Το τελευταίο του ταξίδι πραγματοποίησε το «Aίολος Κεντέρης», εμβληματικό και άτυχο ταχύπλοο της ελληνικής ακτοπλοΐας. Το πλοίο, που για λίγο καιρό συνέδεσε το όνομά του με την ταχύτητα και την καινοτομία στις θαλάσσιες μεταφορές, ρυμουλκήθηκε στο Αλί Αγά της Τουρκίας για διάλυση και ανακύκλωση υλικών.
Η ονομασία «Αίολος» παρέπεμπε στον θεό των ανέμων της ελληνικής μυθολογίας, ενώ το όνομα «Κεντέρης» αποτέλεσε φόρο τιμής των Μυτιληνιών στον χρυσό ολυμπιονίκη των 200 μέτρων Κώστα Κεντέρη. Η NEL Lines (Ναυτιλιακή Λέσβου) επέλεξε το όνομά του για να αναδείξει τη φιλοσοφία του νέου της ταχύπλοου: γρήγορα ταξίδια και μικρότερος χρόνος σύνδεσης των νησιών του Αιγαίου.
Το πλοίο ναυπηγήθηκε το 2001 στη Γαλλία, στα ναυπηγεία Alstom Leroux Naval, και θεωρήθηκε από τα πλέον σύγχρονα ταχύπλοα της εποχής του. Με μήκος περίπου 140 μέτρα και δυνατότητα μεταφοράς έως 1.742 επιβατών και περίπου 450 οχημάτων, μπορούσε να αναπτύξει ταχύτητα που άγγιζε τους 40 κόμβους, αλλάζοντας τα δεδομένα στις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες.
Τα πρώτα του δρομολόγια πραγματοποιήθηκαν στη γραμμή Πειραιάς -Χίος – Μυτιλήνη, προσφέροντας στους κατοίκους και τους επισκέπτες του βορείου Αιγαίου υπέροχη εμπειρία. Με τις φουρτούνες, όμως, κάτι «δεν πήγαινε» και στη συνέχεια δρομολογήθηκε στη γραμμή Πειραιάς – Πάρος – Νάξος – Σαντορίνη.
Το 2006, έπειτα από την αντικατάσταση των μηχανών του, η NEL Lines το παρουσίασε ως το «κόσμημα του Αιγαίου». Εκείνη τη θερινή περίοδο πραγματοποίησε δεκάδες δρομολόγια μεταφέροντας περισσότερους από 120.000 επιβάτες, χωρίς να καταγραφούν καθυστερήσεις, γεγονός που ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη φήμη του.
Οταν, όμως, πέσαμε στην πετρελαϊκή κρίση και το «Κεντέρης» έκαιγε το πετρέλαιο σαν νερό, όλα άλλαξαν. Ετσι, «φάνηκε» το ότι δημιουργούσε ισχυρά απόνερα σε ορισμένες περιοχές προκαλώντας αντιδράσεις (και ανταγωνιστές) και τέθηκαν περιορισμοί στην ταχύτητα και την πορεία του κοντά στις ακτές. Τα επόμενα χρόνια άλλαξε χέρια αρκετές φορές, χωρίς όμως να καταφέρει να αποκτήσει ξανά τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε στο Αιγαίο.
Μια προσπάθεια να δρομολογηθεί στη Σικελία ναυάγησε και το βαπόρι ξέμεινε, απομεινάρι, από ντόκο σε ντόκο. Στη Σαλαμίνα, στο ναυπηγείο που πήγαινα να πιάσω τσιπούρες με το καλάμι (έπιανα μια-δυο μεγάλες στην καθισιά μου), το έβλεπα και θυμόμουν τα εγκαίνια, στη Νορβηγία, και τον Σφηνιά να μου λέει: «Ε, ρε, τι έχει να γίνει έτσι και πέσουμε σε πετρελαϊκή κρίση!». Από τη Σαλαμίνα, το «Κεντέρης» έφτασε με ρυμουλκό στην Τουρκία και θα διαλυθεί εκεί, αφού εμείς δεν έχουμε διαλυτήρια. Καλύτερα δηλαδή, γιατί, αν είχαμε, κάποιες «ευπαθείς μειονότητες» θα είχαν φτιάξει καμπίνες σε… καταυλισμούς!
Α, να μην ξεχάσω. Εκείνοι που «καταδίκασαν» (ουδέν απεδείχθη) τον Κεντέρη ως «ντοπέ» και χάρισαν το διακοσάρι τους Αμερικάνους ήταν οι ίδιοι που υμνούσαν τον Μαραντόνα επειδή… έβαλε γκολ με το χέρι! Ρε, άι σιχτίρ…
Η ΑΚΙΣ
