Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθεί να οχυρωθεί πίσω από τη ρήξη του εγκεφαλικού ανευρύσματος του υφυπουργού Παρά τω Πρωθυπουργώ Γιώργου Μυλωνάκη για να αποφύγει την -απεχθή για εκείνον- κριτική στα κυβερνητικά πεπραγμένα. Υιοθετώντας μια φτηνή και κουτοπόνηρη τακτική, βαφτίζει «τοξικότητα» κάθε προσπάθεια δημόσιου ελέγχου.
Η άσκηση των καθηκόντων των βουλευτών της αντιπολίτευσης και των ευάριθμων ΜΜΕ που ασκούν σωστά το δημοσιογραφικό λειτούργημα ταυτίζεται από την κυβερνητική προπαγάνδα με… αντικοινωνική συμπεριφορά και απανθρωπιά! Οσοι αποκαλύπτουν σκάνδαλα, τα καταγγέλλουν και κάνουν δύσκολη τη ζωή των παραγόντων της κυβέρνησης, είναι «τοξικοί» και επιτίθενται στις οικογένειες των υπουργών και του πρωθυπουργού! Αυτή η επιχειρηματολογία, που δεν θα γινόταν πιστευτή ούτε σε επιθεωρησιακό νούμερο, είναι ό,τι… καλύτερο διαθέτει πλέον στην επικοινωνιακή φαρέτρα της η κυβέρνηση των «αρίστων».
Το σήμα του αφέτη το έδωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ομιλία του στη Βουλή, που είχε θέμα την κατάσταση του κράτους δικαίου, των θεσμών και της λειτουργίας του Κοινοβουλίου στην Ελλάδα. Αμέσως μόλις άρχισε να μιλά ο πρωθυπουργός, αποπειράθηκε να παίξει το… συναισθηματικό χαρτί, αναφερόμενος στην περιπέτεια υγείας του Γιώργου Μυλωνάκη, τονίζοντας: «Αντιλαμβάνεστε ότι υπάρχει μεγάλη ψυχολογική ένταση και φόρτος, σίγουρα σε εμένα και στους συνεργάτες μας στο Μέγαρο Μαξίμου».
Αμέσως μετά, αναλαμβάνοντας ρόλο… γιατρού που κάνει διάγνωση, είπε: «Η τοξικότητα -η οποία αναδύεται συνολικά από τον δημόσιο διάλογο- μπορεί να έχει θέση πια όχι μόνο στις πολιτικές συμπεριφορές, αλλά και στις προσωπικές ζωές όσων επιλέγουν να ασχολούνται με την πολιτική».
Στο ίδιο μοτίβο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, που σε τηλεοπτική εμφάνισή του δήλωσε ότι έχουμε «πιάσει πάτο» επειδή υπάρχει «μια νοσηρή μειοψηφία που κάνει θόρυβο». Σε αυτή τη «νοσηρή μειοψηφία» ο Παύλος Μαρινάκης τσουβάλιασε τα αντιπολιτευτικά κόμματα και τα μη ελεγχόμενα από την κυβέρνηση ΜΜΕ. Και το έκανε αυτό για να απειλήσει: «Να ξέρουμε αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος δεν υπολογίζει όχι την υγεία κάποιου, όχι την αξιοπρέπειά του, όχι τον πόνο της οικογένειάς του, να ξέρουμε τουλάχιστον αν θέλουμε να κινηθούμε εναντίον του ποιος είναι. […] Και είναι συνένοχοι, χωρίς να το καταλαβαίνουν και εκείνοι που ανέχονται».
Ζούμε σε ιδιαίτερα δύσκολους και σκοτεινούς καιρούς.
