Η ανθρώπινη ζωή είναι «φτηνή» στην πατρίδα μας. Αυτό που αποκαλούμε «πολιτική» και ό,τι θεωρούμε πως αποτελεί «Δικαιοσύνη» δεν τρέφουν ιδιαίτερη εκτίμηση γι’ αυτήν. Ο λόγος γίνεται για την αποφυλάκιση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου. Αποφυλακίστηκε έχοντας καταδικαστεί αμετάκλητα σε 17 φορές ισόβια κάθειρξη για ηθική αυτουργία σε 17 ανθρωποκτονίες. Τώρα συζητείται στη Δικαιοσύνη αν θα γίνει αναίρεση της απόφασης αποφυλάκισης.
Τι σημαίνει τελικά «ισόβια κάθειρξη»; Οταν μια κοινωνία ακούει «ισόβια», αντιλαμβάνεται μια ποινή που διαρκεί ολόκληρη τη ζωή του καταδικασμένου. Το πολιτικό σύστημα όμως έχει φροντίσει εδώ και δεκαετίες να δίνει σε αυτή τη λέξη διαφορετικό περιεχόμενο, μετατρέποντας συχνά τα ισόβια σε ποινές περιορισμένης διάρκειας.
Η υποκρισία ξεκινά από την ίδια την Πολιτεία. Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα που κατά καιρούς δηλώνουν σοκαρισμένα από αποφυλακίσεις ισοβιτών εγκληματιών είναι εκείνα που ψήφισαν νόμους, διατάξεις και ευεργετικούς υπολογισμούς ποινών που καθιστούν εφικτή την αποφυλάκιση ακόμα και ανθρώπων καταδικασμένων για πολλαπλές δολοφονίες.
Οταν η νομοθεσία επιτρέπει στην πράξη τα «ισόβια» να μετατρέπονται σε πέντε, επτά ή δεκαπέντε χρόνια εγκλεισμού, τότε η «αγανάκτηση» των πολιτικών ηχεί υποκριτική. Δεν φταίει ο ισοβίτης που αποφυλακίζεται. Φταίνε εκείνοι που φρόντισαν να τον ξαμολήσουν πίσω στην κοινωνία.
Επίσης, πολλοί από όσους διαμαρτύρονται δεν υπερασπίζονται μια καθολική αρχή δικαιοσύνης, αλλά τις προσωπικές τους ιδεολογικές προτιμήσεις. Κάποιοι εξοργίζονται όταν αποφυλακίζεται ένας έμπορος ναρκωτικών, ένας παιδεραστής ή καταχραστής του Δημοσίου, αλλά αντιμετωπίζουν με επιείκεια ή και συμπάθεια την αποφυλάκιση φονιάδων που θεωρούν «πολιτικούς κρατούμενους». Αλλοι κάνουν ακριβώς το αντίθετο: Καταγγέλλουν την αποφυλάκιση τρομοκρατών, αλλά σιωπούν όταν πρόκειται για κοινούς εγκληματίες της… αρεσκείας τους. Ετσι, η αξία της ανθρώπινης ζωής καταλήγει να μετριέται με πολιτικοϊδεολογικά φίλτρα.
Κάποτε η φράση «τα ισόβια να είναι ισόβια» αποτελούσε πάνδημο αίτημα. Σήμερα μοιάζει να έχει ξεχαστεί μέσα σε νομικά παραθυράκια και πολιτικές σκοπιμότητες. Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να λειτουργεί α λα καρτ. Είτε οι ποινές σημαίνουν αυτό που… υπόσχεται το όνομά τους είτε η κοινωνία οφείλει να παραδεχθεί ότι συμφωνεί με τη φιλοεγκληματική νομοθεσία του ξεχαρβαλωμένου κράτους.
