Η έντονη κινητικότητα που αναπτύσσει το τελευταίο διάστημα ο Κ. Μητσοτάκης, με καθαρά επικοινωνιακούς όρους όμως που παραπέμπουν σε προεκλογικό σκηνικό, δεν είναι άσχετη με τα άσχημα νέα που έφτασαν προσωπικά για τον ίδιο πρόσφατα από το εξωτερικό.
- Από τον Ανδρέα Καψαμπέλη
Ενας από τους (αρκετούς) λόγους για τους οποίους επεδίωκε να εξαντλήσει τον πολιτικό του χρόνο έως την ερχόμενη άνοιξη είχε να κάνει με το σχέδιο διαφυγής του στις Βρυξέλλες, στην περίπτωση κατά την οποία, στις αρχές του 2027, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν αποτελέσει την επόμενη πρόεδρο της Γερμανίας στη θέση του Σταϊνμάιερ, του οποίου η θητεία λήγει.
Στους ευρωπαϊκούς κύκλους η επιθυμία του κ. Μητσοτάκη να πάρει τη θέση της Φον ντερ Λάιεν ως νέος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ήταν καταγεγραμμένη εδώ και αρκετό καιρό και μάλιστα έπαιζε πολύ στο παρασκήνιο. Ομως το όνειρό του αυτό ναυάγησε οριστικά, και μάλιστα σε αυτή την εξέλιξη αποδίδεται ευρύτερη σημασία. Σύμφωνα με πληροφορίες από ευρωπαϊκούς και εγχώριους κύκλους, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει εγκαταλειφθεί ακόμη και από τους παραδοσιακούς του συμμάχους στο Βερολίνο αλλά και στο ΕΛΚ, με αποτέλεσμα να καταρρέει κάθε σχέδιο πολιτικής «διαφυγής» προς τις Βρυξέλλες.
Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς και ο επικεφαλής του ΕΛΚ -επίσης Γερμανός- Μάνφρεντ Βέμπερ φέρεται ότι απάντησαν αρνητικά σε οποιοδήποτε σενάριο μετακίνησής του σε ευρωπαϊκή θέση υψηλού κύρους, συμπεριλαμβανομένης της διαδοχής της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Η απόρριψη αυτή συνιστά χαριστική βολή για τον Ελληνα πρωθυπουργό, καθώς πρωτίστως οι υποκλοπές, μαζί με τα υπόλοιπα σκάνδαλα, έχουν πλέον βαθύνει το ρήγμα στις σχέσεις του με τα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων και τον έχουν καταστήσει βαρίδι και ανεπιθύμητο. Οι Ευρωπαίοι έχουν ήδη να αντιμετωπίσουν και οι ίδιοι προβλήματα στρατηγικής, ακόμα και υπαρξιακής σημασίας, εν μέσω συνεχών ανακατατάξεων και ανατροπών.
Στα γραφεία των Βρυξελλών ήδη κατά τις ίδιες πηγές διεξάγονται συζητήσεις για την «επόμενη ημέρα» της ελληνικής πολιτικής σκηνής, με ποικίλες εναλλακτικές μορφές εν όψει και της προεδρίας της Ελλάδας στην Ευρ. Ενωση το δεύτερο εξάμηνο του 2027 και με τους περισσότερους πάντως να θεωρούν ότι η εποχή Μητσοτάκη έφτασε στο τέλος της. Το άγχος του κ. Μητσοτάκη μεγαλώνει εκ των πραγμάτων ύστερα και από την παραίτηση του Βρετανού πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ, που αναζωπυρώνει -έστω και σε λανθάνουσα μορφή επί του παρόντος- τις ανάλογες διεργασίες και στην Ελλάδα. Ο Στάρμερ ουσιαστικά οδηγείται σε αντικατάσταση από το ίδιο του το κόμμα, καθώς έχει καταρρεύσει η δημοτικότητά του και θεωρείται πλέον «κουτσό άλογο» εν όψει των επόμενων εκλογών. Γι’ αυτό και στο πρόσωπο του Αντι Μπέρναμ, που θα τον διαδεχτεί, στηρίζονται οι ελπίδες ανάκαμψης του κυβερνώντος κόμματος της Βρετανίας.
Η απόφαση του Ελληνα πρωθυπουργού να αλλάξει άρον άρον την εκλογική στρατηγική αποδίδεται ακριβώς σε όλο αυτό το παρασκήνιο και στην απομόνωσή του, που σηματοδοτεί και το πολιτικό του τέλος. Η εναλλακτική προσδοκία του κ. Μητσοτάκη να στηριχτεί τουλάχιστον ως επικεφαλής μιας κυβέρνησης συνεργασίας στο εσωτερικό της χώρας καταρρέει και αυτή. Εχοντας χάσει πλέον σχεδόν όλα τα ερείσματά του τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, προσπαθεί τώρα γαντζωμένος να εκβιάσει το εκλογικό σώμα για να πάρει όχι φυσικά αυτοδυναμία, αλλά όσο γίνεται υψηλότερο ποσοστό στις πρώτες εκλογές.
Αυτή είναι και η μόνη του επιλογή απόγνωσης πλέον, διότι με τους συσχετισμούς που διαμορφώνονται οι δεύτερες εκλογές θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως παγίδα θανάτου για τη Ν.Δ. Με τη μόνιμη καθίζηση των «γαλάζιων» ποσοστών όσον αφορά την πρόθεση ψήφου, ακόμα κι αν διατηρήσει την ηγεσία της Ν.Δ., το ρίσκο μιας επαναληπτικής αναμέτρησης γίνεται απαγορευτικό, εάν μάλιστα στο μεταξύ το «αντιμητσοτακικό ρεύμα» μετατραπεί, έστω και ετερόκλητα, σε τσουνάμι την ώρα της κάλπης.
Το κομμα Σαμαρα
Το άγχος του κ. Μητσοτάκη γίνεται πανικός μπροστά στο ενδεχόμενο συγκρότησης κυβέρνησης ειδικού σκοπού ή ενός «αντεστραμμένου 1989», όπου τα «γαλάζια» σκάνδαλα (υποκλοπές, οικονομικά ζητήματα και άλλα) θα οδηγούσαν σε ραγδαίες εξελίξεις. (Αναλυτικό ρεπορτάζ στη σελίδα 17.) Προς την κατεύθυνση αυτή μάλιστα αναμένονται να σημειωθούν εντυπωσιακές εξελίξεις αμφίπλευρα στον χώρο της αντιπολίτευσης το αμέσως επόμενο διάστημα, ενδεχομένως και έως το τέλος του καλοκαιριού.
Ηδη η αγωνία για το υπό συγκρότηση κόμμα Σαμαρά έχει ανέβει κατακόρυφα και ο εκνευρισμός που επικρατεί εντός του κυβερνητικού επιτελείου είναι έκδηλος, καθώς θεωρείται καταλύτης -ανάλογα και με το ποσοστό που θα λάβει- που θα παίξει καθοριστικό ρόλο αφενός στις εσωτερικές ζυμώσεις της κεντροδεξιάς παράταξης και αφετέρου συνολικά στην προεκλογική δυναμική. Με τη Ν.Δ. να κινείται τώρα οριακά στην πρόθεση ψήφου πάνω από το 20%, αναμένεται να σπάσει προς τα κάτω και αυτό το φράγμα από τη στιγμή που θα μπει ενεργά στο παιχνίδι και ο πρώην πρωθυπουργός.
Κρίσιμο θεωρείται το επόμενο διάστημα και από την άλλη πλευρά του φάσματος, καθώς η διαρκής υποχώρηση του ΠΑΣΟΚ εντείνει πυρετωδώς τις διεργασίες στο εσωτερικό του, όπου ήδη συζητούνται έντονα και σενάρια αλλαγής ηγεσίας. Μάλιστα απλώνεται πια η πεποίθηση ότι ο κ. Ανδρουλάκης «δεν τραβάει» έναντι του Αλ. Τσίπρα, που δείχνει να αποκτά την πρωτοκαθεδρία στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Μένει να φανεί και πόσο αυτή η κινητικότητα θα ευνοήσει στην πορεία την περαιτέρω ενίσχυση του κ. Τσίπρα ως αντίπαλου δέους του κ. Μητσοτάκη, απειλώντας -κατά την άποψη ορισμένων, έστω κι αν βιάζονται- να μετατρέψει τελικά τις ερχόμενες εκλογές σε ντέρμπι…