Πέθανε ένας ιερέας που αγαπήθηκε από πολλές μυριάδες Ελλήνων γιατί είχε μια υπερπολύτιμη και άκρως δυσεύρετη αρετή: ήταν χριστιανός. Ο λόγος για τον πρωτοπρεσβύτερο του προσκυνήματος των Παμμεγίστων Ταξιαρχών στο Μανταμάδο της Λέσβου, Ευστράτιο Δήσσο.
Κανονικός στρατιώτης του Χριστού, υπηρέτησε την ιερατική θητεία του στο Μανταμάδο, υπό τις πτέρυγες του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, από το 1970 μέχρι την ημέρα που βρέθηκε να επιπλέει νεκρός στη θαλάσσια περιοχή της Πεδής στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού.
Ηταν τύχη αγαθή που γνώρισα και συνομίλησα αρκετή ώρα με τον παπα-Στρατή. Οποτε πετυχαίνω στο διάβα μου τέτοιας ποιότητας πρόσωπα, ανανεώνεται η εμπιστοσύνη μου στην ανθρωπότητα. Με εντυπωσίασε χωρίς να το επιδιώξει διότι από την κορυφή της κεφαλής του μέχρι τα ακροδάχτυλα έλαμπε η πίστη του στον Χριστό. Ηταν χριστιανός! Ενας τίτλος τιμής που, αν τον αποκτήσεις με τις πράξεις, τους λόγους και τους λογισμούς σου, κοινοποιείται απλώς με την παρουσία σου. Δεν χρειάζεται φωνές, υπογραφές, έγγραφα και χρυσόβουλα. Η Θεία Χάρις δεν κρύβεται.
Και εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος: Μα τόσο δύσκολο να είναι και να φαίνεται κάποιος χριστιανός; Πολύ δύσκολο. Η ίδια η εμπειρία διδάσκει καθέναν από εμάς ότι, αν μας ευλογήσει ο Κύριος, μπορεί και να συναντήσουμε περισσότερους από 5-6 στη ζωή μας. Αλλοι έρχονται και φεύγουν από τον κόσμο τούτο χωρίς να νιώσουν αυτό το βαθύ, ασύγκριτο σκίρτημα που προκαλεί η συνάντηση με κάποιον αληθινά πιστό. Οι δημοσιογράφοι δεν αποτελούν εξαιρέσεις του κανόνα.
Κάθε λειτουργός του Τύπου (ή επαγγελματίας, για να είμαστε αρκούντως ειλικρινείς) υποχρεωτικά διασταυρώνεται με ανθρώπους ισχύος: Αυτή μπορεί να έχει πολιτική, οικονομική, πνευματική, σωματική, οποιαδήποτε μορφή. Υπό κανονικές συνθήκες (οι οποίες είναι σπανιότατο φαινόμενο, μια φορά στα πολλά χρόνια προκύπτουν) η δημοσιογραφία ελέγχει την ισχύ, την εξουσία, τους μηχανισμούς επιβολής θέλησης ενός ανθρώπου ή ομάδας ανθρώπων πάνω σε άλλους. Κι έχω βρεθεί και συνομιλήσει μέχρι σήμερα με ουκ ολίγους ισχυρούς, όλων των ειδών, των εθνοτήτων και των ποιοτήτων.
Η εντύπωση που συνήθως αφήνουν σε κάποιον έμπειρο συνομιλητή είναι από δυσάρεστη έως αδιάφορη. Σε λίγες περιπτώσεις είναι θετική. Μέσα στις δεκαετίες της δημοσιογραφικής σταδιοδρομίας μου οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τη δύναμη των πολλών σε όσους έχουν παρατηρητικότητα, ανοιχτό μυαλό κι ευαίσθητες «κεραίες» προκαλούν, χωρίς να το θέλουν, μια αίσθηση δυσφορίας, αποστροφής, φόβου μην τυχόν και συναναστραφείς πολύ μαζί τους και αρχίσεις να τους μοιάζεις. Ελάχιστοι είναι όσοι φαντάζουν επαρκείς ακόμα και για απλή συναναστροφή – υπάρχουν μεν τέτοιοι, αλλά σπανίζουν.
Ο παπα-Στρατής, εκ θέσεως, είχε τεράστια δύναμη. Μπορούσε να επηρεάσει χιλιάδες ανθρώπους και να κατευθύνει τους νόες τους στη μία ή στην άλλη κατεύθυνση. Δεν το επιδίωκε. Καθόταν και συνομιλούσε καλοσυνάτα και με ορθάνοιχτα ώτα για τις εμπειρίες, τα βάσανα και τα όνειρα, τις ελπίδες των προσκυνητών του Ναού των Παμμεγίστων Ταξιαρχών στο Μανταμάδο της Λέσβου. Κι έλαμπε! Η πίστη του και η καλοσύνη φώτιζαν το πρόσωπό του. Δεν θεολογούσε, δεν έκανε τον σπουδαίο, δεν μιλούσε αφοριστικά. Απλώς επικοινωνούσε και κοινωνούσε τον Λόγο του Χριστού. Ηταν ένας από τους ελάχιστους που έχουν απομείνει στη στέρφα εποχή μας.
Ο Κύριος να αναπαύει την όμορφη ψυχή του παπα-Στρατή που πρόσφατα κάλεσε κοντά Του.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
