Επιτρέψτε μας να κινηθούμε σήμερα «κόντρα» στο ρεύμα. Ούτε οπεκεπέδες ούτε Ζωή ούτε πολιτικά μίση και πάθη. «Σήμερα, Μεγάλη Δευτέρα, ο Χριστός με τη μαχαίρα». Ετσι λέγαμε πιτσιρικάδες και ποτέ μας δεν αναρωτηθήκαμε τι σήμαινε αυτό που λέγαμε.
Είδα στο «Σχολικό δίκτυο» μια ενδιαφέρουσα ανάλυση του Γιάννη Σπυριδάκη για τη Μεγάλη Δευτέρα. Να, τι μας λέει: «Στη σημερινή Ακολουθία του Νυμφίου, θα ακούσουμε ένα από τα μεγαλύτερη σε έκταση Ευαγγέλια. Αρχίζοντας η Εβδομάδα των Παθών, ο Κύριος δέχτηκε εν αρχή ψυχολογική πίεση από όλους εκείνους οι οποίοι είχαν θορυβηθεί το διάστημα που ο Χριστός ενεργούσε κατά το θέλημα Tου Θεού στις διάφορες περιοχές που επισκεπτόταν.
Επιθυμούσαν διακαώς να βρεθεί μια αφορμή ώστε να συλληφθεί είτε από εκείνους είτε από τους Ρωμαίους. Γιατί αιτίες κατ’ αυτούς υπήρχαν. Ηταν όμως όλες ανυπόστατες και στηριζόμενες επάνω σε συναισθήματα εγωισμού και αυταρχισμού. Ο Χριστός εκείνες τις ημέρες δέχτηκε πολλές «επιθέσεις» από διάφορες ομάδες ανθρώπων που προσπαθούσαν να τον προκαλέσουν με λεκτικά ατοπήματα.
Για παράδειγμα, τον ρώτησαν αν συμφωνεί για την εισφορά που πλήρωναν οι Εβραίοι στον Καίσαρα. Εκείνος καθώς αντιλήφθηκε την παγίδα, αφού αν συμφωνούσε θα τον κατηγορούσαν οι ίδιοι, αν διαφωνούσε θα τον παρέπεμπαν στους Ρωμαίους, είπε να αποδίδουν ό,τι χρειάζεται στον Καίσαρα και ό,τι χρειάζεται στον Θεό («τα του καίσαρος τω καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ»).
Σε άλλη επίθεση που δέχθηκε, ξέσπασε, κατηγορώντας όλους τους «γραμματείς και Φαρισαίους», χαρακτηρίζοντάς τους υποκριτές που φροντίζουν την εξωτερική τους εμφάνιση, φροντίζουν το περίβλημά τους, ώστε να δείχνουν αρεστοί και αποδεκτοί από την κοινωνία, αλλά όσο καλοί και αν δείχνουν, η ψυχή τους είναι διεφθαρμένη, οι σκέψεις τους πονηρές και αμαρτωλές, οι προθέσεις τους εγωιστικές και ίσως βλαβερές για τους άλλους.
Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Ανθρωποι σαν κι εμάς που καταναλώνουμε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας για να ικανοποιούμε υλικές ανάγκες που συνεχώς αυξάνονται σε πλήθος και σε χρήματα. Και μένει ύστερα τι; Ανθρωποι που παραμελούμε τη σωτηρία της ψυχής μας, αγνοούμε τα ηθικά μας καθήκοντα και μας ενδιαφέρει μόνο η δημιουργία αρεστής εικόνας για το περιβάλλον μας, χωρίς όμως ουσιαστικό ενδιαφέρον για τον άνθρωπο.
Πάρτε, λοιπόν, σήμερα μόνο τη φράση «Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί, οίτινες διυλίζετε τον κώνωπα την δε κάμηλον καπαπίνετε» και βάλτε την δίπλα σε όλους αυτούς που διαφεντεύουν τον κόσμο, τις τύχες μας, τις ζωές μας, το μέλλον μας. Μπροστά τους ο Αννας και ο Καϊάφας είναι… μαθητούδια! Δυστυχώς, ο λόγος του Χριστού έχει αδυνατίσει. Και εκείνος των Φαρισαίων επικρατεί…
Η ΑΚΙΣ
