Η πρόσφατη εμφάνιση του Γρηγόρη Δημητριάδη, του ανθρώπου που κάποτε κρατούσε τα ηνία του «επιτελικού κράτους», προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς ο δημόσιος λόγος του αντί για πολιτικός ή έστω απολογητικός για το σκάνδαλο των υποκλοπών, θύμισε υπόκοσμο. Ο πρώην στενός σύμβουλος και ανιψιός του πρωθυπουργού εμφανίστηκε ως ο απόλυτος παρασκηνιακός ρυθμιστής, υιοθετώντας μια ρητορική και κώδικες αφοσίωσης που παραπέμπουν περισσότερο στη Μαφία παρά σε μια ευνομούμενη πολιτεία.
Όπως χαρακτηριστικά γράφει το in.gr “όταν ανοίγει το στόμα του καταλαβαίνουμε ότι είμαστε σε ένα επεισόδιο των Sopranos γιατί οι πολιτικοί κώδικες τους οποίους διαρκώς επικαλείται ότι ακολουθεί ο ανιψιός του πρωθυπουργού, μοιάζουν περισσότερο με αυτούς της Μαφίας και της Κόζα Νόστρα.”.
Στο επίκεντρο της κριτικής βρέθηκαν οι άκρως υποκοσμικές εκφράσεις που χρησιμοποίησε για να περιγράψει τον ρόλο του και την απομάκρυνσή του μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου των υποκλοπών. Χαρακτηριστική είναι η δήλωσή του «έφαγα μια σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό»!. Αντί να παραπέμπει σε έναν πρώην κρατικό λειτουργό που υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, θυμίζει την τυφλή πίστη προστατευόμενου προς τον αρχηγό του.
Παράλληλα, αναφερόμενος στις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, ξεκαθάρισε προκλητικά ότι δεν πρόκειται να αποκαλύψει τίποτα, συμπληρώνοντας πως «όσοι με ξέρουνε, ξέρουν ότι και το κουράγιο έχω και το μέταλλο το έχω». Η στάση αυτή ταυτίζεται απόλυτα με την παραδοσιακή μαφιόζικη «ομερτά», τον άγραφο νόμο της σιωπής με σκοπό την προστασία της «οικογένειας» και την αποφυγή της ποινικής στοχοποίησης.
Σε μια αστική δημοκρατία, κανένας ανώτατος αξιωματούχος δεν έχει το δικαίωμα να δηλώνει δογματικά «εγώ δεν μιλάω». Ο κ. Δημητριάδης δεν ήταν ένας απλός κομματικός αγωνιστής, αλλά ο «αντ’ αυτού» του πρωθυπουργού, με άμεση γνώση για ένα τεράσιο σκάνδαλο παράνομων παρακολουθήσεων που έπληξε τη χώρα. Έχει νομική και ηθική υποχρέωση να λογοδοτήσει στη Δικαιοσύνη όσες φορές κι αν κληθεί αλλά και στους πολίτες, καθώς η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης δεν σβήνει τις πιθανές ευθύνες.
Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι ότι αυτή η κουλτούρα θεσμικής εκτροπής δεν αντανακλά μόνο στον ίδιο, αλλά κυρίως στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο πρωθυπουργός ήταν εκείνος που του παρέδωσε τα κλειδιά της εξουσίας και μετέτρεψε την ΕΥΠ σε προσωπικό εργαλείο παρακολούθησης αντιπάλων και συνεργατών. Όταν το εκτελεστικό όργανο παραδέχεται ότι θυσιάστηκε για να προστατεύσει τον προϊστάμενό του, τότε η πραγματική και ακέραιη ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη.