας ή διεθνοπολιτικής αντίληψης. Ο πολιτικός που έφερε την… αξιοκρατία στο Δημόσιο διώχνοντας τις καθαρίστριες από τα υπουργεία δεν ήταν σίγουρα αυτός που θα οικοδομούσε την Ελλάδα του μέλλοντος. Γιατί είναι καλός μόνο σε τακτικές του παρελθόντος: Την οικοδόμηση πελατειακού κράτους, τον εκμαυλισμό των μέσων ενημέρωσης, την ώσμωση με τη μαφία και τον έλεγχο του πολιτικού τοπίου με την επιστράτευση παρακρατικών μεθόδων.
Ολα αυτά σίγουρα είναι παλιά κόλπα. Μόνο που ο σημερινός πρωθυπουργός τα έχει αναγάγει σε τέχνη χρησιμοποιώντας τα πιο σύγχρονα μέσα, την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, προκειμένου να εξασφαλίσει το ποθούμενο αποτέλεσμα. Γιατί αυτό είναι το χάρισμά του: Η τεχνοκρατική τελειοποίηση των αθέμιτων μεθόδων άσκησης εξουσίας που διδάχτηκε στο στενό οικογενειακό του περιβάλλον.
Αν σε όλα αυτά προσθέσετε και την επιδέξια διείσδυση στα ανώτερα κλιμάκια και στις συνδικαλιστικές ενώσεις της Δικαιοσύνης, θα συμφωνήσετε νομίζω στο συμπέρασμα ότι ο Κυριάκος δεν είναι για πέταμα. Είναι πολύ καλός σε όρους προσωπικής επιβίωσης. Και πολύ βλαπτικός για το συμφέρον της χώρας και του λαού.
Ο μεγαλύτερος μύθος που τον ακολουθεί είναι ότι βελτίωσε την οικονομία. Λάθος μεγάλο. Βελτίωσε μόνο τα μακροοικονομικά μεγέθη που θέλουν να βλέπουν οι δανειστές (πρωτογενή πλεονάσματα) και βύθισε τη χώρα στη φτώχεια καθιστώντας την ουραγό της Ευρωπαϊκής Ενωσης, πίσω ακόμη και από την ταλαίπωρη Βουλγαρία.
Η οικονομική πολιτική του Μητσοτάκη είναι η χαρά των ξένων και ιδιαίτερα των Γερμανών. Αρνείται να κόψει έστω και μία μονάδα από τον ΦΠΑ σε τρόφιμα και καύσιμα, αφήνει τα καρτέλ να οργιάζουν, αλλά την ίδια στιγμή σπεύδει να εξοφλήσει πρόωρα τα μακροπρόθεσμα δάνεια του Μνημονίου που έχουν δοθεί με επιτόκιο πολύ ευνοϊκότερο από αυτό με το οποίο δανείζεται σήμερα η χώρα!
Ο ελληνικός ρυθμός ανάπτυξης παραμένει αναιμικός, το δημόσιο χρέος μειώνεται πλασματικά λόγω της πληθωριστικής αύξησης του ΑΕΠ και φυσικά το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο, ο αδιάψευστος δείκτης υγείας μιας οικονομίας, αυξάνεται δραματικά. Στην εποχή του Κυριάκου η χώρα παράγει μόνο συμβόλαια μεταβίβασης ακινήτων και τουριστικές υπηρεσίες. Κι από την άλλη εισάγει τα πάντα, ακόμη και τα διατροφικά προϊόντα για τα οποία κάποτε παινευόμασταν.
Πράσινη μετάβαση
Αντιστοίχως, το ενεργειακό μοντέλο της κυβέρνησης Μητσοτάκη προσφέρεται για έρευνα μόνο από εισαγγελέα. Μαγεμένος από τα παραμύθια της πράσινης μετάβασης, με το που έκατσε στην καρέκλα, αποκήρυξε τις εξορύξεις, ανέλαβε να «καθαρίσει» τη χώρα από τους λιγνίτες, έστησε γερμανικά φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες σε κάθε κάμπο και ραχούλα, αλλά, όταν στην πρώτη κρίση είδε τις τιμές του ρεύματος να εκτοξεύονται, ξαναθυμήθηκε το φυσικό αέριο και τις υποθαλάσσιες γεωτρήσεις. Τώρα βλέπει ως λύση ακόμη και την πυρηνική ενέργεια που μέχρι πρότινος ξόρκιζε και καταριόταν. Ενα ατελείωτο ράβε-ξήλωνε, δηλαδή, που μοναδικό αποτέλεσμα έχει να πληρώνει ο Ελληνας πανάκριβα το ρεύμα και να τρίβουν τα χέρια τους τα αφεντικά του καρτέλ.
Οσο κι αν ακούγεται παράδοξο, η εξαετία Μητσοτάκη συγκρίνεται ως «αναπτυξιακό πρότυπο» με την εξόχως προβληματική τετραετία του ΣΥΡΙΖΑ, στη διάρκεια της οποίας συνέβησαν τα γνωστά κωμικοτραγικά, αλλά κάτω από το βάρος του τρίτου Μνημονίου τα δημοσιονομικά μεγέθη νοικοκυρεύτηκαν. Η περίοδος Μητσοτάκη, με λυμένα τα χέρια, έπρεπε να είναι περίοδος «απογείωσης» της ελληνικής οικονομίας, πλην όμως απογείωση γνώρισαν μονάχα οι κρατικοδίαιτες αρπαχτές!
Ενα εκατομμύριο απευθείας αναθέσεις ύψους 18 δισ. ευρώ στην εξαετία (!) κάτω από αδιαφανείς συνθήκες, εκατοντάδες εκατομμύρια σε διάφορων ειδών «συμβούλους» που επιβλήθηκαν ως «κλειδοκράτορες» των πόρων του Ταμείου Ανάπτυξης και φυσικά κάθετη αύξηση στα μυστικά κονδύλια των υπουργείων για να αγοράζονται «προσωπικά gadgets» του ηγεμόνα, όπως το σύστημα των υποκλοπών με το οποίο παρακολουθούσε τους πολιτικούς του αντιπάλους.
Τολμούν λοιπόν κάποιοι να μιλούν για «αναντικατάστατο», την ώρα που ολόκληρη η χώρα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο διαφθορείο, η μαφία διοικεί ολόκληρους επαγγελματικούς κλάδους, η φτώχεια των νέων χτυπάει κόκκινο και έχουν ανοίξει οι πύλες για τις ορδές των μουσουλμάνων εποίκων. Ναι, λοιπόν, ο Μητσοτάκης είναι πράγματι αναντικατάστατος για το 10%-15% του ελληνικού λαού που ταΐζει πλουσιοπάροχα με τα χρήματα όλων ημών των υπολοίπων. Αυτός ο στρατός πραιτοριανών είναι που εξακολουθεί να διαφημίζει την εικόνα του και ετοιμάζεται να δώσει μάχη χαρακωμάτων για να τον κρατήσει στην εξουσία.
Στην κάλπη, με δεδομένη την αυξημένη αποχή, ο στρατός του Κυριάκου συγκροτεί τη βάση 20% «μπετόν αρμέ» αυτών που τελικά ψηφίζουν. Παλιότερα όμως ο Μητσοτάκης είχε μαζί του κι άλλο ένα 20% αφελών που έχαψαν αμάσητα τα παραμύθια για τη δημόσια εικόνα του και νόμιζαν ότι ψηφίζουν «Νέα Δημοκρατία». Σήμερα αυτοί, ακόμη και οι αφελέστεροι των αφελών, που έμειναν έξω από τη νομή της πίτας και βλέπουν το όργιο της κομματικής ευνοιοκρατίας, δεν θα ξεγελαστούν. Η φούσκα Μητσοτάκη θα σκάσει και με μεγάλο κρότο, θυμηθείτε με…
