Κυριαρχεί η άποψη ότι ο λαός μας είναι πάνσοφος (εκτός από όταν ψηφίζει), η δε σοφία του απεικονίζεται στις λαϊκές παροιμίες. Ουδέν ψευδέστερον τούτου. Θέλετε απόδειξη; Αμέσως. Τι λέει ο «σοφός» λαός; «Το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι ο Θεός».
Και ξανά ουδέν ψευδέστερον τούτου. Διαβάζω στη «δημοκρατία» μας: «Διπλασίασαν τον μισθό τους, ενώ οι απλοί ιερείς παίρνουν ψίχουλα. Αυξήσεις πρόκληση στους αρχιερείς. Οι αποδοχές τους είναι πλέον υψηλότερες και από ανώτατους δικαστικούς και στρατιωτικούς…». Τώρα τι λέτε;
Μάλλον το πολύ το «Κύριε ελέησον» αποδίδει. Βέβαια εξαρτάται ποιος το λέει. Αν το λέει ο παπα-Γιώργης της Ανω Κάτω Ραχούλας, με το τριμμένο ράσο, μάλλον δεν πιάνει. Αν το λέει όμως κάποιος αρχιερέας, τότε το πράγμα αλλάζει. Τώρα το Ευαγγέλιο λέει ο «έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι».
Από την άλλη, πάλι, λέει: «Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών». Διλήμματα. Βέβαια εδώ τον ρόλο του Θεού παίζει ο κ. πρωθυπουργός, ο οποίος, πρωθυπουργός είναι, έχει το μαχαίρι, έχει και το πεπόνι και μάλλον παρά όσα του είπε η ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη), πάμε για εκλογές; Συνεπεία τούτου, ο Κύριος ελέησε…
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»