Ρε, μπας και δεν μπορεί κάθε Ελληνας πολίτης να ιδρύσει κόμμα; Ρε, μπας και ο πάσα ένας δεν έχει τη δυνατότητα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι; Αν ναι, τότε γιατί οι δημοκρατικοτοξοτούδες (συνομοταξία σπονδυλωτών, που ανήκουν στο «δημοκρατικό τόξο») λύσσαξαν με την κυρία Καρυστιανού;
Ρε, μπας και δεν είναι ο κυρίαρχος λαός αυτός που αποφασίζει; Λες; Και τότε τι μας έχουν γεμίσει με φούμαρα περί λαϊκής κυριαρχίας και τα τοιαύτα; Αν ο λαός (αυτός που δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά, αλλά ξεχνά τι σημαίνει Αριστερά…) είναι πράγματι (δεν το βλέπω) κυρίαρχος, τότε άσε αυτόν να κρίνει την κυρία Καρυστιανού και το κόμμα της. Οι ειρωνείες και η απαξίωση από τους τιποτάδες προς μια καταξιωμένη επιστήμονα και πονεμένη, μην το ξεχνάμε αυτό, μάνα μόνο κόμπλεξ φανερώνουν.
Εδώ κάποτε είχαμε αρχηγό κόμματος τον αρχισφαγέα καπετάν Γιώτη και ουδείς από τους δημοκρατικοτοξοτούδες αντέδρασε. Μάλιστα πολλοί από αυτούς θαύμαζαν το χιούμορ του και την αγνότητά του, ενώ, όταν πέθανε, υποχρεώθηκε ακόμα και η Σχολή Ευελπίδων να υψώσει μεσίστια την ένδοξη σημαία της. Να ρωτήσω κάτι; Αν ο προσφάτως αποφυλακισθείς αρχιεγκληματίας Γιωτόπουλος έκανε κόμμα, θα αντιδρούσαν έτσι οι δημοκράταροι; Δεν νομίζω. Ψυχραιμία και αφήστε τον κυρίαρχο να αποφασίσει.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»