Μόλις κατακαθίσει η πρώτη εντύπωση, οι ψηφοφόροι θα αρχίσουν να ενδιαφέρονται περισσότερο για την ουσία. Εκεί είναι που θα κρίνει η κοινωνία τον Τσίπρα
Οχι, δεν είναι ο Ανδρέας Παπανδρέου αυτός που αντιγράφει ο Τσίπρας. Στην πραγματικότητα, ο Τσίπρας αντιγράφει τον εαυτό του. Προχθές, στα επίσημα αποκαλυπτήρια του προσωπικού πολιτικού brand του, όλα όσα ξέρουμε ως «ταυτότητα Τσίπρα» ήταν εκεί:
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Το προσόν της επικοινωνίας – δημαγωγίας, το πλατύ χαμόγελο που κάνει γκελ, τα εύπεπτα τσιτάτα προς υπεράσπιση της κοινωνίας. Το εξωτερικό «κέλυφος» είναι το ίδιο.
Ο τωρινός Τσίπρας είναι πια μιας νέας τεχνικής: Καταγγελτικός όσο χρειάζεται για να προσφέρει στον κόσμο μια διέξοδο από τον μητσοτακισμό. Δηλαδή, συμβατός με το ευρύτερο σύστημα. Ο Τσίπρας δεν μπορεί πλέον να εκπλήξει. Είναι προβλέψιμος. Από τις αρχές ακόμη της διαδικασίας επανεμφάνισής του είχε σπεύσει να δώσει διαπιστευτήρια στο «σύστημα», αναιρώντας ταπεινωτικά τον εαυτό του στα ζητήματα της Novartis και των τηλεοπτικών αδειών.
Το εύρημα με το όνομα του νέου κόμματος (ΕΛΑΣ) απέδωσε, με την έννοια ότι -αρνητικά ή θετικά- δημιούργησε μπόλικο κουβεντολόι στα τηλεπαράθυρα και τα social media, τοποθετώντας τον Τσίπρα κατευθείαν στο κέντρο της προεκλογικής διαδικασίας. Η ιδρυτική διακήρυξη στο Θησείο είχε στιλ, είχε το φρεσκάρισμα με το logo του ονόματος, συνειδητά στοχευμένο για να συζητηθεί, είχε το σκετσάκι με τους δύο αγαπητούς ηθοποιούς. Ο Τσίπρας είχε ήδη φροντίσει να αλλάξει το ίματζ του, από τον «πρωτάρη» του 2015 σε έναν πολιτικό – statesman με τη δημιουργία του «Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα».
Αλλά μόλις κατακαθίσει η πρώτη εντύπωση, οι ψηφοφόροι θα αρχίσουν να ενδιαφέρονται περισσότερο για την ουσία, όχι για το στιλ και τα εφέ. Εκεί είναι που θα κρίνει η κοινωνία τον Τσίπρα. Βέβαια, η κοινωνία διανύει περίοδο πολιτικής απελπισίας. Μπροστά στο ενδεχόμενο μιας νέας τετραετίας Μητσοτάκη μπορεί και να παραβλέψει… λεπτομέρειες, φτάνει να απαλλαχθεί από ακόμα μία, την τρίτη σερί, καταστροφική διακυβέρνηση. Το αν το σύστημα συμφερόντων Μητσοτάκη θεωρεί «συμβατό» τον Τσίπρα για τη μετά Κυριάκο εποχή, θα φανεί από το πόσο θα τον προστατέψει ή πόσο θα τον υπονομεύσει ο μιντιακός στρατός.
Ακόμα κι έτσι, όμως, ο Τσίπρας ίσως έχει την ευκαιρία του. Η χώρα είναι όμηρος ενός πρωθυπουργού που λειτουργεί κυνικά σαν εργολάβος συμφερόντων. Σε αυτό το αποπνικτικό σκηνικό, η τροχιά του Τσίπρα θα εξαρτηθεί από το πόσο θα εννοεί όσα λέει. Αυτή τη φορά τουλάχιστον, διότι την προηγούμενη, το 2015, όπως όλοι ξέρουν πια, δεν εννοούσε σχεδόν τίποτα.
Ο Τσίπρας έγινε αξιωματική αντιπολίτευση το 2012 «καβαλώντας» το κύμα της πλατείας των «Αγανακτισμένων». Το 2015 ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας για να σκίσει τα Μνημόνια και να ταπεινώσει τη Μέρκελ μέσα στο Βερολίνο. Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Μετά προκήρυξε το δημοψήφισμα, μετατρέποντας το «Οχι» σε «Ναι» μέσα σε ένα βράδυ. Υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο και, όταν κέρδισε τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, το εφάρμοσε μέχρι κεραίας. Προς το τέλος της θητείας του έφτασε και στη συμφωνία ντροπής με τον Ζάεφ για το θέμα των Σκοπίων.
Kαταστροφική διαδοχή
Η συνέχεια είναι γνωστή. Οι ήττες στις εκλογικές αναμετρήσεις, η καταστροφική διαδοχή στον ΣΥΡΙΖΑ, οι διασπάσεις και η ουσιαστική διάλυση του κόμματος που είναι σήμερα νεκροζώντανο έφεραν ξανά τον Τσίπρα στο προσκήνιο με ένα νέο κόμμα. Το συμπέρασμα παραμένει: Από τον Τσίπρα κανείς δεν περιμένει πια εκπλήξεις. Εχει κυβερνήσει, έχει κάνει τις μεταστροφές του, όλοι γνωρίζουν τα υπέρ και τα κατά του. Ουδείς τρέφει πλέον αυταπάτες.
Οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο γνωρίζουν ότι δεν αποτελεί έναν απρόβλεπτο παίκτη, όπως το 2015, και, εδώ και χρόνια, δεν έχουν λόγο να τον φοβούνται. Για τον Μητσοτάκη είναι ένας αντίπαλος τον οποίο έχει νικήσει και πρακτικά τον έχει διώξει από τον ΣΥΡΙΖΑ με τα χαμηλά ποσοστά του. Για τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν είναι το ακλόνητο φαβορί για τη 2η θέση στις εκλογές, άρα όλα παίζονται. Το μοναδικό ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι τι θα αποφασίσει ο κόσμος. Αν, δηλαδή, η δεξαμενή που δυνητικά μπορεί να στηρίξει το νέο κόμμα Τσίπρα θα είναι εκεί για να του δώσει την ψήφο ή θα διοχετευτεί σε άλλες φωνές που αμφισβητούν την κυριαρχία Μητσοτάκη.
Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μια «επαγγελματική» εμφάνιση που, όμως, αποδείχθηκε μάλλον φλύαρη. Το όνομα ΕΛΑΣ σήκωσε όντως πολλή κουβέντα, αλλά καπέλωσε το θέμα πως κάτω από τη σκόνη που σηκώθηκε για το brand name του κόμματος δεν υπήρχε ουσία, παρά μόνο γενικότητες και στρογγυλεμένος, αν όχι προσεκτικός, λόγος. Ο Αλέξης εμφανίστηκε κάποτε ως το παιδί-θαύμα της ελληνικής πολιτικής. Χωρίς τζάκι από πίσω του, έγινε ο πρώτος αριστερός ηγέτης της χώρας. Το πολιτικό του κεφάλαιο εξατμίστηκε όμως, σε βαθμό που έπρεπε να αποχωρήσει από την κεντρική σκηνή. Τώρα αποφασίστηκε να επιστρέψει. Και σε λίγους μήνες, όταν θα γίνουν οι εκλογές, θα ξέρουμε αν υπάρχει απόθεμα για ξόδεμα ή αν έχει καεί όλο.
ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ
Πρώην πρωθυπουργός, ιδρυτής ΕΛΑΣ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Μετσόβιο, όπου έκανε και το μεταπτυχιακό του. Οργανώθηκε στην ΚΝΕ το 1988 και αποχώρησε το 1991. Το 1999-2003 ήταν γραμματέας στη Νεολαία Συνασπισμού και το 2006 έθεσε υποψηφιότητα για τον Δήμο Αθηναίων, λαμβάνοντας ποσοστό 10,5%. Το 2008 αναδείχθηκε νέος πρόεδρος του ΣΥΝ σε ηλικία 33 ετών. Τον Ιανουάριο του 2015 εξελέγη πρωθυπουργός και επανεξελέγη, έχοντας προηγηθεί το δημοψήφισμα, τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Τον Ιούλιο του 2019, μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών, ηττήθηκε με ποσοστό 31,5% από τη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη. Στις εκλογές του Ιουνίου του 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ξανά 2ο κόμμα με ποσοστό 17,8%, κάτω κι από το 20% του Μαΐου. Στις 29 Ιουνίου 2023 παραιτήθηκε από πρόεδρος του κόμματος και από τις 6 Οκτωβρίου 2025 από βουλευτής. Στις 26 Μαΐου 2026 ανακοίνωσε την επιστροφή του στην πολιτική μέσω του νέου πολιτικού κόμματος ΕΛΑΣ, το οποίο ίδρυσε ο ίδιος.
