Ο κ. Χρυσοβαλάντης Μαρτινίδης είναι μέλος της Εθνικής Ομάδας Ελλάδος Shore Angling (ψάρεμα από την ακτή) 2026. Στην ομάδα του facebook με τίτλο «Ψαρεύοντας στην Ελλάδα» έκανε μια ανάρτηση που, αν τη διαβάσετε και την αποστηθίσετε, μπορεί να σας γλιτώσει από έναν σκασμό λεφτά, τα οποία χρεώνουν σε… πελαγίσιους λογαριασμούς επιτήδειοι ψαροταβερνιάρηδες πουλώντας ψημένα ψαράκια ιχθυοτροφείου, και μάλιστα β’ διαλογής.
Εκεί διευκρινίζει πώς μπορεί να διακρίνει κάποιος μερικά πελαγίσια ψάρια από ομοειδή που μεγαλώνουν σε ιχθυοτροφεία. Για να μην την πατήσετε, λοιπόν, ζητήστε να δείτε τα ψάρια πριν τα ψήσουν και χαθούν τα… ίχνη της εξαπάτησης.
Το φαγκρί
Στην πρώτη φωτογραφία φαίνεται το κανονικό φαγκρί της Μεσογείου (Pagrus pagrus) και από κάτω η κόκκινη τσιπούρα Ιαπωνίας (Pagrus major), που συχνά την πουλάνε για «φαγκρί πελαγίσιο». Στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με το δικό μας φαγκρί. Είναι διαφορετικό είδος και σαφώς κατώτερο σε ποιότητα.
Το γνήσιο φαγκρί έχει ζωντανό ροδοκόκκινο χρώμα, με έντονες λευκές γραμμές στο σώμα, και καθαρή, ασημένια κοιλιά. Στην ουρά ξεχωρίζουν δύο λευκά σημαδάκια που το κάνουν αμέσως αναγνωρίσιμο. Το σώμα του είναι πιο λεπτό και αθλητικό, με έντονα κόκκινα πτερύγια.
Η τσιπούρα Ιαπωνίας, αντίθετα, έχει πιο ξεθωριασμένο χρώμα, που άλλοτε φαίνεται καφέ-πορτοκαλί και άλλοτε πιο κόκκινο-πορτοκαλί, χωρίς να θυμίζει το έντονο ροδοκόκκινο του φαγκριού. Παρ’ όλα αυτά, με μια προσεκτική ματιά η διαφορά είναι εμφανής.
Το μυλοκόπι
Στη δεύτερη φωτογραφία φαίνεται το πραγματικό μυλοκόπι της θάλασσας (Umbrina cirrosa) και από κάτω ο κρανιός (Argyrosomus regius), που συχνά πωλείται ως «μυλοκόπι», ενώ στην πραγματικότητα είναι διαφορετικό είδος.
Το μυλοκόπι έχει ασημί-γκρι χρώμα, με ελαφριές χρυσαφί ανταύγειες στα πλευρά, πιο λεπτό και συμμετρικό σώμα, σφιχτή σάρκα και καθαρό θαλασσινό άρωμα. Το στόμα του γέρνει προς τα κάτω και η κάτω γνάθος είναι μικρότερη από την πάνω.
Ο κρανιός είναι πιο σκούρος, με πιο βαριά εμφάνιση και έντονη πλευρική γραμμή που διατρέχει το σώμα του. Το στόμα του γέρνει προς τα πάνω και η κάτω γνάθος είναι μεγαλύτερη από την πάνω. Η σάρκα του είναι πιο μαλακή και λιπαρή, χωρίς τη νοστιμιά του αυθεντικού μυλοκοπιού.
Η πελαγίσια τσιπούρα έχει καθαρό και έντονο ασημί χρώμα που λαμπυρίζει. Στα μάγουλα συχνά παρουσιάζει κοκκινωπή απόχρωση, ανάλογα με τη διατροφή της, ενώ κάτω από το πλαϊνό πτερύγιο διακρίνεται μια ελαφριά κιτρινωπή γραμμή. Τα λέπια της είναι καλά στερεωμένα και καθαρίζονται δύσκολα.
Ενα ακόμη χαρακτηριστικό της είναι η μεγάλη, πλήρως αναπτυγμένη ουρά, χωρίς κοψίματα, φθορές ή παραμορφώσεις. Η ουρά της είναι δυνατή, ασημί με μαυρισμένες άκρες, καθώς το ψάρι διανύει μεγάλες αποστάσεις στο φυσικό του περιβάλλον. Επίσης, τα θωρακικά (πλαϊνά) πτερύγια είναι συνήθως αισθητά πιο μακριά και πιο αναπτυγμένα από εκείνα μιας τσιπούρας ιχθυοτροφείου. Γενικά, η πελαγίσια τσιπούρα έχει πιο μακρουλό, αθλητικό και μυώδες σώμα, λαμπερά μάτια, ζωηρά κόκκινα βράγχια και σφιχτή σάρκα.
Η τσιπούρα εκτροφής, αντίθετα, είναι πιο θαμπή και πιο σκουρόχρωμη. Το σώμα της είναι πιο κοντό και πλακουτσωτό, ενώ η ουρά της είναι συνήθως μικρότερη, με εμφανή κοψίματα και ατροφία, χαρακτηριστικό που παρατηρείται πολύ συχνά στα ψάρια ιχθυοτροφείου. Παράλληλα, τα θωρακικά πτερύγια είναι συνήθως πιο κοντά και λιγότερο αναπτυγμένα. Η σάρκα της είναι πιο μαλακή και πιο λιπαρή, με πιο ουδέτερη γεύση.
Το φαγκρί, το μυλοκόπι και η πελαγίσια τσιπούρα ξεχωρίζουν από τη φυσική τους λάμψη, τα ζωντανά χρώματα, τη σφιχτή σάρκα και την αθλητική σωματοδομή. Στα ψάρια εκτροφής, αντίθετα, ένα από τα χαρακτηριστικότερα γνωρίσματα είναι οι ατροφικές και φθαρμένες ουρές, καθώς και τα λιγότερο αναπτυγμένα πτερύγια.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
