Ὄπισθεν τῶν μεγαλοστόμων διακηρύξεων τῶν Βρυξελλῶν καί τῆς ἀθεραπεύτου τεχνοκρατικῆς αὐταρεσκείας τῶν φιλελευθέρων διευθυντηρίων, ἡ εὐρωπαϊκή πραγματικότης ἀποδεικνύεται ἀδυσώπητος.
Τό εὐρωπαϊκό οἰκοδόμημα εὑρίσκεται πρό τῆς ἐκδηλώσεως τεκτονικῶν ἀναταράξεων, καθώς ἡ Γηραιά Ἤπειρος ἀπομακρύνεται βιαίως ἀπό τίς ψευδαισθήσεις τοῦ λεγομένου «Κέντρου» καί πραγματοποιεῖ μιά ἱστορική στροφή πρός τά δεξιά. Τό 2027 διαμορφώνεται ὡς ἕνα «σοῦπερ ἐκλογικό ἔτος» ‒ μιά χρονιά πολιτικῆς ἀποκαθηλώσεως. Δέκα κρίσιμες ἐθνικές κάλπες, μέ τήν ἑλληνική ἀναμέτρηση τοῦ πρώτου ἑξαμήνου νά διακρίνεται, ἄν δέν γίνουν τελικῶς πρόωροι ἐκλογές, ἀναμένεται νά ἀναδιατάξουν ἐκ θεμελίων τόν γεωπολιτικό καί ἰδεολογικό χάρτη τῆς ΕΕ.
Τό πλέον ἐφιαλτικό σενάριο γιά τό συστημικό κατεστημένο εἶναι γεγονός: Ἡ ὀργή τῶν ἐθνικῶν ἀκροατηρίων πλήττει τόν ἴδιο τόν σκληρό πυρῆνα τῆς Εὐρώπης, ἀνατρέποντας τίς ἰσορροπίες στίς τέσσερεις ἐκ τῶν πέντε μεγαλυτέρων οἰκονομιῶν τῆς Ἑνώσεως. Τήν κρισιμότητα τῶν στιγμῶν ἀντελήφθη, ἔστω καί ὀψίμως, ὁ Ἕλληνας ὑπουργός Ἐξωτερικῶν, Γιῶργος Γεραπετρίτης, ὁ ὁποῖος προειδοποίησε προσφάτως σέ συνέντευξή του στό ERTNEWS καί τόν Ἀπόστολο Μαγγηριάδη: «Θά εἶναι μιά χρονιά-ὁρόσημο γιά τήν Εὐρώπη καί τόν κόσμο. Μόνο στήν Εὐρώπη θά ἔχουμε ὀκτώ ἐκλογικές ἀναμετρήσεις… οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν βαρόμετρο γιά τήν εὐρωπαϊκή πολιτική. Ἀναμένουμε σημαντικές ἀλλαγές». Τό μεῖζον ἐρώτημα γιά τήν Ἀθήνα δέν εἶναι ἁπλῶς ἄν ἔρχονται ἀλλαγές, ἀλλά πῶς θά ἀντεπεξέλθει, ὅταν ἐπιβεβαιωθεῖ μέ τόν πιό ἐκκωφαντικό τρόπο ὁ πολιτικός θάνατος τοῦ Κέντρου.
Στήν πρωτοκαθεδρία αὐτῆς τῆς πανευρωπαϊκῆς ἀποκαθηλώσεως εὑρίσκεται ἡ Γαλλία. Ὁ Ἐμμανυέλ Μακρόν, ἀπομονωμένος στό λυκόφως τῆς θητείας του, παρακολουθεῖ ἀνήμπορος τήν κατάρρευση τοῦ φιλελευθέρου οἰκοδομήματός του. Ἐν ὄψει τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν (18 Ἀπριλίου καί 2 Μαΐου 2027), οἱ ἐπίδοξοι δελφῖνοι τοῦ συστήματος (Ἀττάλ, Φιλίπ) συνθλίβονται. Ἡ Μαρί Λέ Πέν καί ὁ Ἐθνικός Συναγερμός ὄχι μόνον κυριαρχοῦν, ἀλλά ἐμφανίζουν τήν δυναμική νά διασπάσουν τό ἄλλοτε κραταιό «δημοκρατικό μέτωπο» καί νά καταλάβουν τό Ἐλυζέ.
Τήν ἰδία ὥρα, ἡ Γερμανία βιώνει τόν δικό της θεσμικό σεισμό. Ἡ κυβέρνησις συνεργασίας Χριστιανοδημοκρατῶν-Σοσιαλδημοκρατῶν ὑπό τόν Φρήντριχ Μέρτς καταγράφει ἱστορικῶς χαμηλά ποσοστά. Τό τοπίο μυρίζει «μπαρούτι» ἤδη ἀπό τίς περιφερειακές κάλπες τοῦ 2026. Ἡ ἀκροδεξιά «Ἐναλλακτική γιά τήν Γερμανία» (AfD) κρημνίζει τά δυτικά προπύργια, διεκδικῶντας πλέον τοπικές πρωθυπουργίες. Ἡ κρίσις ἀξιοπιστίας τοῦ Βερολίνου ἐπεδεινώθη ραγδαίως ἀπό τήν ἠθική κατάπτωση κορυφαίων στελεχῶν, ὅπως κατέδειξε ἡ αἰφνιδιαστική παραίτησις τοῦ Γένς Σπάν. Ὁ ἐπί κεφαλῆς τῆς ΚΟ τῆς CDU παρητήθη, ὅταν ἔγινε γνωστό ὅτι ἀπέκτησε παιδί μέσῳ παρενθέτου μητέρας στίς ΗΠΑ ‒ μιά πρακτική πού ἀπαγορεύεται αὐστηρῶς στήν Γερμανία καί τήν ὁποία τό ἴδιο τό κόμμα του εἶχε καταψηφίσει. Ὁ Καγκελλάριος Μέρτς ἠναγκάσθη νά μιλήσει γιά «ἀναπόφευκτο» παραίτηση, ἐπιχειρῶντας νά διασώσει τό κῦρος τῆς παρατάξεως ἀπό τήν ἀδιάντροπο διπλῆ ἠθική τῶν ἐλίτ.
Ὁ νότος φλέγεται
Στόν εὐρωπαϊκό νότο, ἡ Κεντροαριστερά ὑποχωρεῖ ἀτάκτως, ἐνῷ ἡ Δεξιά δοκιμάζεται ἀπό τίς δικές της ἐσωτερικές τριβές. Στήν Ἰταλία, ἡ Τζώρτζια Μελόνι παραμένει κυρίαρχος, ἀλλά διανύει τήν πιό ἐπικίνδυνο φάση της. Στά μέσα Ἰουλίου τοῦ 2026, 25 βουλευτές τοῦ συνασπισμοῦ της «ἀπεσκίρτησαν» σέ μυστική ψηφοφορία, καταψηφίζοντας μιά κρισίμη τροπολογία γιά τήν ἐκλογική μεταρρύθμιση. Τά σενάρια γιά προώρους κάλπες τό 2027 φουντώνουν, ὅμως τό πολιτικό πρόσημο παραμένει ἀδιαπραγματεύτως δεξιό.
Ἀντιθέτως, στήν Ἱσπανία, παρακολουθοῦμε τό κύκνειο ἆσμα τοῦ ἀριστεροῦ λαϊκισμοῦ. Ἡ κυβέρνησις τοῦ Πέδρο Σάντσεθ βυθίζεται στόν βοῦρκο ἀλλεπαλλήλων δικαστικῶν σκανδάλων. Δωδεκάωροι ἔφοδοι τῆς ἀστυνομίας στά κεντρικά τοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος (PSOE), δίωξις τοῦ ἀδελφοῦ του γιά ἀθέμιτο ἐπιρροή, ἔρευνες κατά τῆς συζύγου του, Μπεγκόνια Γκόμεθ, γιά διαφθορά, καί ἐμπλοκή τοῦ πολιτικοῦ του μέντορος, Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο, σέ ξέπλυμα χρήματος. Ἡ Μαδρίτη ἀδυνατεῖ νά ψηφίσει προϋπολογισμό, ὅμηρος τῶν Καταλανῶν αὐτονομιστῶν. Τό συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα ὁδεύει πρός σαρωτική νίκη, ρίχνοντας τό τελευταῖο ὀχυρό τῆς εὐρωπαϊκῆς σοσιαλδημοκρατίας. Καί ὅλα αὐτά, ἐνῷ στήν ἀνατολική πτέρυγα (Ἐσθονία, Πολωνία, Σλοβενία) τό συντηρητικό ρεῦμα μετατρέπεται σέ πολιτικό τσουνάμι, ἀπειλῶντας τήν ἐπιβίωση κεντρώων σχηματισμῶν, ὅπως αὐτός τοῦ Ντόναλντ Τούσκ.
Τό τέλος τοῦ «ἀκραίου Κέντρου»
Ἐντός αὐτοῦ τοῦ ρευστοῦ, σκληροῦ καί ἀπολύτως πολωμένου εὐρωπαϊκοῦ σκηνικοῦ, ἡ Ἑλλάς ὁδεύει πρός τίς δικές της κάλπες. Τό ἐγχώριο πολιτικό σύστημα ὡστόσο δεικνύει νά συμπεριφέρεται ὡς ἀμέτοχος παρατηρητής. Ὅταν οἱ παραδοσιακοί πυλῶνες τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος καταρρέουν καί ἡ ἀτζέντα τῶν Βρυξελλῶν συνθλίβεται ὑπό τό βάρος τῆς λαϊκῆς δυσαρεσκείας, ἡ Ἀθήνα δέν νοεῖται νά πορεύεται μέ πυξίδα τις παρωχημένες συνταγές τοῦ τεχνοκρατικοῦ Κέντρου. Ἡ ἑλληνική κοινωνία παρακολουθεῖ τίς ἐξελίξεις καί τό μήνυμα εἶναι σαφές: Ὁ κόσμος τῶν ἐλίτ καί τῶν γραφειοκρατικῶν δογμάτων ἔχει τελειώσει. Τό 2027 δέν θά εἶναι μιά ἁπλῆ ἐκλογική χρονιά γιά τήν Εὐρώπη. Θά εἶναι ἡ ὥρα τῆς μεγάλης συγκρούσεως τῶν πραγματικῶν ἐθνικῶν ἀναγκῶν μέ τίς αὐταπάτες τοῦ παρελθόντος. Ἄν ἡ ἑλληνική πολιτική ἡγεσία δέν ἀντιληφθεῖ ἐγκαίρως τόν εὐρωπαϊκό ἄνεμο, θά βρεθεῖ πρό δυσαρέστων ἐκπλήξεων. Τό «σοῦπερ ἐκλογικό ἔτος» σαλπίζει τό τέλος τῶν εὐρωπαϊκῶν ψευδαισθήσεων καί ἡ Ἀθήνα ὀφείλει νά ἀφυπνισθεῖ, πρίν νά εἶναι ἀργά.
ΠΗΓΗ: estianews.gr
