Οσα υπόσχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα φάνταζαν ωραία σε κάποια άλλη χώρα. Την ίδια περίοδο που η κυβέρνηση υπόσχεται λύσεις και μιλά για «ανάκαμψη» και «σταθερότητα», η πραγματικότητα στα ράφια των σούπερ μάρκετ αποτυπώνει ένα διαφορετικό αφήγημα: αυτό του αδιεξόδου που βιώνουν καθημερινά τα νοικοκυριά. Οι τιμές βασικών αγαθών συνεχίζουν να αυξάνονται με ρυθμούς που δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας, μετατρέποντας ακόμα και τις πιο απλές αγορές σε μια δύσκολη εξίσωση.
Το κόστος ζωής έχει εκτοξευθεί σε επίπεδα που ξεπερνούν το 60% σε ορισμένες κατηγορίες προϊόντων, επηρεάζοντας δυσανάλογα τα χαμηλά και τα μεσαία εισοδήματα. Τρόφιμα, ενέργεια και βασικές υπηρεσίες έχουν γίνει είδη πολυτελείας για πολλούς, ενώ οι πολίτες αναγκάζονται να περιορίσουν ακόμα και στοιχειώδεις ανάγκες. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η κυβερνητική ρητορική περί μισθολογικών αυξήσεων της τάξης του 10% ή 20% φαντάζει αποκομμένη από την πραγματικότητα.
Η αναντιστοιχία είναι προφανής: Πώς μπορούν αυξήσεις αυτού του μεγέθους να καλύψουν μια τόσο μεγάλη αύξηση στο κόστος ζωής; Η απάντηση είναι ότι δεν μπορούν. Στην πράξη, οι πολίτες συνεχίζουν να χάνουν αγοραστική δύναμη, παρά τις όποιες αυξήσεις μισθών, καθώς οι τιμές «τρέχουν» πιο γρήγορα από τα εισοδήματα. Το αποτέλεσμα είναι μια διαρκής πίεση που οδηγεί σε οικονομική ασφυξία.
Επιπλέον, η αίσθηση αδικίας εντείνεται όταν η καθημερινότητα διαψεύδει τις επίσημες διαβεβαιώσεις. Οι πολίτες δεν κρίνουν τις πολιτικές με βάση εξαγγελίες, αλλά με βάση τι μπορούν να βάλουν στο καλάθι τους. Και σήμερα αυτό το καλάθι μικραίνει συνεχώς, παρά τις υποσχέσεις για το αντίθετο.
Η αντιμετώπιση της ακρίβειας απαιτεί ουσιαστικές και στοχευμένες παρεμβάσεις, όχι μόνο επικοινωνιακή διαχείριση. Χρειάζονται μέτρα που να περιορίζουν πραγματικά τις τιμές, να ενισχύουν την αγοραστική δύναμη και να προστατεύουν τους πιο ευάλωτους. Διαφορετικά, το χάσμα ανάμεσα στις κυβερνητικές εξαγγελίες και την κοινωνική πραγματικότητα θα συνεχίσει να διευρύνεται.
