Στην προσπάθειά του να εξηγήσει γιατί οι πολίτες εμφανίζονται να εμπιστεύονται ολοένα και λιγότερο τη Δικαιοσύνη, με βάση και την πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ, ο Γιώργος Φλωρίδης δεν βρήκε ούτε μία λέξη αυτοκριτικής για την κυβέρνηση που υπηρετεί και τα πεπραγμένα του.
Αντιθέτως, επιχείρησε να παρουσιάσει τη βαθιά κρίση αξιοπιστίας του θεσμού ως προϊόν μιας δήθεν οργανωμένης εκστρατείας παραπληροφόρησης, πολιτικής εργαλειοποίησης και ξένων παρεμβάσεων. Με άλλα λόγια, για τον υπουργό δεν φταίει ποτέ η εικόνα της Δικαιοσύνης. Φταίνε όσοι την κρίνουν είτε είναι οι πολίτες είτε η αντιπολίτευση. Η επιχειρηματολογία αυτή δεν αποτελεί απλώς μια υπεκφυγή.
Συνιστά προσβολή απέναντι σε μια κοινωνία που εδώ και χρόνια παρακολουθεί μια σειρά υποθέσεων να γεννούν εύλογα ερωτήματα για τη λειτουργία των θεσμών. Η δυσπιστία των πολιτών δεν γεννήθηκε από αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ούτε από την αντιπολίτευση. Διαμορφώθηκε μέσα από πραγματικά γεγονότα και χειρισμούς που άφησαν βαριά σκιά πάνω από το κράτος δικαίου. Η συγκάλυψη αποτέλεσε συνώνυμο στα «γαλάζια» σκάνδαλα.
Από το σιδηροδρομικό έγκλημα των Τεμπών και τη συγκάλυψη και το ίδιο μοτίβο στο σκάνδαλο των υποκλοπών, οι απαντήσεις υπήρξαν ανεπαρκείς, ενώ η διερεύνηση των υποθέσεων άφησε αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα και προστάτευσε όλους τους εμπλεκομένους. Στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ οι αποκαλύψεις για τις παράνομες επιδοτήσεις και τις ευρωπαϊκές έρευνες ενίσχυσαν περαιτέρω την εικόνα ενός κράτους που δυσκολεύεται να αποδώσει ευθύνες όταν αυτές αγγίζουν το κυβερνητικό σύστημα. Ολα αυτά δεν αποτελούν επινοήσεις της αντιπολίτευσης.
Αποτελούν γεγονότα που διαμόρφωσαν την αντίληψη των πολιτών. Κι όμως, ο υπουργός επιμένει να αναζητά ενόχους παντού εκτός από εκεί που θα όφειλε να κοιτάξει πρώτα: στη δική του πολιτική ευθύνη. Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δεν επιβάλλεται με κυβερνητικές διαβεβαιώσεις, ούτε αποκαθίσταται με επιθέσεις σε όσους ασκούν κριτική. Κατακτάται όταν η Δικαιοσύνη πείθει ότι λειτουργεί ανεξάρτητα, χωρίς σκιές, χωρίς επιλεκτικές ευαισθησίες και χωρίς την παραμικρή υποψία πολιτικής προστασίας. Οσο η κυβέρνηση αρνείται να αναγνωρίσει ότι οι δικές της επιλογές συνέβαλαν στη διάβρωση αυτής της εμπιστοσύνης τόσο θα διευρύνεται το χάσμα ανάμεσα στους πολίτες και σε έναν από τους θεμελιώδεις πυλώνες της δημοκρατίας.