Ελπίδα για τη Δημοκρατία

Μέχρι πριν από λίγο καιρό η Μαρία Καρυστιανού ήταν μια γυναίκα που πάλευε για να μάθει την αλήθεια που οδήγησε στον θάνατο την κόρη της μαζί με άλλα 56 άτομα, εκείνη τη μοιραία νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023, όταν δύο αμαξοστοιχίες συγκρούστηκαν και αμέσως τυλίχθηκαν στις φλόγες.

Η κυρία Καρυστιανού δεν αρκέστηκε στην εξήγηση-πόρισμα που βγήκε αμέσως μετά το δυστύχημα ότι «φταίει το ανθρώπινο λάθος, τουτέστιν ο σταθμάρχης» και άρχισε να το ψάχνει. Αφού είδε κι απόειδε, σκέφτηκε να φτιάξει κόμμα, θεωρώντας, και πολύ σωστά, ότι μπορεί να βρει απαντήσεις «από μέσα», ήγουν από το Κοινοβούλιο.

Μόλις λοιπόν ανακοίνωσε την Ελπίδα για τη Δημοκρατία και οι δημοσκοπήσεις την έφεραν στη δεύτερη θέση, άρχισαν οι αποχωρήσεις στελεχών, που τότε είδαν τα «στραβά». Μερικοί αποκαλούν τα στελέχη αυτά «κορυφαία». Αλήθεια, πότε πρόλαβαν να γίνουν κορυφαία; Τέλος πάντων.

Να θυμίσω ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε διαγράψει, πριν από το 1967, τους Γ. Ράλλη και Π. Παπαληγούρα, ενώ μετά το 1974 τους Στ. Μάνο, Γ. Σουφλιά, Π. Τατούλη και άλλους. Ο Α. Παπανδρέου είχε, κατά καιρούς, διαγράψει τη Μελίνα, τον Ν. Κωνσταντόπουλο (πατέρας της Ζωής), τον Σάκη Καράγιωργα, τον Αντ. Τρίτση, τον Γερ. Αρσένη και άλλους. Αυτά προς ενημέρωση της κυρίας Καρυστιανού, τώρα που είναι νωρίς.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ

Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»