Οκτώ χρόνια είναι πολλά. Πάρα πολλά…
Η χούντα που μας τσάκισε, λιγότερο κράτησε…
- Του Strange Attractor
Ή τουλάχιστον είναι αρκετά για να αλλάξει μια κυβέρνηση, να αλλάξουν υπουργοί, να αλλάξουν πολιτικές, και κυρίως να κριθεί ένα κυβερνητικό αφήγημα από τα αποτελέσματά του.
Στην Ελλάδα, όμως, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στο 2019.
Ο «ανέμελος γόνος» παραμένει στη θέση του, χαμογελά, φωτογραφίζεται, εγκαινιάζει, εξαγγέλλει, πάει διακοπές (για να χαλαρώσει), και με τη βοήθεια πανάκριβων επικοινωνιακών επιτελείων (μαντέψτε ποιος τα πληρώνει), επιχειρεί, και καταφέρνει, να πείσει ότι το μαύρο είναι απλώς… μια διαφορετική απόχρωση του λευκού.
Και το εντυπωσιακότερο; Ο λαός τον πιστεύει, ή απλά δεν αντιδρά.
Κάτι σαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης, στα καθ’ ημάς.
Η χώρα εξακολουθεί να παλεύει με χαμηλά εισοδήματα, υψηλό κόστος ζωής, στεγαστική κρίση, βαριά φορολογία, και μια δήθεν ανάπτυξη που σίγουρα δεν σημαίνει μια κάποια πραγματική βελτίωση της καθημερινότητας για τον μέσο πολίτη. Τουναντίον…
Έναν πολίτη, που πληρώνει περισσότερα για να ζήσει, περισσότερα για να στεγαστεί, περισσότερα για να μετακινηθεί, και περισσότερα για να φορολογηθεί.
Και που όταν πάει σε μπακάλικο, ή σούπερ μάρκετ, πρέπει να τον συνοδεύει ασθενοφόρο για τον κίνδυνο πολλαπλών εμφραγμάτων…
Κι όταν διαμαρτύρεται, όταν λέμε, ακούει διάφορα φληναφήματα για «θετικούς δείκτες», για «μεταρρυθμίσεις», για «επενδυτικές βαθμίδες», και για «ισχυρή οικονομία».
Για την προκοπή του τόπου, με λίγα λόγια, όπως θα έλεγε και ο Αλέξης (ή ο Πάντζας).
Μόνο που ο λογαριασμός στο σούπερ μάρκετ δεν πληρώνεται με δείκτες.
Ούτε το ενοίκιο με επικοινωνιακά σλόγκαν.
Κι ενώ ο πολίτης αγκομαχά, η Ελλάδα έχει αποκτήσει ένα παράξενο πολιτικό σύστημα όπου η εξουσία μοιάζει να έχει μετατραπεί σε αυτοσκοπό!
Δημόσιο χρήμα, απευθείας αναθέσεις, εργολαβίες, κρατικές συμβάσεις, ιδιωτικοποιήσεις των πάντων, και ένα δίκτυο ισχυρών οικονομικών συμφερόντων (κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες ως επί το πλείστον) που δημιουργούν την εντύπωση μιας χώρας όπου κάποιοι βρίσκουν διαρκώς ανοιχτές πόρτες, ενώ οι πολλοί περιμένουν (αδιαμαρτύρητα) στην ουρά.
Το ζήτημα δεν είναι αν κάθε καταγγελία για σκάνδαλο είναι αληθής, ή αν κάθε σύμβαση είναι παράνομη.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι η διάχυτη αίσθηση αδικίας που έχει ποτίσει τον κοινωνικό ιστό (όσοι ασχολούνται, τέλος πάντων).
Η πεποίθηση ότι στην Ελλάδα υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά, άλλοι έχουν πρόσβαση, άλλοι έχουν γνωριμίες, άλλοι έχουν προστασία, και ο απλός πολίτης έχει… υπομονή.
Και όταν η εμπιστοσύνη στους θεσμούς διαβρώνεται, η δημοκρατία δεν καταρρέει με πάταγο. Σαπίζει σιγά σιγά και αθόρυβα.
Σκάνδαλα, φαινόμενα διαφθοράς, εγκληματικότητα, λαθρομετανάστευση, ατιμωρησία πολιτικάντηδων, πυρκαγιές, πλημμύρες, δυσλειτουργίες του κράτους, και μια διαρκής σύγκρουση γύρω από την (δήθεν) ανεξαρτησία των θεσμών… όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό που θα έπρεπε να προκαλεί πολιτικό σεισμό.
Αντί γι’ αυτό, προκαλεί στημένα τηλεοπτικά πάνελ, εξαγορασμένα «ρεπορτάζ» και «αναλύσεις», μαϊμού δημοσκοπήσεις, «φλογερές» κομματικές ανακοινώσεις, και… την επόμενη είδηση.
Γιατί; Διότι ο πολίτης κουράστηκε.
Κουράστηκε να ακούει για «σωτήρες».
Κουράστηκε να βλέπει κυβερνήσεις να αυτοπαρουσιάζονται ως ιστορικές επιτυχίες, και αντιπολιτεύσεις να αποδεικνύονται ανίκανες να πείσουν ότι μπορούν να κυβερνήσουν.
Και πάνω απ’ όλα, κουράστηκε να φοβάται ότι η εναλλακτική μπορεί να είναι χειρότερη.
Εδώ βρίσκεται ίσως και το μεγαλύτερο πολιτικό όπλο του «γόνου». Ο φόβος του προηγούμενου.
«Μπορεί να μην είμαστε τέλειοι, αλλά θυμηθείτε ποιοι ήταν πριν».
Και σε αυτό έχει ένα δίκιο… διότι οι πριν κόντεψαν να μας ρίξουν όλους στο φαράγγι…
Και κάπως έτσι η αδράνεια βαφτίζεται σταθερότητα, η ανοχή υπευθυνότητα, και η απουσία εναλλακτικής μια ακόμη πολιτική επιτυχία.
Με τον πολύ κόσμο (όταν πάει να ψηφίσει) να διερωτάται: Τι Πάσαρης, τι Ρωχάμης…
Όμως μια δημοκρατία δεν μπορεί να στηρίζεται αιωνίως στο «μη χειρότερα», ούτε να βγάζει κυβέρνηση χάρη σε ρουσφέτια, διορισμούς, επιδόματα, εξαγορά και χρηματισμό συνειδήσεων…
Και ούτε μια χώρα μπορεί να κυβερνιέται επ’ αόριστον με επικοινωνιακά τεχνάσματα, και με τερτίπια πληρωμένων τρολς.
Όσο καλός κι αν είναι ο επικοινωνιολόγος, όσο καπάτσο κι αν είναι το κομματικό τρολ στα σόσιαλ μύδια, κάποια στιγμή η πραγματικότητα χτυπά την πόρτα.
Στο ταμείο του σούπερ μάρκετ.
Στο ενοίκιο.
Στον μισθό.
Στο νοσοκομείο.
Στην ασφάλεια της γειτονιάς.
Στην ουρά μιας δημόσιας υπηρεσίας.
Στο χάος των ψηφιακών «πλατφόρμων»…
Ποια είναι λοιπόν η λύση;
Όχι ένας ακόμη «Μεσσίας». Όχι ένας καινούργιος αρχηγός που θα ζητήσει λευκή επιταγή.
Η λύση είναι δυσκολότερη… θεσμοί που λειτουργούν, πραγματικός έλεγχος της εξουσίας, διαφάνεια στο δημόσιο χρήμα, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, σοβαρή αντιπολίτευση, και πολίτες που δεν χαρίζουν την ψήφο τους από φόβο, ή για κάποιο αντίτιμο.
Η ελπίδα υπάρχει μόνο αν πάψουμε να περιμένουμε κάποιον να μας σώσει.
Γιατί το πιο επικίνδυνο πράγμα για μια δημοκρατία δεν είναι ένας ισχυρός κυβερνήτης.
Είναι ένας λαός που έχει πειστεί ότι τίποτα δεν αλλάζει.
Κι αν η Ελλάδα έχει πράγματι φτάσει στο σημείο όπου ο πολίτης απλώς παρακολουθεί τον «ανέμελο γόνο» να μετρά χρόνια στην εξουσία, και να πολλαπλασιάζει τα περιουσιακά του στοιχεία, τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο πότε θα φύγει εκείνος.
Το ερώτημα είναι: Πότε θα ξυπνήσουμε εμείς;
ΥΓ- Βέβαια, καμιά φορά, όταν τα πάντα όλα έχουν διαβρωθεί, τότε μπορεί να υπάρχει και ως λύση ο χαρισματικός ηγέτης, όπως τον περιέγραψε ο Max Weber.
Ένας ηγέτης δηλαδή, που είναι σώφρων, έμπειρος, ανιδιοτελής, «επαναστάτης», και που συνήθως εμφανίζεται στο προσκήνιο σε φάσεις απόλυτης πολιτικής, κοινωνικής, και οικονομικής κρίσης.
Σε αυτή τη φάση είμαστε.. υπάρχει όμως τέτοιος;
Μαντέψτε…
Πήγη: Antinews.gr