Λοιπόν, στα σημαντικά θέματα δεν κρατάμε αποστάσεις. Παίρνουμε θέση. Ντόμπρα και σταράτα. Μαζί με τις δασικές πυρκαγιές εψές ανάψανε και ειδησεογραφικές. Η εξής μία. Εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης από τη βελγική Δικαιοσύνη κατά του Δημήτρη Αβραμόπουλου.
Κατηγορείται ότι πήρε χρήματα από «εγκληματικό δίκτυο». Για το καταραμένο «Κατάρ γκέιτ» κατηγορείται, δηλαδή. Οπως η αποφυλακισθείσα και πανθομολογουμένως αθώα και άσπιλος Εύα Καϊλή. Είναι προφανές ότι στο Βέλγιο θάλλει ο ανθελληνισμός και βάζουν στο σημάδι ό,τι καλύτερο διαθέτομεν από πολιτικής απόψεως. Να, κι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος είναι μέγα πολιτικό κεφάλαιο για την Ελλάδα, την Ευρώπη, τον πλανήτη και το ηλιακό μας σύστημα.
Οταν ήτο επίτροπος μετανάστευσης, πλημμύρισε η γηραιά ήπειρος από Πακιστανούς, Σομαλούς, Αφγανούς, τουρκοσύριους και λοιπούς επενδυτές. Λίγο το ’χεις; Δήλωσε αθώος ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Είναι αυτονόητο ότι τον πιστεύουμε. Επίσης, ξεκαθάρισε ότι «το ζήτημα που επιχειρήθηκε να συνδεθεί με το όνομά μου έχει κλείσει εδώ και τρία χρόνια». Κι αυτό το πιστεύουμε με διπλή χαρά διότι κάτι μας θυμίζει, που μας συγκινεί, μας ενθουσιάζει, προκαλεί σκιρτήματα οπαδικής εκστάσεως στις τρυφερές καρδιές μας.
«Το ζήτημα έχει κλείσει εδώ και τρία χρόνια» μας θυμίζει τον ανεπανάληπτο Αργύρη Σαλιαρέλη, τον πάλαι ποτέ πρόεδρο του Ολυμπιακού, στην επική συνέντευξη* που είχε παραχωρήσει στον αείμνηστο συνάδελφο Φίλιππο Συρίγο. Σε κάθε ερώτημα του Συρίγου προς τον Σαλιαρέλη περί φεσιών που είχε φορέσει σε διάφορους επιχειρηματίες, ο Σαλιαρέλης δήλωνε «δεν χρωστάω, κύριε»! και διέγραφε με μια μονοκονδυλιά την οφειλή που του εμφάνιζε ο Συρίγος.
Κάπως έτσι μας έπεισε κι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο οποίος από την Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010 δεν έχει πάψει ούτε δευτερόλεπτο να μας κινεί το ενδιαφέρον. Τι έγινε στις 25 Ιουνίου 2010; Αναρτήθηκε στο θρυλικό ιστολόγιο «βαψομαλλιάδες» ένα κείμενο για Νόμπελ: η μίνι βιογραφία του Δημήτρη Αβραμόπουλου, η οποία τιτλοφορούνταν «Δημητράκης ο Πολιτευόμενος: Η μικρή ιστορία ενός κατά φαντασίαν Μεγάλου»**.
Ιδού πώς ξεκινά το κείμενο:
«Η Αρκαδία δεν θα είχε, διαχρονικά, τη φήμη που την ακολουθεί (et in Arcadia ego κ.λπ.) εάν, εκτός από την ειδυλλιακή ομορφιά, δεν γεννούσε και κάμποσους μεγάλους. Ο Δημήτρης Λάμπρου Αβραμόπουλος είναι, αναμφίβολα, ένας από δαύτους […] Ο Δημήτρης είναι κατά το ήμισυ βέβαια Αρκάς, αφού το άλλο του πόδι, απ’ την πλευρά του πατέρα του, πατάει στην ένδοξη Ηλεία, και πιο συγκεκριμένα στη Ζαχάρω (άλλος πλούτος εκεί). Παιδί φτωχής οικογένειας ο Δημήτρης. […] Δεν έμενε άλλη επιλογή από την αναζήτηση καλύτερης τύχης στην πρωτεύουσα. Θαμπώθηκε ο μικρός Δημήτρης από τα φώτα και τη λάμψη «της πόλεως των Αθηνών» (όπως θα αναφερόταν στην πρωτεύουσα, πολλά χρόνια αργότερα). Αποφάσισε να την κατακτήσει.
Ταπεινής προέλευσης, όμως, και ο στόχος φαινομενικά δύσκολος. Στο σχολείο της Πλάκας (όχι αναγκαστικά και της πλάκας – παρά την παρουσία του Δημήτρη), στο οποίο μαθήτευσε, ο νεαρός Αρκάς έδωσε τα διαπιστευτήριά του […]. Οι συμμαθητές της εποχής, πάντως, δεν έχουν έντονες αναμνήσεις από τον μικρό Δημήτρη. Δεν είχε διακριθεί πουθενά […] Περισσότερο -θυμούνται και αποκαλύπτουν κάποιοι συμμαθητές του, όσοι τέλος πάντων τον θυμούνται έστω και αμυδρά- την προσοχή του κέρδιζε το περιεχόμενο του κυλικείου και περί αυτού συζητούσε (αν ήταν φρέσκο το ατομικό τσουρεκάκι και το σάμαλι, αν ήταν ακριβές ή τραγανές οι τυρόπιτες κ.λπ.)». Σύσσωμος ο Ελληνισμός εύχεται στον Δημήτρη Αβραμόπουλο ευτυχή κατάληξη της άδικης και αχρείαστης δικαστικής περιπέτειάς του.
*Το βίντεο της συνέντευξης Σαλιαρέλη στον Φίλιππο Συρίγο υπάρχει εδώ:
**Διαβάστε το ΕΔΩ
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
