«Εγώ θα φτιάξω τα ψηφοδέλτια της Ν.Δ.» απειλεί από τώρα με περισσή αλαζονεία, υπονοώντας ότι θα τα μαγειρέψει ώστε να εκλεγούν βουλευτές οι ελεγχόμενοι από τον Κ. Μητσοτάκη και να αποκλειστούν οι ανεπιθύμητοι
Πριν ακόμη εκλεγεί τυπικά -και… πανηγυρικά- γραμματέας της Ν.Δ. μεσοβδόμαδα ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης έσπευσε να εκπέμψει μήνυμα κομματικής και προσωπικής αλαζονείας, καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες, άρχισε να επικοινωνεί και να διαμηνύει ότι «εγώ θα φτιάξω τα ψηφοδέλτια της Ν.Δ.» εν όψει των επερχόμενων εκλογών.
- Γράφει ειδικός συνεργάτης
Η εικόνα αυτή προκαλεί ήδη αρνητικές συζητήσεις και σχόλια στο εσωτερικό της «γαλάζιας» παράταξης, αφού αρκετοί διατηρούσαν την ψευδαίσθηση ότι θα επιδείκνυε μεγαλύτερη θεσμική αυτοσυγκράτηση και σεμνότητα και λιγότερη σπουδή να προχωρήσει σε μια πρόωρη και προκλητική επίδειξη ισχύος, εμφανιζόμενος ως ο αρχιτέκτονας της επόμενης εκλογικής μάχης.
Παράλληλα, αναζωπυρώνεται και το ευρύτερο ερώτημα αν μετακινήθηκε στην κομματική πυραμίδα ως επιβράβευση μιας επιτυχημένης κυβερνητικής θητείας ή επειδή κρίθηκε κατάλληλος για μια πολύ συγκεκριμένη κομματική αποστολή. Προς το παρόν, πάντως, επιβεβαιώνονται οι πληροφορίες που δημοσίευσε από την περασμένη εβδομάδα η «κυριακάτικη δημοκρατία» ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν τον επέλεξε για τη θέση αυτή ως επιτυχημένο υπουργό, αλλά ως ένα πρόθυμο και πειθήνιο εργαλείο για να «κόψει και να ράψει» τα ψηφοδέλτια στα δικά του μέτρα, με φόντο τη διαφαινόμενη μεγάλη συρρίκνωση που αναμένεται να υποστεί η «γαλάζια» Κοινοβουλευτική Ομάδα στις επόμενες εκλογές.
Μεθοδεύσεις
Οταν οι έδρες λιγοστεύουν, τα ψηφοδέλτια αποκτούν τεράστια σημασία. Και ήδη ο κ. Μητσοτάκης φέρεται ότι εξετάζει πώς θα διαχειριστεί -και μέσω του κ. Κυρανάκη- μια τέτοια ιδιόμορφη ήττα, ακόμη κι αν η Ν.Δ., λόγω της κατάστασης της αντιπολίτευσης, παραμείνει πρώτο κόμμα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η σύνταξη των ψηφοδελτίων μετατρέπεται σε πολιτικό εργαλείο πρώτης γραμμής. Το «κόψιμο και ράψιμο» των λιστών δεν αφορά μόνο την εκλογική στρατηγική. Αφορά τη διαμόρφωση των εσωκομματικών συσχετισμών της επόμενης ημέρας.
Στόχος θα είναι να ενισχυθούν πρόσωπα που θεωρούνται απολύτως ευθυγραμμισμένα με το σύστημα Μητσοτάκη, ενώ όσοι κρίνονται ανεπιθύμητοι ή ενδέχεται να εγείρουν ζητήματα αμφισβήτησης μετά τις εκλογές θα επιχειρηθεί να εξοστρακιστούν. Αυτές ακριβώς οι μεθοδεύσεις αντανακλώνται στη φράση του «εγώ θα φτιάξω τα ψηφοδέλτια της Ν.Δ.».
Μια αποστροφή που δεν παραπέμπει σε οργανωτικό ζήλο, αλλά αποκαλύπτει τον πραγματικό πυρήνα της αποστολής του. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η εικόνα ενός νέου γραμματέα που εμφανίζεται πρόθυμος να «μιλήσει», κομπορρημονώντας για τα ψηφοδέλτια πριν ακόμη αναλάβει επισήμως τα καθήκοντά του, δείχνει ότι στόχος του δεν είναι να ενισχύσει από τη θέση του γραμματέα την ενότητα της παράταξης, αλλά να «μαγειρέψει» σε συνθήκες ήττας και περιχαράκωσης τις επόμενες λίστες, οι οποίες θα σχεδιαστούν πρωτίστως με γνώμονα τις μεθοδεύσεις της σημερινής ηγεσίας.
Είναι μια αποστολή όχι πολιτική ή ιδεολογική, αλλά πρωτίστως οργανωτική και ελεγκτική. Αυτός είναι και ο πραγματικός λόγος που μετακινήθηκε τόσο γρήγορα από τα τρένα στους υποψηφίους. Από τις μεταφορές στις λίστες. Από τα εργοτάξια στα κομματικά γραφεία και τα πολιτικά μαγειρεία. Κι όχι επειδή πέτυχε στο υπουργείο Μεταφορών. Η αποχώρηση Κυρανάκη από το υπουργείο Μεταφορών για να αναλάβει γραμματέας της Ν.Δ. συνοδεύτηκε από διθυράμβους περί επιτυχημένης θητείας.
Το ερώτημα, όμως, είναι απλό και αμείλικτο: ποια ακριβώς έργα παραδόθηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας του; Ψηφίστηκαν κάποιες νομοθετικές παρεμβάσεις, έγιναν πομπώδεις ανακοινώσεις και παρουσιάστηκαν σχέδια. Ομως, οι πολίτες δεν μετακινούνται με νομοσχέδια. Μετακινούνται με τρένα, μετρό και προαστιακούς που λειτουργούν αξιόπιστα και με ασφάλεια. Στο πεδίο των μεγάλων υποδομών ο απολογισμός είναι πολύ πιο αμφιλεγόμενος. Η κυβέρνηση επικαλείται διαρκώς τα έργα αποκατάστασης μετά την καταστροφή του «Daniel», όμως κατά την αποχώρηση του κ. Κυρανάκη το σιδηροδρομικό δίκτυο δεν είχε ακόμη επανέλθει πλήρως στην προ της θεομηνίας κατάσταση.
Οι εργασίες συνεχίζονται, τα χρονοδιαγράμματα μετατίθενται και οι πολίτες εξακολουθούν να περιμένουν την πλήρη αποκατάσταση ενός δικτύου που αποτελεί τη βασική σιδηροδρομική αρτηρία της χώρας. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο σιδηρόδρομος. Τρία και πλέον χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών όπως και μετά τις καταστροφές του «Daniel», η χώρα εξακολουθεί να συζητά για χρονοδιαγράμματα, συμβάσεις και μεταρρυθμίσεις. Η πλήρης αποκατάσταση του βασικού άξονα Αθήνας – Θεσσαλονίκης παραμένει ζητούμενο, ενώ η κυβέρνηση εξακολουθεί να παρουσιάζει ως επιτυχία έργα που βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη.
Απόσυρση
Το ίδιο ισχύει και για την πολυσυζητημένη αναδιάρθρωση του ΟΣΕ. Ψηφίστηκαν νόμοι, ανακοινώθηκαν νέες οργανωτικές δομές και παρουσιάστηκαν σχέδια για έναν σύγχρονο και ασφαλή σιδηρόδρομο. Ωστόσο, η πραγματική δοκιμασία μιας μεταρρύθμισης δεν είναι η ψήφισή της στη Βουλή, αλλά η εφαρμογή της στην πράξη. Οι πολίτες δεν είχαν δει ακόμη τα απτά αποτελέσματα μιας πλήρως λειτουργικής νέας δομής που να έχει αλλάξει ουσιαστικά την εικόνα του σιδηροδρόμου. Ανάλογη είναι η εικόνα και στο ζήτημα του τροχαίου υλικού.
Εδώ και μήνες ανακοινώνονται διαγωνισμοί, σχεδιασμοί και μελλοντικές προμήθειες νέων συρμών για το μετρό και τον προαστιακό. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι κανένας νέος συρμός δεν παραδόθηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του κ. Κυρανάκη. Οι ανάγκες ανανέωσης του στόλου παραμένουν πιεστικές, ιδιαίτερα εν όψει της σταδιακής απόσυρσης παλαιότερων συρμών για βαριά συντήρηση ή αντικατάσταση. Το ίδιο συμβαίνει και με το τροχαίο υλικό.
Οι εξαγγελίες για νέους συρμούς του μετρό και του προαστιακού είναι υπαρκτές, όμως οι επιβάτες δεν επιβιβάζονται σε εξαγγελίες. Επιβιβάζονται στους ίδιους συρμούς που χρησιμοποιούσαν και πριν από 15 μήνες. Η διαφορά ανάμεσα στην ανακοίνωση ενός διαγωνισμού και στην παράδοση ενός συρμού είναι η διαφορά ανάμεσα στην πολιτική επικοινωνία και στο πραγματικό έργο. Ετσι, οι εξαγγελίες εξακολουθούν να αφορούν το αύριο, ενώ οι επιβάτες συνεχίζουν να μετακινούνται με τα μέσα τού σήμερα.
Θητεία σαν εργοτάξιο χωρίς τελειωμένα έργα
Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το πολιτικό μήνυμα της μετακίνησής του. Αν ένας υπουργός θεωρείται τόσο επιτυχημένος σε έναν κρίσιμο τομέα όπως οι μεταφορές, γιατί απομακρύνεται από τη θέση του τη στιγμή που τα περισσότερα έργα βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη; Η ανάληψη κομματικών καθηκόντων μπορεί να εξυπηρετεί τις ανάγκες της Ν.Δ., αλλά δεν απαντά αυτόματα και στις ανάγκες των επιβατών που περιμένουν ασφαλέστερες και ποιοτικότερες μεταφορές.
Η συζήτηση δεν αφορά αν και πόσο εργάστηκε ο κ. Κυρανάκης. Αφορά αν αυτό μεταφράστηκε σε αποτελέσματα που μπορούν να δουν οι πολίτες στην καθημερινότητά τους. Διότι άλλο είναι να προκηρύσσεις, να σχεδιάζεις και να εξαγγέλλεις και άλλο να παραδίδεις. Η θητεία Κυρανάκη παρήγαγε περισσότερο χρονοδιαγράμματα παρά παραδόσεις, παρά τον επικοινωνιακό θόρυβο και τις κυβερνητικές θριαμβολογίες. Και αυτό είναι ίσως το βασικό συμπέρασμα της θητείας του στο υπουργείο Μεταφορών: πολλά σχέδια, πολλές ανακοινώσεις, πολλές υποσχέσεις για το μέλλον, αλλά περιορισμένα χειροπιαστά αποτελέσματα που να μπορούν να παρουσιαστούν ως απτό έργο στους πολίτες. Κάπως έτσι η θητεία Κυρανάκη μοιάζει με εκείνα τα εργοτάξια που έχουν περισσότερες πινακίδες από τελειωμένα έργα.