α. Δηλαδή, από έναν πρωθυπουργό, δεκάδες βουλευτές και υπουργούς, εκατοντάδες αρμοδίους και μη, που τα ονόματά τους ακούστηκαν για τα Τέμπη, τις υποκλοπές και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, μόνο ο κ. Μυλωνάκης (oλόθερμες ευχές για περαστικά), άντε και λίγο (με… σπρώξιμο -έτσι τη λένε τώρα την πρόγκα – της κυρίας Ντόρας) ο κ. Λαζαρίδης εθίγησαν;
Δεν τα λες και τρελά ποσοστά. Πάντως, για τον κ. Λαζαρίδη βρέθηκε ο υπαίτιος. Ηταν κάποιος εισηγητής δ’, που δεν έλεγξε καλώς τα δικαιολογητικά που υπέβαλε. Κάτι σαν σταθμάρχης, δηλαδή.
β. Δήλωσε η μητέρα ενός από τους φερόμενους ως εμπλεκομένους στην υπόθεση της (νέας) Μυρτώς: «Τα παιδιά δεν έχουν κάνει έγκλημα ποτέ». Πάντα υπάρχει η πρώτη φορά, κυρία μου.
γ. Πρώην μεγαλόσχημος και νυν (μάλλον) γραφικός σε τηλεοπτική συνέντευξή του είπε: «Εγώ ποτέ δεν ήμουν μόνος στη ζωή μου. Και πριν από την επταετία και μετά». Εντάξει, ρε, παιδιά, είπαμε. Ολοι μας υπήρξαμε αντιστασιακοί (προσωπικώς θυμάμαι κάπου στα μέσα του 1969, μέσα στο μπάνιο, είχα σχολιάσει: «Γιατί, ρε Παπαδόπουλε;». Ηθελε μεγάλο ηρωισμό τότε να πες «ρε» τον Παπαδόπουλο. Τέλος πάντων), αλλά δεν πάει παντού αυτό. Είναι σαν το αλάτι. Το πολύ βλάφτει.
δ. «Οπλοστάσιο των Ρομά στο Αίγιο ανακάλυψε η ΕΛ.ΑΣ.» («δημοκρατία»). Περισσότερη ασφάλεια αλλά και ασυδοσία πεθαίνεις.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»