Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Η κυβέρνηση παρουσίασε με σχετική υπερηφάνεια τη νέα εφαρμογή «PosoKanei», μέσω της οποίας -έστω κι αν «κάνει» 4.612.800 ευρώ- ο καταναλωτής θα μπορεί, υποτίθεται, να συγκρίνει τιμές και να βρίσκει το φθηνότερο καλάθι αγορών. Ψηφιακός εκσυγχρονισμός, τεχνολογία στην υπηρεσία του πολίτη, έξυπνα εργαλεία για την καθημερινότητα. Όλα ωραία. Όλα σύγχρονα. Όλα… app.
Μόνο που εδώ αναδύεται μια μάλλον άβολη αλήθεια. Η εφαρμογή δεν μειώνει την ακρίβεια. Δεν ρίχνει τις τιμές. Δεν περιορίζει τα υπερκέρδη. Δεν αυξάνει την αγοραστική δύναμη. Απλώς βοηθά τον πολίτη να εντοπίσει πού ακριβώς θα πληρώσει λίγο λιγότερο την ίδια ακριβώς ακρίβεια κι ας φαντασιώνεται ο κ. Μητσοτάκης ότι «η αγορά θα γίνει πιο ανταγωνιστική»…
Με άλλα λόγια, δεν λύνεται το πρόβλημα. Βελτιστοποιείται η εμπειρία του προβλήματος. Κάπως έτσι η πολιτική αντιμετώπιση μετατοπίζεται διακριτικά από την επίλυση στη διαχείριση. Δεν θεραπεύεται η ασθένεια, οργανώνονται καλύτερα τα συμπτώματα. Δεν γίνεται ουσιαστική παρέμβαση στην αγορά, διευκολύνεται ο καταναλωτής να περιηγηθεί αποτελεσματικότερα μέσα σε αυτή.
Αυτό είναι και το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής Μητσοτάκη: η εντυπωσιακή ικανότητα μετατροπής κάθε δομικού προβλήματος σε ζήτημα πλατφόρμας, εφαρμογής ή ψηφιακής υπηρεσίας. Έχουμε app για ραντεβού. App για έγγραφα. App για πληρωμές. Τώρα έχουμε και app για την ακρίβεια. Σαν να μας λένε, μην επιμένετε να πέσουν οι τιμές, αρκεί να γνωρίζετε σε πραγματικό χρόνο πόσο ακριβά ζείτε.
Υπάρχει βέβαια και κάτι βαθύτερο εδώ. Η τεχνολογία, όσο χρήσιμη κι αν είναι, αρχίζει να λειτουργεί και ως πολιτικό υποκατάστατο. Η εφαρμογή παρουσιάζεται ως απόδειξη δράσης. Το interface υποκαθιστά την ουσία. Η εικόνα της παρέμβασης τείνει να γίνεται σημαντικότερη από την ίδια την παρέμβαση.
Όμως ο πολίτης ζει σε έναν κόσμο πολύ λιγότερο ψηφιακό και πολύ περισσότερο υλικό. Το πρόβλημά του παραμένει πεισματικά αναλογικό. Το ενοίκιο δεν πληρώνεται με notifications. Ο λογαριασμός του ρεύματος δεν μειώνεται με updates. Το καλάθι του σούπερ μάρκετ δεν γεμίζει με push alerts. Και ο μισθός δεν αυξάνεται επειδή μια εφαρμογή του δείχνει πού η φέτα έχει 30 λεπτά λιγότερο…
Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση. Η κυβέρνηση επενδύει στην εικόνα του σύγχρονου, αποτελεσματικού, ψηφιακού κράτους. Η κοινωνία όμως βιώνει την ολοένα πιο ασφυκτική πραγματικότητα μιας οικονομίας που παραμένει ακριβή, άνιση και ψυχοφθόρα…
Η τεχνολογία είναι εργαλείο. Δεν είναι πολιτική. Και όταν ένα πρόβλημα επιμένει, η εφαρμογή δεν μπορεί να λειτουργήσει ως υποκατάστατο λύσης. Στο τέλος της ημέρας ο πολίτης δεν χρειάζεται απλώς να ξέρει πόσο κάνει. Χρειάζεται, πρωτίστως, να μπορεί και να το πληρώσει…
ΠΗΓΗ: antinews.gr
