Με δύο νέες κινηματογραφικές δουλειές στον ορίζοντα, η Ελλη Πατρικίου μιλά στο ENJOY για τη διαδρομή από την Κεφαλλονιά στην Αμερική, τις απαιτήσεις ενός ιδιαίτερα ανταγωνιστικού χώρου και το προσωπικό της όραμα για το μέλλον, εντός και εκτός πλατό.
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
Από την Κεφαλλονιά στο Hollywood, η διαδρομή της Ελλης Πατρικίου μοιάζει σχεδόν κινηματογραφική. Μεγαλωμένη ανάμεσα σε τρεις διαφορετικούς κόσμους-την Ελλάδα, τη Βρετανία και την Αμερική- η νεαρή ηθοποιός κατάφερε να μετατρέψει το παιδικό της όνειρο σε πραγματικότητα, ακολουθώντας με τόλμη ένα μονοπάτι γεμάτο προκλήσεις, ρίσκο και αφοσίωση στην τέχνη της. Η πρώτη σπίθα άναψε όταν, παιδί ακόμη, παρακολουθούσε από κοντά τα γυρίσματα της χολιγουντιανής παραγωγής «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» στην ιδιαίτερη πατρίδα της. Χρόνια αργότερα, χωρίς να το γνωρίζει σχεδόν κανείς, έκανε αίτηση στη New York Film Academy και κέρδισε μία από τις ελάχιστες υποτροφίες ταλέντου που απονέμει η σχολή διεθνώς.
Σήμερα, η Ellie Patrikios -όπως είναι γνωστή στο εξωτερικό- χτίζει με σταθερά βήματα τη δική της πορεία στον χώρο του αμερικανικού κινηματογράφου. Πρόσφατα απέσπασε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Leo Robbins στην ταινία «Consciousness» του Ας Μπάρον-Κοέν, ξεχωρίζοντας ανάμεσα σε 10.000 υποψήφιες από όλο τον κόσμο. Στη ρομαντική αυτή κομεντί υποδύεται μια νεαρή γυναίκα που αγοράζει, για λόγους διασκέδασης, ένα ανθρωπόμορφο ρομπότ Τεχνητής Νοημοσύνης, μέχρι τη στιγμή που εκείνο… την ερωτεύεται. Παράλληλα, πρωταγωνιστεί και στην ταινία μυστηρίου «Sunnyside», η οποία αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2027, ενσαρκώνοντας την Πόρτλαντ Ντέιβις – μια φαινομενικά ήσυχη γυναίκα των προαστίων που μετατρέπεται σε βασική ύποπτη για μια σοκαριστική δολοφονία. Με αφορμή τις νέες κινηματογραφικές δουλειές της, η Eλλη Πατρικίου μιλά στο «ENJOY» για τις ρίζες της, το Hollywood, την Τεχνητή Νοημοσύνη, αλλά και για το όνειρό της να μεταφέρει κάποτε στην οθόνη την πολυκύμαντη ιστορία της οικογένειάς της.
Πώς διαμόρφωσε η εμπειρία της διασποράς την καλλιτεχνική σας ταυτότητα; Νιώθετε περισσότερο «πολίτης του κόσμου» ή Ελληνίδα με ρίζες στην Κεφαλλονιά;
Η ζωή σε τρεις τόσο διαφορετικές κουλτούρες μου χάρισε μια ιδιαίτερη συναισθηματική και καλλιτεχνική πολυπρισματικότητα. Η Ελλάδα μού έδωσε την ψυχή, το ένστικτο, την αίσθηση της οικογένειας και την πρώτη μου επαφή με την αφήγηση. Η Βρετανία μού προσέφερε πειθαρχία, τεχνική και σεβασμό προς την τέχνη, ενώ η Αμερική μού έδωσε ελευθερία και το θάρρος να ρισκάρω και να οραματίζομαι μεγάλα πράγματα. Νιώθω πράγματι πολίτης του κόσμου, όμως στον πυρήνα μου παραμένω Ελληνίδα. Μάλιστα, η Κεφαλλονιά δεν είναι μόνο τόπος καταγωγής για μένα, αλλά κάτι που κουβαλώ μέσα μου, το οποίο υπάρχει στον τρόπο που αισθάνομαι, εκφράζομαι και συνδέομαι με τον κόσμο – υπάρχει στα ατελείωτα καλοκαίρια, στους περιπάτους στους ελαιώνες, στους σιωπηλούς χειμώνες και στη βαθιά σχέση με τη φύση. Εκεί έμαθα να εμπιστεύομαι το συναίσθημα ως αληθινή πυξίδα.
Η πρώτη σας επαφή με το σινεμά ήρθε μέσα από τα γυρίσματα της χολιγουντιανής ταινίας «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» που έγιναν στο νησί την εποχή που ήσασταν πολύ μικρή – πόσο καθοριστική υπήρξε αυτή η εμπειρία για τη μετέπειτα πορεία σας;
Υπήρξε καταλυτική. Το να βλέπω ένα κινηματογραφικό σετ να ζωντανεύει σε έναν τόπο που είχα συνδέσει με την παιδική μου ηλικία, έμοιαζε σχεδόν μαγικό. Εκεί συνειδητοποίησα ότι η αφήγηση μπορεί να μεταμορφώσει την πραγματικότητα. Ηταν η στιγμή που ο κόσμος του σινεμά έπαψε να μοιάζει μακρινός και έγινε απτός – μια πραγματική προοπτική που μπορούσα να ακολουθήσω.
Εχοντας σπουδάσει σε εκπαιδευτικά ιδρύματα όπως το LAMDA και το Tring Park, τι θεωρείτε ότι σας προσέφερε η βρετανική καλλιτεχνική παιδεία;
Δομή, πειθαρχία και σεβασμό προς την τέχνη. Εμαθα ότι το ταλέντο δεν αρκεί χωρίς συνέπεια και αφοσίωση. Στο Tring Park ειδικότερα, καλλιέργησα μια ουσιαστική σχέση με τη λογοτεχνία και το θέατρο, από τη δημιουργία μιας παράστασης μέχρι την ανάλυση χαρακτήρων. Εμαθα να είμαι άνετη με το να φαίνομαι αστεία και να κάνω λάθη, ενώ ανέπτυξα την ικανότητα του αυτοσχεδιασμού. Η πολυμορφία της εκπαίδευσης -από μουσική και χορό έως σωματικό θέατρο και υποκριτική- διεύρυνε σημαντικά το καλλιτεχνικό μου εύρος και μου έδωσε ευελιξία σε έναν απαιτητικό και συχνά απρόβλεπτο χώρο.
Η επιλογή σας να φύγετε για την Αμερική με υποτροφία δείχνει τόλμη. Τι σας ώθησε σε αυτή την απόφαση;
Λειτούργησα ενστικτωδώς. Εκείνη την περίοδο, ενώ οι περισσότεροι συμμαθητές μου προετοιμάζονταν για δραματικές σχολές, εγώ δημιουργούσα τις δικές μου μικρού μήκους ταινίες με μια κάμερα στον κήπο του σπιτιού μου ή στη γειτονιά. Η καθοριστική στιγμή ήρθε όταν μια συγγενής μου, συγκεκριμένα η θεία Μπάρμπαρα από την Καλιφόρνια, με παρότρυνε να κάνω αίτηση σε μια κινηματογραφική σχολή στο Λος Αντζελες. Η New York Film Academy, που έχει παράρτημα και στο Λος Αντζελες, με κέρδισε αμέσως. Εκανα αίτηση στέλνοντας μερικές από τις μικρού μήκους ταινίες μου, ελπίζοντας να με δεχτούν στο πρόγραμμα filmmaking. Λίγο αργότερα, έλαβα ένα e-mail στο οποίο μου εξηγούσαν ότι θα πραγματοποιούσαν οντισιόν στο Λονδίνο μέσα στη χρονιά. Ετσι, το είπα στη μητέρα μου, καθώς χρειαζόμουν έναν κηδεμόνα να με συνοδεύσει.
Και πώς πήγε αυτό;
Εμεινα στην αίθουσα για ώρα, παρουσιάζοντας τρεις μονολόγους και συζητώντας με τους ιθύνοντες της σχολής, μέχρι που με ρώτησαν αν κάποιος με περίμενε απ’ έξω. Τους απάντησα «η μαμά μου» και τότε με ρώτησαν αν θα μπορούσε να περάσει μέσα. Τη φώναξα και εμφανίστηκε απορημένη που τη ζητούσαν στη δική μου οντισιόν. Κάθισε διστακτικά και, λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, της ανακοίνωσαν μπροστά μου ότι «θεωρούσαν απολύτως επιβεβλημένο να μου απονείμουν τη μέγιστη υποτροφία ταλέντου για να πραγματοποιήσω το Bachelor μου στη New York Film Academy» -μία από τις ελάχιστες που προσφέρουν κάθε χρόνο σε σπουδαστές εκτός Αμερικής- γιατί πραγματικά πίστευαν πως είχα κάτι ξεχωριστό. Στη συνέχεια, έπρεπε να βρω τον τρόπο να πω στον πατέρα μου ότι ήθελα να φοιτήσω σε αυτή τη σχολή – κάτι που ξέρω ότι τον εξέπληξε. Με τη στήριξη και των δύο γονιών μου, επέλεξα να σπουδάσω στο παράρτημα της σχολής στο Λος Αντζελες, που προσέφερε πρόσβαση στα Universal Studios backlot και αποτελούσε το ιδανικό μέρος για μένα, αφού είχα σχετικά κοντά και τη θεία μου. Υστερα, ήρθε η στιγμή να το ανακοινώσω σε όλη μου την ελληνική οικογένεια – μπορείτε να φανταστείτε πώς πήγε αυτό (γέλια). Από εκεί και πέρα, το επόμενο βήμα ήταν να ακολουθήσω αυτό το μονοπάτι -ακόμα κι αν αυτό σήμαινε να βγω από τη ζώνη ασφάλειάς μου. Γιατί, τελικά, η εξέλιξη προϋποθέτει τόλμη απέναντι στο άγνωστο.
Ποια είναι η μεγαλύτερη παρανόηση που υπάρχει για τη ζωή ενός ηθοποιού στο Hollywood;
Οτι είναι εύκολη και γεμάτη λάμψη. Στην πραγματικότητα απαιτεί ανθεκτικότητα, διαχείριση της απόρριψης, αδιάκοπη προσπάθεια και ετοιμότητα ανά πάσα στιγμή. Η αβεβαιότητα είναι διαρκής, όμως ένας και μόνο ρόλος μπορεί να αλλάξει ριζικά την πορεία σου.
Πώς επηρεάζει η εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης (θέμα και της ταινίας «Consciousness», όπου πρωταγωνιστείτε) τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις ανθρώπινες σχέσεις;
Μας ωθεί να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Οσο η τεχνολογία εξελίσσεται, τόσο ενισχύεται η ανάγκη για αυθεντική σύνδεση, παρουσία και συναισθηματική αλήθεια.
Υπάρχει κάποιος ρόλος που λειτούργησε για εσάς σχεδόν θεραπευτικά ή αποκαλυπτικά;
Δύο ρόλοι, για διαφορετικούς λόγους. Η Leo στο «Consciousness» μου προσέφερε μια βαθιά αίσθηση ελευθερίας και αυτοαποδοχής. Αντίθετα, η Jesse Peters στο «The legend οf Van Dorn» με μετέφερε σε μια ιστορική πραγματικότητα γεμάτη περιορισμούς, ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Η ενσάρκωση ενός υπαρκτού προσώπου υπήρξε ταυτόχρονα ευθύνη και δώρο – μια εμπειρία συγκινητική και ουσιαστική.
Για τις ανάγκες των ρόλων σας έχετε μάθει από ιππασία μέχρι τσέλο – τι σημαίνει για εσάς η έννοια της προετοιμασίας;
Είναι πρωτίστως ένδειξη σεβασμού προς τον χαρακτήρα, την ιστορία και το κοινό. Δεν αφορά μόνο την εκμάθηση δεξιοτήτων, αλλά την πλήρη ενσάρκωση ενός κόσμου. Οσο πιο ουσιαστική είναι η προετοιμασία, τόσο μεγαλύτερη ελευθερία υπάρχει στη στιγμή της ερμηνείας.
Πώς αντιλαμβάνεστε τη γυναικεία παρουσία στον σύγχρονο κινηματογράφο; Βλέπετε ουσιαστική πρόοδο;
Υπάρχει σαφής πρόοδος, με πιο σύνθετους και πολυδιάστατους γυναικείους χαρακτήρες και μεγαλύτερη παρουσία πίσω από την κάμερα. Ωστόσο, το ζητούμενο παραμένει η αυθεντικότητα – η απεικόνιση γυναικών ως ολοκληρωμένων, ατελών και ανθρώπινων υπάρξεων, με αδυναμίες, αντιφάσεις, επιθυμίες και προσωπικές διαδρομές.
Επιστρέφοντας στην Κεφαλλονιά, τι αναζητάτε κάθε φορά;
Γαλήνη, έμπνευση και επανασύνδεση. Είναι ο τόπος που με επαναφέρει στην ουσία – στην οικογένεια, στη φύση και σε όσα έχουν πραγματική αξία.
Αν γυρίζατε μια ταινία εμπνευσμένη από το νησί σας, τι ιστορία θα θέλατε να αφηγηθείτε;
Υπέροχη ερώτηση. Πιστεύω ότι η πιο ουσιαστική ιστορία που θα μπορούσα να αφηγηθώ είναι αυτή που βρίσκεται στην καρδιά μου: το ταξίδι της οικογένειάς μου. Οι ρίζες μας είναι στην Κεφαλλονιά, ωστόσο, κατά τη διάρκεια του πολέμου, η οικογένειά μου αναγκάστηκε να φύγει και να ξαναχτίσει τη ζωή της στην Αφρική – σε μέρη όπως η Ζιμπάμπουε (τότε Ροδεσία), το Κονγκό και η Ζάμπια. Αργότερα, την περίοδο του Απαρτχάιντ, αναγκάστηκαν και πάλι να εγκαταλείψουν τα πάντα και να ξαναρχίσουν από το μηδέν, επιστρέφοντας στην Κεφαλλονιά, έχοντας μαζί τους τα απολύτως απαραίτητα και ο ένας τον άλλον. Ο πατέρας μου αποτύπωσε αυτή τη διαδρομή στο επερχόμενο μυθιστόρημά του «Between two worlds», όπου δεν μοιράζεται μόνο αυτές τις εμπειρίες, αλλά και τη ζωή του στην Αγγλία, όπου γνώρισε τη μητέρα μου και την έφερε για πρώτη φορά στην Κεφαλλονιά. Θα ήθελα πολύ να μεταφέρω αυτή την ιστορία στη μεγάλη ή τη μικρή οθόνη. Πρόκειται για μια αφήγηση που διατρέχει γενιές, πολιτισμούς και ταυτότητες, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει τη γοητεία και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της ζωής στο νησί σε παλαιότερες εποχές. Πρόκειται για μια ανθρώπινη ιστορία, που μπορεί να λειτουργήσει ως μια πολύτιμη «χρονοκάψουλα» μνήμης και συναισθημάτων για ένα ευρύτερο κοινό.
Ποιο είναι το καλλιτεχνικό και ποιο το προσωπικό σας όραμα για τα επόμενα χρόνια;
Καλλιτεχνικά, επιθυμώ ρόλους που με εξελίσσουν και αφηγήσεις με ουσία. Σε προσωπικό επίπεδο, θέλω να γνωρίσω τον κόσμο, να δημιουργήσω οικογένεια και να γράψω το δικό μου βιβλίο. Για μένα, η επιτυχία δεν είναι μόνο η αναγνώριση, αλλά η δυνατότητα να προσφέρεις, να εμπνέεις και να αφήνεις πίσω σου κάτι με νόημα.
