Η απομάκρυνση των ικριωμάτων και η ολοκλήρωση της αρχιτεκτονικής (αλλά όχι πλήρους) αποκατάστασης του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα ύστερα από περίπου 220 έτη είναι χαροποιά γεγονότα. Η χαρά είναι καλοδεχούμενη έστω και «λειψή», αφού ακόμα… απουσιάζουν τα κλεμμένα Γλυπτά που εκθέτουν οι Αγγλοι στο Βρετανικό Μουσείο.
Ωστόσο, πίσω από αυτή την ελπιδοφόρα εικόνα κρύβεται μια θλιβερή αλήθεια: αυτή η αναστήλωση μοιάζει να είναι το μόνο πραγματικά θετικό γεγονός που έχει συμβεί στην Αθήνα τις τελευταίες δεκαετίες.
Μόλις κατεβάσει κανείς το βλέμμα από τον Ιερό Βράχο, η πραγματικότητα που αντικρίζει είναι αποκαρδιωτική. Η πρωτεύουσα της Ελλάδας, η άλλοτε ένδοξη και ιερή πόλη της Παλλάδας Αθηνάς, μοιάζει σήμερα με μια τριτοκοσμική χωματερή που κοχλάζει στη βρομιά, στην πλήρη εγκατάλειψη και την αισθητική βεβήλωση. Τα γκράφιτι και οι μουντζούρες έχουν μετατραπεί σε έναν μόνιμο οπτικό βανδαλισμό, από βανδάλους που δεν σέβονται τίποτα, αφού έχουν φτάσει σε σημείο να λερώνουν ακόμα και τα ριζά και τα μονοπάτια του ίδιου του ιερού λόφου της Ακρόπολης.
Η καθημερινότητα στις γειτονιές του κέντρου δεν θυμίζει σε τίποτα ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Η Ομόνοια, το Μεταξουργείο και τα γύρω στενά έχουν παραδοθεί στη λαθρομετανάστευση, στη δυσοσμία των παραμελημένων πεζοδρομίων και σε μια ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα που τρομοκρατεί κατοίκους και επισκέπτες. Οι σπείρες των πορτοφολάδων στο μετρό και οι εικόνες εξαθλίωσης στους δρόμους συνθέτουν ένα σκηνικό βαθιάς αστικής παρακμής.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο, λοιπόν, που το διαδίκτυο και το YouTube κατακλύζονται συνεχώς από βίντεο ξένων travel vloggers, οι οποίοι παρουσιάζουν τη «σκοτεινή πλευρά» της Αθήνας. Οι ξένοι επισκέπτες έρχονται με την προσδοκία να αντικρίσουν το λίκνο του δυτικού πολιτισμού και έρχονται αντιμέτωποι με μια πόλη ανασφαλή, απεριποίητη και παραδομένη στην αδιαφορία, η οποία θυμίζει Αφρασία και απέχει έτη φωτός από την όμορφη εικόνα που είχε κάποτε.
Τα μνημεία της Ακρόπολης στέκουν εκεί σαν μοναχικοί φάροι σε μια θάλασσα σκοταδιού, εγκατάλειψης. Η Αθήνα δικαιούται κάτι καλύτερο από το να ζει αποκλειστικά με τη δόξα του παρελθόντος της, την ώρα που το παρόν της καταρρέει. Η Ακρόπολη γοητεύει. Η Αθήνα απογοητεύει.
