«Η εγγονή σας πρέπει να χειρουργηθεί και να αφαιρέσουμε τη χολή της». Οταν το ακούς αυτό για ένα κορίτσι δεκαεπτά ετών, σου έρχεται κεραμίδα. Μα, τόσο μικρή, να χρειάζεται αφαίρεση της χολής; Κι όμως, όλες οι εξετάσεις που έγιναν, επειδή κάποιες στιγμές η μικρή είχε αφόρητους πόνους, έδειξαν πέτρες και άμμο! Ολόκληρο… νταμάρι, δηλαδή, στην κοιλίτσα της μικρής μας, η οποία χειρουργήθηκε τελικώς μόλις τελείωσε τις γραπτές εξετάσεις της β’ λυκείου.
«Είναι καθαρά θέμα DNA. H μητέρα της είχε το ίδιο πρόβλημα, αλλά και η γιαγιά της, όπως μου είπατε» ήταν η διάγνωση. Πράγματι, η γιαγιά χειρουργήθηκε για τον ίδιο λόγο το μακρινό 1978, στο Νοσοκομείο Μεταξά. Τότε χρειάστηκε μια τομή κατά μήκος της κοιλιακής χώρας και περισσότερες από δέκα ημέρες παραμονής στο νοσοκομείο. Η μαμά της, προ διετίας, λαπαροσκοπικά στο Λαϊκό. Τελικώς, η μικρή μας χειρουργήθηκε με λαπαροσκόπηση και την επομένη της επεμβάσεως, στο Λαϊκό πάντα, επέστρεψε σπίτι. Φυσικά, ήμασταν όλοι εκεί, γονείς και παππούδες, κατά τη διάρκεια της επεμβάσεως. Περίμενα, όρθιος από την αγωνία, να ακούσω αρχικώς το «όλα πάνε καλά» και έπειτα το «τελειώσαμε, είναι μια χαρά» από τον διακεκριμένο καθηγητή της χειρουργικής Δημήτρη Δημητρούλη για να μπορέσω να πιω έναν καφέ και να καπνίσω (έπειτα από καιρό) ένα τσιγάρο!
Ναι, ενώ είχα να βάλω πρωινό τσιγάρο στο στόμα από τότε που… γεννήθηκε η εγγονή μας (καπνίζω πλέον εντελώς ερασιτεχνικά και κατά διαστήματα, ελάχιστα), αισθάνθηκα την ανάγκη να ξαναβάλω το «παλιόπραμα», που έλεγε η μάνα μας, στο στόμα μου πρωινιάτικα! Ωστόσο, με τη ματιά του δημοσιογράφου είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω τους πεντακάθαρους χώρους του νοσοκομείου, τους απίθανα γοργούς ρυθμούς -με απόλυτη τάξη και ζηλευτή αποτελεσματικότητα- με τους οποίους κινείται το προσωπικό.
Εκείνο που έχω να συστήσω είναι ότι πρέπει να απαγορευθεί παντελώς το κάπνισμα ακόμη και στους υπαίθριους χώρους του νοσοκομείου. Ημουν κι εγώ μεταξύ των θεριακλήδων που κάπνιζαν στο προαύλιο. Και δεν αισθανόμουν καθόλου άνετα να φουμάρω σε έναν χώρο που πρέπει να είναι πεντακάθαρος. Ετσι, πήγα σε μια από τις πολυάριθμες καφετέριες απέναντι. Και έστειλα μήνυμα ευχαριστίας στον μαέστρο-καθηγητή. Με όλη μου την καρδιά και την αγάπη!
Η ΑΚΙΣ
