Κάθε χρόνο γύρω από τις δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης πολιτικών αρχηγών, υπουργών και βουλευτών στήνεται ένα πολιτικό και δημοσιογραφικό σόου. Ποιος είναι ο πλουσιότερος, ποιος ο φτωχότερος, πόσα ακίνητα έχει ο ένας και πόσες καταθέσεις ο άλλος. Φέτος, όπως συνήθως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η σύζυγός του Μαρέβα Γκραμπόφσκι τοποθετήθηκαν στην κορυφή της λίστας, με πολύ μεγάλα εισοδήματα, καταθέσεις και ακίνητα, ενώ ακολουθούν ο Κυριάκος Βελόπουλος και ο Νίκος Ανδρουλάκης. Στο άλλο άκρο, πιο «ταπεινές» δηλώσεις από Κουτσούμπα και Νατσιό.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι όσα δηλώνουν οι πολιτικοί αρχηγοί, οι υπουργοί και οι βουλευτές. Το πρόβλημα για την Ελλάδα υπάρχει σε όσα δεν δηλώνουν ή σε όσα δηλώνουν αλλά ουδείς ελέγχει ουσιαστικά.
Η Επιτροπή Ελέγχου Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης λειτουργεί εδώ και χρόνια περισσότερο σαν διακοσμητικό στοιχείο παρά ως πραγματικός μηχανισμός διασταύρωσης της αληθινής εικόνας των περιουσιακών στοιχείων των πολιτικών. Οι περισσότερες δηλώσεις ανακηρύσσονται «καθαρές»! Σπάνια εντοπίζονται ουσιαστικές ανακρίβειες, ακόμα πιο σπάνια επιβάλλονται κυρώσεις. Οι πολίτες βλέπουν πολλούς πολιτικούς με εισοδήματα βουλευτή να διατηρούν ή και να αυξάνουν περιουσίες που δύσκολα δικαιολογούνται μόνο από μισθούς και νόμιμες δραστηριότητες, και η επιτροπή… τα βρίσκει όλα εντάξει.
Αυτό είναι ένα κακοστημένο θέατρο. Το σύστημα επιτρέπει σε όποιον θέλει να κρύψει περιουσιακά στοιχεία σε κρυπτονομίσματα, συγγενείς, offshore εταιρίες ή άλλες «γκρίζες ζώνες» να το κάνει σχετικά εύκολα, ενώ ο μέσος πολίτης που δηλώνει το σπίτι, το εισόδημα και το αυτοκίνητό του υπόκειται σε αυστηρό έλεγχο από την Εφορία. Η υποκρισία είναι προκλητική.
Υπάρχουν δύο ουσιαστικές λύσεις. Η πρώτη: να καταργηθεί το «πόθεν έσχες» για πολιτικούς, όπως ισχύει για τους απλούς πολίτες. Ας σταματήσουμε την παράσταση. Αν το «πόθεν έσχες» δεν ελέγχεται ουσιαστικά, γιατί να κοροϊδεύουν τον λαό; Η δεύτερη, προτιμότερη: να γίνεται πραγματικός, ανεξάρτητος, ενδελεχής έλεγχος.
Μέχρι τότε το «πόθεν έσχες» θα παραμένει… ανέκδοτο. Δίνει υλικό για πρωτοσέλιδα και τηλεοπτικά πάνελ, αλλά δεν θίγει την ουσία, που είναι η ασυδοσία -και στο οικονομικό επίπεδο- του παρακμασμένου πολιτικού προσωπικού της χώρας.
