Μαύρη μέρα για τον Ελληνισμό η 20ή Ιουλίου 1974. Σήμερα συμπληρώνονται 52 έτη από την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης των Τούρκων που είχε την κωδική ονομασία «Αττίλας 1». Η Κύπρος μας παραδιδόταν, έπειτα από προδοσία, στους Τούρκους δημίους της.
Οι εισβολείς συνάντησαν αντίσταση από τους στρατιώτες και τους αξιωματικούς και υπαξιωματικούς μας, Ελλαδίτες και Ελληνοκυπρίους, που πολέμησαν προδομένοι από την καταρρέουσα ιωαννιδική χούντα, αλλά και από τους υποτιθέμενους «συμμάχους» της χώρας. Τίμησαν τα ελληνικά όπλα, σε αντίθεση με την ανώτατη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, που ξεπούλησε τα πάντα είτε από φόβο είτε λαμβάνοντας ανταλλάγματα.
Μοναδικός ηθικά επιτρεπτός στόχος για το έθνος μας είναι η απελευθέρωση της Μεγαλονήσου, η τιμωρία των Τούρκων εγκληματιών πολέμου, η πολιτική και διπλωματική καταδίκη της Τουρκίας για την εισβολή, η εκδίωξη των εποίκων και η αποχώρηση του τουρκικού, κατοχικού στρατού από τα άγια ελληνικά χώματα.
Σε καμία περίπτωση δύναται να θεωρηθεί λύση ένα εκτρωματικό και προδοτικό σχέδιο «ειρήνευσης» τύπου Ανάν, όπου τα θύματα θα αποζημιώσουν τους θύτες για την εισβολή, θα νομιμοποιήσουν τα αποτελέσματα του «Αττίλα» και θα παραδώσουν σταδιακά το νησί στην Τουρκία.
Ομως, για να επιτευχθεί ο στόχος της απελευθέρωσης της Κύπρου από τους Τούρκους χρειάζεται και μια ηγεσία αντάξια του έθνους. Εκείνοι που θα πράξουν τα δέοντα δεν θα πρέπει να μοιάζουν, σε ό,τι αφορά το αίσθημα της εθνικής αξιοπρέπειας, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την υπουργό Πολιτισμού. Ο κ. Τασούλας και η κυρία Μενδώνη είχαν τον χρόνο να πάνε το Σάββατο στα εγκαίνια τζαμιού και οθωμανικών… λουτρών στα Γιάννενα, τα οποία αποκατέστησε το ελληνικό κράτος με λεφτά των φορολογουμένων. Ομως δεν ευκαίρησαν να παρευρεθούν στο αρχιερατικό μνημόσυνο του Δήμου Αθηναίων για τους πεσόντες στην Κύπρο το 1974, που πραγματοποιήθηκε στον μητροπολιτικό ιερό ναό των Αθηνών.
