Είμαι μικρασιατικής καταγωγής, το επίθετό μου, άλλωστε, «φωνάζει» ότι κατάγομαι από το Αϊβαλί. Επί χρόνια μελετώ τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ιστορία με τους έξι εκτελεσθέντες του 1922, που θεωρήθηκαν υπεύθυνοι της Καταστροφής και «προδότες». Ασφαλώς δεν έκαναν προδοσία.
Απέτυχαν να διαχειριστούν τη γιγαντιαία ελληνική στρατιωτική επιχείρηση στη Μικρασία, αφού εμπιστεύτηκαν τυφλά τους ξένους. Αποτελούσαν τους κύριους πολιτικούς αντίπαλους του Βενιζέλου, τον κέρδισαν στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, υποσχόμενοι αποστράτευση, αλλά συνέχισαν τον πόλεμο που ο Βενιζέλος άρχισε στη Μικρασία. Δεν είχαν άλλη επιλογή, άλλωστε. Επρεπε ως Ελλάδα να προσπαθήσουμε να διαλύσουμε εγκαίρως, το1919-1920, τον (ακόμη αδύναμο) Κεμάλ, προχωρούσαμε πιο μέσα για να απελευθερώσουμε περιοχές με βασανισμένους Ελληνες και προσπαθούσαμε να κυκλώσουμε τις τότε όχι μεγάλες κεμαλικές δυνάμεις, μέχρι που Ιταλοί, Γάλλοι και ο Λένιν ήρθαν σε διαπραγματεύσεις με τον Κεμάλ, τον γέμισαν όπλα, πολεμοφόδια, χρήματα κ.λπ. και τον οργάνωσαν σε μάχιμες μονάδες.
Στόχος τους να πλήξουν –μέσω της Ελλάδας– τους Αγγλους που (υποτίθεται ότι) υποστήριζαν εμάς, έστω κι αν από αυτούς ακούγαμε απλώς ωραία λόγια… Απέχουμε πλέον 104 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το 1821 ήμασταν υπόδουλοι, ξεσηκωθήκαμε και νικήσαμε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και μέσα σε 100 χρόνια από τότε, το 1921, βρεθήκαμε μια ανάσα έξω από την Αγκυρα και την Κωνσταντινούπολη. Προδοθήκαμε κυρίως από Γάλλους, Ιταλούς και την κομμουνιστική Σοβιετική Ενωση του Λένιν, διχαστήκαμε βλακωδώς μεταξύ μας, ποντάραμε στον (ημιπαράφρων;) Στεργιάδη και δεν καταλάβαμε την Κωνσταντινούπολη το 1921-1922, ώστε να διαπραγματευτούμε από θέση ισχύος.
Αν είχαμε γράψει στα παλιά μας τα παπούτσια τις ψευτο-απειλές και διαθέταμε τις ισχυρές δυνάμεις που είχαμε στην ανατολική Θράκη για την έγκαιρη κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, η Μικρασιατική Καταστροφή δεν θα είχε γίνει, κάτι που αναφέρει και ο Τσόρτσιλ! Ο Τσόρτσιλ γράφει το αυτονόητο, ότι η Βρετανία ήθελε να έχει τρόπο μεσολάβησης στην ελληνοτουρκική διένεξη και δεν είχε λόγο να επιθυμεί μια Ελλάδα κυρίαρχη στην Κωνσταντινούπολη, γι’ αυτό και η Αγγλία δεν ευνοούσε το ελληνικό εγχείρημα για την Πόλη. Σφοδρά αντίθετοι ήταν βεβαίως και οι Γάλλοι, οι Ιταλοί και ο Λένιν.
Εμείς μεταφέραμε τέτοιες μέρες του 1921 χιλιάδες στρατιώτες από τη Μικρασία έξω από την Πόλη, ώστε να γίνει η κατάληψή της και να επιβάλλουμε τους όρους ειρήνευσης. Ομως τελικώς ακούσαμε τους ξένους και έτσι δώσαμε χρόνο στους Τούρκους να αντεπιτεθούν. Οι έξι πολιτικοί που είχαν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους στους ξένους έπεσαν νεκροί από το εκτελεστικό απόσπασμα και πλήρωσαν την Καταστροφή ως «προδότες», ενώ δεν ήταν. Ηταν όμως πολιτικά ανεπαρκείς, αφού, αν είχαν κάνει την άνοιξη του 1922 την αστραπιαία κατάληψη της (εντελώς ανοχύρωτης) Κωνσταντινούπολης, όλα θα ήταν διαφορετικά για την Ελλάδα, αλλά και για τους ίδιους που θα είχαν γίνει θριαμβευτές και όχι αποδιοπομπαίοι τράγοι…
*τ. βουλευτής Β’ Αθηνών
