Να μην επιτρέπονται σκύλοι σε διαμερίσματα πολυκατοικιών ή να επιτρέπονται κατόπιν απόφασης της συνέλευσης των ιδιοκτητών;
Η ζωή στην ελληνική πολυκατοικία δεν προέκυψε από σπορ. Η ανάγκη τη δημιούργησε. Κι ό,τι φέρνει η ανάγκη κι όχι η επιλογή συνήθως είναι ζόρικο. Αλλος βάζει κομπρεσέρ 7 το πρωί λόγω επισκευών, άλλος αποφασίζει να μάθει ντραμς στα 65 του, άλλος τηγανίζει αδιάκοπα σκορδοκρέμμυδα με μπαχάρια, λες και θ’ ανοίξει ινδικό εστιατόριο στον τρίτο.
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Υπάρχει όμως κάτι που για πολλούς ενοίκους ξεπερνά κάθε όριο: αγέλες σκύλων σε διαμερίσματα. Δεν φταίνε τα ίδια τα ζώα. Οι άνθρωποι ευθύνονται. Οι Ελληνες εγκαταλείπουν σταδιακά την πατρότητα και τη μητρότητα και αναπληρώνουν τα γονεϊκά ένστικτα ταΐζοντας τετράποδα.
Ιδιαίτερα σημαντικό πρόβλημα προκύπτει όταν ένοικοι διαμερισμάτων θεωρούν ότι όλη η πολυκατοικία πρέπει να συμμετέχει αναγκαστικά στην… ανατροφή των κατοικιδίων τους. Βασικότερο των προβλημάτων, το ατελείωτο γάβγισμα. Ο σκύλος γαβγίζει επειδή βαριέται, επειδή ακούει θόρυβο, επειδή περνάει άλλος σκύλος από τη γειτονιά, επειδή είδε γάτα, επειδή φυσάει, επειδή υπάρχει κάπου κάποια κίνηση. Κι εσύ, ο ένοικος του από κάτω ή του απέναντι, ζεις σε ένα σκηνικό δυστοπικής ταινίας.
Υπάρχουν πολυκατοικίες όπου το γάβγισμα ξεκινά στις 3 τη νύχτα και ολοκληρώνεται στις 9 το πρωί. Ξαναξεκινά το μεσημέρι μέχρι τα μεσάνυχτα, διακόπτει λίγο για να ξεκινήσει πάλι στις 3 τη νύχτα. Και μετά έρχεται το μπαλκόνι. Εκεί οι «φιλόζωοι» παρκάρουν το σκυλί επί ώρες ή και μέρες. Το ζώο ζεσταίνεται, βαριέται, αγχώνεται, γαβγίζει ασταμάτητα και φυσικά κάνει την ανάγκη του εκεί. Τι ακολουθεί; Η χαρακτηριστική μυρωδιά που ανεβαίνει και κατεβαίνει στους ορόφους σαν αόρατος επισκέπτης. Υπάρχουν μέρες που οι ένοικοι ανοίγουν το παράθυρο για καθαρό αέρα και το κλείνουν για να μην ξεράσουν.
Υφίσταται και περαιτέρω τρόμος: στους κοινόχρηστους χώρους. Σκάλες, ασανσέρ, είσοδος. Συναντάς ξαφνικά έναν μεγαλόσωμο μούργο να κατεβαίνει χωρίς φίμωτρο και χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον από τον ιδιοκτήτη του για το αν ο υπόλοιπος κόσμος φοβάται. Η κλασική ατάκα είναι πάντα η ίδια: «Μην ανησυχείτε, δεν δαγκώνει». Δεν δαγκώνει μέχρι να σε δαγκώσει -κατ’ εξαίρεσιν πάντα- επειδή φόρεσες καπέλο, φταρνίστηκες, μύρισε γάτα που χάιδεψες χθες ή απλώς επειδή… υπάρχεις.
Η νομοθεσία στην πράξη καλύπτει κυρίως τα δικαιώματα των ιδιοκτητών κατοικιδίων και πολύ λιγότερο εκείνους που ζητούν απλώς ησυχία και ασφάλεια. Ο νόμος 4830/2021 προβλέπει ότι επιτρέπεται η διατήρηση κατοικιδίων στις κατοικίες και στις πολυκατοικίες ακόμα κι αν ο κανονισμός της πολυκατοικίας επιχειρεί να το απαγορεύσει. Υπάρχουν υποχρεώσεις για τους ιδιοκτήτες όπως η καθαριότητα, η σωστή φροντίδα και η αποφυγή κακοποίησης. Ομως στην καθημερινότητα ο ένοικος που υποφέρει από συνεχή φασαρία ή δυσοσμία συχνά δυσκολεύεται να βρει προστασία.
Θεωρητικά υπάρχουν διατάξεις για διατάραξη κοινής ησυχίας και κανόνες δημόσιας υγιεινής. Στην πράξη, όμως, όποιος έχει περάσει από Αστυνομία, διαχείριση και παρατηρήσεις σε γείτονες γνωρίζει καλά την απάντηση: «Κάντε λίγη υπομονή». Η υπομονή βέβαια έχει όρια, ειδικά όταν ακούς γάβγισμα πιο συχνά κι από ειδοποιήσεις κινητού.
Κάποιοι, πλέον, υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα δεν λύνεται με παρατηρήσεις και πρόστιμα, αλλά μόνο με ξεκάθαρους κανόνες. Υπάρχει η άποψη ότι οι σκύλοι δεν θα έπρεπε να επιτρέπονται σε πολυκατοικίες, όχι μόνο για την ησυχία των ενοίκων, αλλά και για την ίδια την ποιότητα ζωής των ζώων, αφού πολλά μεγαλόσωμα σκυλιά ζουν εγκλωβισμένα σε μικρά διαμερίσματα και στενά μπαλκόνια σαν να εκτίουν ποινή φυλάκισης.
Μια πιο ισορροπημένη πρόταση είναι να αποφασίζει η γενική συνέλευση κάθε πολυκατοικίας αν επιτρέπονται ή όχι τα κατοικίδια στο κτίριο, ώστε όσοι θέλουν απόλυτη ησυχία να μπορούν να επιλέγουν μια πολυκατοικία χωρίς σκύλους και όσοι αγαπούν τα ζώα να γνωρίζουν εξαρχής ότι μετακομίζουν σε περιβάλλον φιλικό για τα κατοικίδια. Ετσι ίσως αποφεύγονταν πολλές καθημερινές συγκρούσεις, καβγάδες στα ασανσέρ και οι κλασικές ανακοινώσεις στον πίνακα της εισόδου που ξεκινούν με το «παρακαλείται ο ιδιοκτήτης του σκύλου…» και καταλήγουν σχεδόν πάντοτε σε διπλωματικό ή/και θερμό επεισόδιο.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»