Λίγο πριν από το Πάσχα ο Σπύρος Πετρουλάκης μιλά για τον «Καθαρμό», το παρελθόν που επιστρέφει και την ανάγκη για αλήθεια και λύτρωση. Από τη δύναμη της τέχνης μέχρι το φως της Ανάστασης και το Πάσχα στην Κρήτη, μια κουβέντα για όσα μας βαραίνουν και όσα μας κρατούν όρθιους.
H συνάντησή μας με τον πολυγραφότατο Σπύρο Πετρουλάκη λίγο πριν από την Ανάσταση του Κυρίου μας μάς γέμισε χαρά στο κέντρο της πασχαλινής Αθήνας. Κυριακή των Βαΐων και ο επιτυχημένος συγγραφέας μάς περιγράφει τη Μεγάλη Εβδομάδα και τη Λαμπρή στην Κρήτη με λαούτα και οφτό (κρέας στον φούρνο), και μας κάνει να θέλουμε να πάρουμε το πρώτο καράβι και να φύγουμε για Ηράκλειο. Αφορμή ήταν το νέο του βιβλίου που κυκλοφόρησε στα μέσα Μαρτίου από τις εκδόσεις Μίνωας και έχει τίτλο «Καθαρμός».
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Ενα βιβλίο που, όπως μας λέει ο συγγραφέας του «Σασμού», της τηλεοπτικής σειράς-φαινόμενο στον Alpha, είναι αφιερωμένο στους Πόντιους και τους κατοίκους του χωριού Κρύα Βρύση στην Πέλλα, που τον αγαπούν και αυτός τους αγαπά το ίδιο. Μια συνέντευξη ψυχής πριν από το «Χριστός Ανέστη», για τη λύτρωση και την αλήθεια, αλλά και για την ανάγκη της καλής λογοτεχνίας, που ταξιδεύει το μυαλό του αναγνώστη, μέσα σε ένα πολεμικό σκηνικό, σε μια ανθρωπότητα που αποζητά την ειρήνη.
Νέο βιβλίο από τις εκδόσεις Μίνωας και ένα καινούργιο ταξίδι ξεκινά για τους αναγνώστες σας. Τι αφορά αυτό το βιβλίο; Αν ανατρέξω στον τίτλο του βιβλίου «Καθαρμός», η ιστορία που αναλύεται έχει σχέση με την ενοχή και την ακατανίκητη ανάγκη του ανθρώπου για αλήθεια;
Ο «Καθαρμός» είναι μια ιστορία που ξεκινά από μια πολύ ιδιαίτερη εικόνα. Μια τεχνητή λίμνη αρχίζει ξαφνικά να χάνει τα νερά της και αποκαλύπτει ένα σπίτι μαζί με ένα έγκλημα που είχε θαφτεί για δεκαετίες. Από εκεί και πέρα ξεκινά ένα ταξίδι στο παρελθόν αλλά και στο σήμερα, όπου κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν να καταλάβουν τι πραγματικά συνέβη. Εχει σίγουρα σχέση με την ενοχή, αλλά περισσότερο με την ανάγκη του ανθρώπου να φτάσει στην αλήθεια. Γιατί, όσο κι αν προσπαθήσουμε να αποφύγουμε κάποια πράγματα, η αλήθεια έχει έναν τρόπο να επιστρέφει και να ζητά απαντήσεις. Και κάπου εκεί αρχίζει ο καθαρμός.
Ποιοι είναι οι ήρωες του νέου σας βιβλίου και τι σχέση έχουν με τη λέξη «λύτρωση»;
Οι ήρωες του βιβλίου είναι άνθρωποι που κουβαλούν το παρελθόν τους. Αλλοι γνωρίζουν, άλλοι υποψιάζονται και άλλοι προσπαθούν να μάθουν. Μέσα από αυτή τη διαδρομή καθένας έρχεται αντιμέτωπος με τις επιλογές του και με όσα συνέβησαν. Η λύτρωση για τον καθένα είναι διαφορετική. Για άλλον είναι η αλήθεια. Για άλλον η συγχώρεση. Για άλλον η αποδοχή. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι όλοι, με τον δικό τους τρόπο, αναζητούν μια ισορροπία μέσα τους γιατί απλά είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας.
Είναι, άραγε, γραμμένο στη μοίρα του ανθρώπου το παρελθόν να τον στοιχειώνει και να το βρίσκει μπροστά του στο παρόν και το μέλλον; Με λίγα λόγια, τα μυστικά και τα τραύματα του παρελθόντος -ακόμη και αυτό που λέει ο θυμόσοφος λαός, ότι «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα»- αποτελούν μια διαχρονική πραγματικότητα; Μπορεί ο άνθρωπος να ξεφύγει από το παρελθόν του ή πρέπει να συμφιλιωθεί μαζί του; Μήπως χρειάζεται να προσπαθήσει να αλλάξει ό,τι τον πληγώνει από τα παλιά;
Δεν πιστεύω ότι είναι γραμμένο στη μοίρα του ανθρώπου να στοιχειώνεται, αλλά είναι αλήθεια ότι κανείς δεν ξεφεύγει από το παρελθόν του. Ολοι κουβαλάμε μέσα μας μνήμες, επιλογές και ανθρώπους που μας σημάδεψαν. Αυτά δεν σβήνουν και πολλές φορές, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, τα βρίσκουμε μπροστά μας. Ωστόσο το θέμα δεν είναι αν θα τα συναντήσουμε. Το θέμα είναι τι θα κάνουμε όταν τα συναντήσουμε. Αν θα τα αφήσουμε να μας βαραίνουν ή αν θα προσπαθήσουμε να τα καταλάβουμε και να τα βάλουμε στη θέση τους. Το «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα» είναι κάτι που το βλέπουμε συχνά. Υπάρχουν κύκλοι που περνούν από γενιά σε γενιά. Ομως δεν είναι νόμος. Είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει, αρκεί κάποιος να αποφασίσει να το σταματήσει. Αρα, δεν μιλάμε για φυγή από το παρελθόν, αλλά για συμφιλίωση. Και ίσως και για κάτι παραπάνω. Για την προσπάθεια να αλλάξουμε ό,τι μας πλήγωσε, ώστε να μην το κουβαλήσουμε ίδιο στο μέλλον. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο όσα του συνέβησαν. Είναι και όσα επιλέγει να κάνει από δω και πέρα.
Η ιστορία εκτυλίσσεται στην Κρύα Βρύση. Τι σχέση έχετε με αυτό το χωριό της Πέλλας; Τι σας συνδέει με τους κατοίκους της; Τι χαρές, τι αναμνήσεις; Νιώσατε την ανάγκη να φτιάξετε μια ιστορία για τους κατοίκους του χωριού που σας φιλοξενούν με την καρδιά τους;
Η Κρύα Βρύση είναι για μένα ένας τόπος που γνώρισα μέσα από τους ανθρώπους του. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Οι σχέσεις που χτίζονται, η ζεστασιά, η φιλοξενία, η αγάπη. Είναι από κείνα τα μέρη που σε κάνουν να νιώθεις δικός τους πολύ γρήγορα. «Τεμέτερον» που λένε και οι Πόντιοι… Εχω ζήσει όμορφες στιγμές εκεί, έχω κάνει φίλους, έχω δεθεί με ανθρώπους που κρατούν ζωντανές τις αξίες της παρέας. Και αυτό δεν το συναντάς εύκολα σήμερα. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι αυτός ο τόπος έχει ιστορίες που αξίζει να ειπωθούν. Οχι μόνο για το παρελθόν του, αλλά και για τους ανθρώπους τού σήμερα. Τους το υποσχέθηκα και κράτησα αυτή την υπόσχεση γράφοντας ένα βιβλίο με σεβασμό και αγάπη. Γιατί όταν ένας τόπος σε αγκαλιάζει, θέλεις κι εσύ με τον τρόπο σου να του το ανταποδώσεις.
Παίρνοντας το βιβλίο στα χέρια μου, διαβάζοντας αρχικά στο οπισθόφυλλο την ιστορία, το μυαλό μου έκανε μια αστραπιαία σκέψη με τη λίμνη και την ξηρασία… Με την κλιματική αλλαγή, την ξηρασία, τη μόλυνση του περιβάλλοντος… πόσες αλήθειες για την παραβατική συμπεριφορά του ανθρώπου στο οικοσύστημα θα έρθουν στο φως; Ο άνθρωπος -και το βλέπουμε κάθε χειμώνα με τις πλημμύρες, το καλοκαίρι με τις φωτιές, με τα πλαστικά στις θάλασσες- τι επιδιώκει, άραγε; Μήπως την αυτοκαταστροφή του;
Η ιστορία του βιβλίου δεν γράφτηκε ως μια οικολογική καταγγελία, αλλά δεν μπορώ να πω ότι αυτά που ζούμε δεν περνούν μέσα στις σελίδες. Βλέπουμε γύρω μας μια φύση που αλλάζει, αντιδρά και πολλές φορές μάς επιστρέφει όσα της κάνουμε. Πλημμύρες, φωτιές, ρύπανση. Δεν είναι πια κάτι μακρινό. Το ζούμε. Ο άνθρωπος πολλές φορές φέρεται σαν να είναι έξω από το περιβάλλον, ενώ στην πραγματικότητα είναι μέρος του. Είναι έγκλημα να ξεχνάς πού ανήκεις. Δεν ξέρω αν επιδιώκουμε συνειδητά την αυτοκαταστροφή. Ξέρω όμως ότι συχνά λειτουργούμε χωρίς μέτρο. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Η έλλειψη μέτρου και ευθύνης. Αν υπάρχει κάτι αισιόδοξο, είναι ότι ακόμη υπάρχει χρόνος να αλλάξουμε στάση. Αρκεί να καταλάβουμε ότι αυτό που συμβαίνει μας αφορά όλους.
Κύριε Πετρουλάκη, μια και μιλάμε για την ενοχή, τον θάνατο, τη λύτρωση, τον καθαρμό. Βλέποντας στα δελτία ειδήσεων τους 168 τάφους των μαθητριών στο Ιράν παρατεταγμένους στη σειρά, πώς νιώσατε για τον ανθρώπινο πολιτισμό; Πώς βιώνετε αυτόν τον πόλεμο μεταξύ Ισραήλ, ΗΠΑ και Ιράν, που έχει αγγίξει και την Κύπρο μας, αλλά και τις χώρες της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου; Ρουκέτες, πύραυλοι, εγκλωβισμένοι άνθρωποι στα αεροδρόμια, πλοία παραδεδομένα στην τύχη τους στα Στενά του Ορμούζ. Μήπως ζούμε τις αρχές ενός Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από την Ουκρανία και τη Ρωσία μέχρι τη Μέση Ανατολή;
Είναι από κείνες τις εικόνες που σε παγώνουν. Δεν μπορείς να τις δεις και να συνεχίσεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σε γεμίζουν θλίψη και σε κάνουν να αναρωτιέσαι πού βρισκόμαστε ως άνθρωποι και ως κοινωνίες. Ζούμε σε μια εποχή με μεγάλες εντάσεις και συγκρούσεις. Από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή ο κόσμος δείχνει εύθραυστος και ανήσυχος. Δεν είμαι σε θέση να πω αν οδηγούμαστε σε έναν παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό που είναι σίγουρο όμως είναι ότι η βία και ο πόνος δεν έχουν πάψει ποτέ να υπάρχουν, σε κάθε γωνιά της Γης. Εκείνο που με απασχολεί περισσότερο είναι ο άνθρωπος. Οι απλοί άνθρωποι που
βρίσκονται στη μέση αυτών των καταστάσεων. Οι οικογένειες, τα παιδιά, όσοι δεν έχουν καμία ευθύνη αλλά πληρώνουν το μεγαλύτερο τίμημα. Και ίσως σε τέτοιες στιγμές γίνεται ακόμη πιο σημαντικό να θυμόμαστε τις βασικές αξίες. Τον σεβασμό στη ζωή, την ειρήνη, την ανάγκη να βρίσκουμε τρόπους συνύπαρξης. Γιατί, αν χαθούν αυτά, τότε πραγματικά έχουμε χάσει τον δρόμο μας.
Πιστεύετε ότι όλη αυτή η σύρραξη στη Μέση Ανατολή θα επηρεάσει ακόμη μια φορά τα ελληνικά νοικοκυριά; Πόσο να αντέξει ο ελληνικός λαός πια; Μνημόνια, πανδημία, ενεργειακό θέμα με τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά και ακρίβεια. Και τώρα πάλι θέμα ενέργειας και αυξήσεις; Το έχουμε στο DNA μας οι Ελληνες τον αγώνα; Τι θα μας κρατήσει πάλι όρθιους; Η οικογένεια και η πίστη στον Θεό;
Είναι λογικό να υπάρχει ανησυχία. Κάθε διεθνής ένταση, ειδικά σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή, έχει αντίκτυπο στην καθημερινότητα όλων μας, κυρίως μέσα από την ενέργεια και την οικονομία. Και ο κόσμος έχει ήδη περάσει πολλά τα τελευταία χρόνια. Ο ελληνικός λαός έχει δείξει ότι αντέχει. Οχι γιατί είναι εύκολο, αλλά γιατί έχει μάθει να στέκεται όρθιος ακόμη
και στις δύσκολες στιγμές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κόπωση. Υπάρχει και είναι μεγάλη. Το βλέπουμε παντού. Αυτό που μας κρατά είναι οι δεσμοί μας. Η οικογένεια, η αλληλεγγύη, η πίστη, ο ένας άνθρωπος δίπλα στον άλλον. Αυτά είναι που δίνουν δύναμη. Και ίσως εκεί βρίσκεται και η απάντηση. Οχι μόνο στο να αντέχουμε, αλλά στο να
βρίσκουμε τρόπους να προχωράμε χωρίς να χάνουμε την ανθρωπιά μας.
Σε όλο αυτό το δυστοπικό τοπίο ποιο καταφύγιο σωτηρίας προσφέρουν στον άνθρωπο η τέχνη, η λογοτεχνία, η μυθοπλασία, η μουσική, τα εικαστικά, το θέατρο και ο χορός, ώστε να διατηρεί την ψυχική του ισορροπία; Σε περιόδους κρίσης αυξάνεται η αναγνωσιμότητα;
Η τέχνη είναι ένα από τα πιο ουσιαστικά καταφύγια του ανθρώπου. Δεν αλλάζει την πραγματικότητα, αλλάζει τον τρόπο που τη βλέπουμε και τη βιώνουμε. Σου δίνει χώρο να πάρεις μια ανάσα, να σκεφτείς, να νιώσεις, να θυμηθείς ότι δεν είσαι μόνος. Η λογοτεχνία ειδικά έχει αυτή τη δύναμη. Να σε βάζει σε μια ιστορία και να σου δείχνει ότι κάπου κάποιος άλλος έχει νιώσει όπως εσύ. Αυτό από μόνο του λειτουργεί λυτρωτικά. Ναι, σε περιόδους κρίσης ο κόσμος στρέφεται περισσότερο προς το βιβλίο και γενικά προς την τέχνη. Ισως γιατί τότε έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη να κρατηθούμε από κάτι πιο ουσιαστικό. Και τελικά αυτό είναι που μας κρατά. Αυτή η ανάγκη να βρίσκουμε νόημα, να συγκινούμαστε, να μοιραζόμαστε. Ισως γι’ αυτό παλεύουμε όσοι είμαστε λίγο πιο ρομαντικοί. Για να κρατήσουμε ζωντανό αυτό που μας κάνει ανθρώπους.
Υπάρχει καλύτερο δώρο από ένα βιβλίο για την περίοδο του Πάσχα; Τι θα προτείνατε στους αναγνώστες μας από την πλειάδα των βιβλίων σας; Τι θα έκανε καλό στην ψυχή μας αυτές τις άγιες ημέρες; Μήπως ένας… Σασμός
Το βιβλίο είναι πάντα ένα από τα πιο όμορφα δώρα, και ειδικά το Πάσχα έχει μια άλλη αξία. Είναι μια περίοδος που ο άνθρωπος θέλει να ηρεμήσει, να σκεφτεί, να έρθει πιο κοντά στον εαυτό του και στους δικούς του ανθρώπους. Ενα καλό βιβλίο μπορεί να γίνει η καλύτερη συντροφιά αυτές τις μέρες. Από τα δικά μου βιβλία δεν θα πρότεινα κάτι συγκεκριμένο. Κάθε αναγνώστης ξέρει τι έχει ανάγκη εκείνη τη στιγμή. Αλλος θέλει μια ιστορία πιο ήρεμη, άλλος κάτι πιο δυνατό. Αν όμως πρέπει να πω κάτι, θα έλεγα να διαλέξει ένα βιβλίο που θα τον αγγίξει. Που θα τον βάλει σε σκέψη, αλλά και θα του αφήσει κάτι φωτεινό. Γιατί αυτές τις ημέρες έχουμε ανάγκη από ιστορίες που μας φέρνουν λίγο πιο κοντά στη λύτρωση.
Δεν μπορώ να μη σας ρωτήσω, δεδομένου ότι η συνέντευξή μας θα βγει Κυριακή των Βαΐων. Πώς είναι το Πάσχα στην Κρήτη; Πώς είναι η Μεγάλη Εβδομάδα στο χωριό σας; Βάλτε μας στο κλίμα… Ποια είναι τα ήθη και τα έθιμα, από την Κυριακή των Βαΐων και τη Μεγάλη Πέμπτη της Σταύρωσης έως τη Μεγάλη Παρασκευή κατά την Ταφή του Κυρίου μας, αλλά και το Μεγάλο Σάββατο και τη Λαμπρή κατά την Ανάσταση; Ποια είναι η πασχαλινή γαστρονομία της Κρήτης την περίοδο του Πάσχα;
Προσωπικά το Πάσχα στην Κρήτη το βιώνω με όλες μου τις αισθήσεις. Από την Κυριακή των Βαΐων αλλάζει ο ρυθμός. Μπαίνουμε σιγά σιγά σε μια πιο ήσυχη, πιο εσωτερική διάθεση. Τα χωριά αρχίζουν να γεμίζουν, οι άνθρωποι επιστρέφουν, οι εκκλησίες ανοίγουν την αγκαλιά τους. Η Μεγάλη Εβδομάδα έχει τον δικό της παλμό. Η Μεγάλη Πέμπτη με τα κόκκινα αβγά και την προετοιμασία, η Μεγάλη Παρασκευή με την περιφορά του Επιταφίου στα στενά, όπου όλο το χωριό ακολουθεί με σεβασμό και συγκίνηση. Είναι από τις πιο δυνατές στιγμές.
Και μετά έρχεται η Ανάσταση. Τα μεσάνυχτα, με το φως να περνά από χέρι σε χέρι, με το «Χριστός Ανέστη» να ακούγεται δυνατά και να ενώνει τους ανθρώπους. Είναι μια στιγμή χαράς, αλλά και συγκίνησης. Την επόμενη μέρα, τη Λαμπρή, όλα γίνονται πιο γιορτινά. Στήνεται το τραπέζι, μαζεύονται οικογένεια και φίλοι, ακούγονται λύρες και λαούτα και το γλέντι κρατά ως αργά. Η πασχαλινή γαστρονομία έχει τον δικό της ρόλο. Αρνί, αντικριστό ή οφτό, παραδοσιακά καλιτσούνια, μπουρέκια, φαγητά που δεν είναι μόνο γεύση αλλά και μνήμη που έρχεται από το παρελθόν και φτάνει ως το μέλλον.
Τι σημαίνει το Πάσχα για εσάς; Τι σημαίνει η Ανάσταση του Κυρίου μας; Το «Χριστός Ανέστη, Αληθώς ο Κύριος»; Είναι μια ευκαιρία το Πάσχα να βρεθεί όλη η οικογένεια μαζί; Να γιορτάσει, να χορέψει με λαούτα και λίρες και να πει ιστορίες;
Για μένα το Πάσχα είναι μια στιγμή ουσίας. Είναι η ευκαιρία να σταματήσεις για λίγο, να σκεφτείς, να δεις τι έχει πραγματική αξία. Η Ανάσταση είναι ένα ξεκάθαρο μήνυμα ελπίδας. Οτι έπειτα από κάθε δυσκολία μπορεί να έρθει το φως. Το «Χριστός Ανέστη» δεν είναι απλώς μια ευχή. Είναι μια ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει ότι υπάρχει συνέχεια, ότι υπάρχει κάτι καλύτερο μπροστά. Και, φυσικά, το Πάσχα είναι και η οικογένεια. Είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται ξανά μαζί, γύρω από ένα τραπέζι, με κουβέντα, γέλιο, μουσική. Με τις λίρες και τα λαούτα να δίνουν τον ρυθμό και τις ιστορίες να περνούν από τον έναν στον άλλον. Μια γιορτή που ενώνει.
Το νέο σας βιβλίο θα το παρουσιάσετε σε όλη την Ελλάδα; Επιδιώκετε αυτή την επαφή με τους αναγνώστες σας, την περιμένουν;
Ναι, το βιβλίο ταξιδεύει ήδη σε όλη την Ελλάδα και το απολαμβάνω. Η παρουσίαση των βιβλίων μου δεν είναι απλώς ακόμη μία εκδήλωση. Είναι μια γιορτή. Η επαφή με τους αναγνώστες είναι από τα πιο ουσιαστικά κομμάτια αυτής της διαδρομής. Εκεί βλέπεις τα πρόσωπα των ανθρώπων που διαβάζουν τα βιβλία σου, που σ’ αγαπούν δίχως να σε ξέρουν. Και ναι, το περιμένουν. Το βλέπω κάθε φορά. Υπάρχει μια ανάγκη για αυτή την επικοινωνία. Για αυτή τη ζωντανή επαφή που δεν μπορεί να αντικατασταθεί από τίποτε άλλο. Για μένα εκεί κλείνει ο κύκλος της γραφής. Οταν η ιστορία βγει από το χαρτί και περάσει στους ανθρώπους.
Κύριε Πετρουλάκη, πόσα βιβλία έχετε γράψει μέχρι σήμερα; Γεννιέται κανείς συγγραφέας ή γίνεται;
Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί δεκατρία μυθιστορήματα, τέσσερα παιδικά βιβλία και τρία παραμύθια. Κάθε βιβλίο είναι μια ξεχωριστή διαδρομή, με τις δικές του απαιτήσεις και τις δικές του συγκινήσεις. Οσο για το αν γεννιέται ή γίνεται κανείς συγγραφέας, νομίζω ότι υπάρχει μια εσωτερική ανάγκη που σε σπρώχνει προς τη γραφή. Αυτό όμως από μόνο του δεν αρκεί. Χρειάζεται δουλειά, επιμονή και μια συνεχής προσπάθεια να γίνεσαι καλύτερος. Οπότε θα έλεγα ότι και γεννιέσαι, και γίνεσαι. Ξεκινάς με μια ανάγκη, αλλά στην πορεία χτίζεσαι.
Οι τηλεθεατές αναρωτιούνται αν θα δουν κάποια νέα τηλεοπτική σειρά βασισμένη σε κάποιο από τα βιβλία σας… Μετά τον «Σασμό» και το «Ναυάγιο» τι μας περιμένει στη μικρή μας οθόνη;
Υπάρχει πάντα ενδιαφέρον για τη μεταφορά βιβλίων στην τηλεόραση και αυτό είναι πολύ τιμητικό. Μετά τον «Σασμό» και το «Ναυάγιο» έχουν γίνει συζητήσεις και υπάρχουν σκέψεις για επόμενα βήματα. Ομως αυτά τα πράγματα θέλουν χρόνο και σωστό σχεδιασμό. Δεν είναι μόνο η ιστορία. Είναι και οι άνθρωποι που θα τη μεταφέρουν, η στιγμή, οι συνθήκες. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι υπάρχει διάθεση και από τη δική μου πλευρά να συνεχιστεί αυτή η πορεία. Οταν λοιπόν υπάρξει κάτι συγκεκριμένο, θα το μάθουμε όλοι μαζί. Μέχρι τότε κρατάμε τις ιστορίες ζωντανές μέσα από τα βιβλία.
Και με τη μουσική τι γίνεται; Τους στίχους; Τα τραγούδια; Τι νέο περιμένουμε από εσάς και από αυτό το μετερίζι;
Η μουσική είναι ένα κομμάτι μου που δεν φεύγει ποτέ. Οι στίχοι είναι πάντα εκεί, αλλά αυτή την περίοδο έχω δώσει όλη μου την ενέργεια στη συγγραφή. Η μουσική, όμως, έχει μια ιδιότητα που τη θαυμάζω. Εχει μεγαλύτερη υπομονή από τις λέξεις. Δεν σε πιέζει. Περιμένει. Και νομίζω πως περιμένει καρτερικά τη στιγμή που θα ξαναβρεθούμε. Οταν έρθει αυτή η στιγμή, θα βγει πάλι μπροστά. Γιατί κάποια πράγματα δεν τα αφήνεις ποτέ. Απλώς μένουν λίγο πίσω σαν να θέλουν να πάρουν τον χρόνο τους, την απόστασή τους.
