Υπάρχουν πρωθυπουργοί που συνδέουν το όνομά τους με ιστορικές μεταρρυθμίσεις, άλλοι με γεωπολιτικές κρίσεις κι άλλοι με οικονομικές αναταράξεις. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ωστόσο, έχει καταφέρει κάτι πραγματικά πρωτότυπο στα χρονικά της πολιτικής Ιστορίας της Ελλάδας, καταφέρνοντας να μετατρέψει την πρωθυπουργική θητεία του σε ένα διαρκές, πολυθεματικό αθλητικό χόμπι. Σε ένα ατελείωτο ημερολόγιο δραστηριοτήτων, όπου η διακυβέρνηση της χώρας μοιάζει απλώς να παρεμβάλλεται, ως αναγκαίο κακό, ανάμεσα σε μια ορθοπεταλιά στο βουνό, μια βουτιά, ένα σετ τένις ή μια κατάβαση με σκι.
Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά την πρωθυπουργική καθημερινότητα σε αυτά τα επτά χρόνια διακυβέρνησης, διαπιστώνει μια αξιοθαύμαστη, σχεδόν ζηλευτή σταθερότητα που δεν αφορά την αντιμετώπιση των κρίσεων, είτε μιλάμε για το μέτωπο της ακρίβειας είτε την ενεργειακή κρίση ή τις πυρκαγιές ή το κράτος δικαίου ή τις δημόσιες υποδομές, αλλά την ατάραχη ανεμελιά με την οποία ο πρωθυπουργός αποφασίζει να πατήσει pause και να δραπευτεύσει.
Η χώρα μπορεί να φλέγεται (άλλοτε κυριολεκτικά κι άλλοτε μεταφορικά), τα κοινωνικά μέτωπα να ανοίγουν το ένα μετά το άλλο, οι πολίτες να μετρούν κάθε ευρώ στην τσέπη τους και η επικαιρότητα να βράζει από σκάνδαλα και τραγωδίες, όμως εκείνος διατηρεί μια ζηλευτή, σχεδόν βουδιστική αταραξία, η οποία είναι αδύνατον να διαταραχθεί. Διότι, όταν το πρόγραμμα στην ατζέντα Μητσοτάκη γράφει απόδραση, η πραγματικότητα μπορεί πολύ απλά να περιμένει. Το φαινόμενο δεν είναι τυχαίο, μοιάζει με μια βαθιά εμπεδωμένη αντίληψη της εξουσίας, όπου η πρωθυπουργική καρέκλα δεν αντιμετωπίζεται ως βάρος ή ευθύνη, αλλά ως ένα προνομιακό «πάσο» διαρκούς αναψυχής. Η πρωθυπουργική ιδιότητα λειτουργεί με άλλα λόγια ως το απόλυτο VIP εισιτήριο που εξασφαλίζει -παρέα με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος- μια άμεση πρόσβαση σε κάθε γωνιά της υπαίθρου, την ίδια στιγμή που οι υπόλοιποι πολίτες παλεύουν να βγάλουν τον μήνα.
Η βεντάλια των δραστηριοτήτων του είναι εντυπωσιακά ευρεία και μάλιστα χρησιμοποιείται κι ως άλλοθι στο πλαίσιο της ενίσχυσης του επικοινωνιακού του προφίλ. Η πρόσφατη φωτογραφία με τον γιο του σε παραλία των Χανίων επιβεβαιώνει ακριβώς αυτό. Οταν ο καιρός το επιτρέπει, ο Μητσοτάκης «παίρνει ένα ποδήλατο και φεύγει για τ’ αδύνατο», που λέει και το γνωστό τραγούδι. Με το κράνος ανά χειράς και το ειδικό ποδηλατικό κολάν, ο πρωθυπουργός δίνει το σύνθημα της «επαφής με τη φύση», επιδιδόμενος σε απαιτητικές διαδρομές mountain bike ή πιο χαλαρές… ορθοπεταλιές. Το πρόσφατο ατύχημά του μοιάζει παράδοξο για έναν άνθρωπο που έχει κάνει την ποδηλασία καθημερινότητα. Κι αν οι ανηφόρες της οικονομίας φαίνονται απότομες για τον μέσο πολίτη, για τον ίδιο οι ορεινές πλαγιές είναι απλώς μια ευκαιρία για αποτοξίνωση από την τοξικότητα της… μιζέριας εκείνων που αντί απλώς να χαίρονται που απολαμβάνουν τον ήλιο της πρωτεύουσας έχουν απαιτήσεις για ένα καλύτερο βιωτικό επίπεδο.
Τους καλοκαιρινούς μήνες, όμως, η δράση μεταφέρεται κατά κύριο λόγο στο υγρό στοιχείο. Το «απαιτητικό» πρωθυπουργικό πρόγραμμα περιλαμβάνει πρωινές βουτιές και κολύμπι σε καταγάλανα νερά και, φυσικά, τις απαραίτητες ασκήσεις ισορροπίας πάνω σε σανίδα SUP. Εκεί, πάνω στα κύματα, ο πρωθυπουργός αρμενίζει αμέριμνος, προσφέροντας τις εικόνες μιας ειδυλλιακής Ελλάδας που υπάρχει μόνο στις δικές του διακοπές. Κι όταν η θάλασσα φουσκώνει, πάντα υπάρχει ο χρόνος για μια πεζοπορία σε κάποιο φαράγγι ή μια ορεινή διαδρομή, μακριά από τη βουή της Βουλής, την οποία έτσι κι αλλιώς φροντίζει να αποφεύγει γιατί τον ταράζει.
Μόλις όμως πέσει η θερμοκρασία και τα πρώτα χιόνια καλύψουν τις κορυφές των βουνών, η στολή του δύτη και του ποδηλάτη αντικαθίσταται με τη στολή του σκιέρ. Τα χιονοδρομικά κέντρα της χώρας έχουν γνωρίσει την πρωθυπουργική παρουσία όσο λίγοι άλλοι χώροι. Εκεί, ανάμεσα σε πίστες, lift και ζεστά ροφήματα, η αίσθηση του κατεπείγοντος εξαφανίζεται. Διότι η χώρα μπορεί να δοκιμάζεται, στις χιονισμένες πλαγιές επικρατούν η απόλυτη λευκότητα και η ησυχία.
Ομως, ο πρωθυπουργικός αθλητισμός δεν σταματά στο βουνό και στη θάλασσα. Επεκτείνεται και στα γήπεδα της πόλης. Το τένις και το padel αποτελούν σταθερές αξίες στο πλάνο του Κυριάκου Μητσοτάκη, προσφέροντας την απαραίτητη εκτόνωση ύστερα από μια «κοπιαστική» συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου ή ένα σκάνδαλο που διαταράσσει τα… πρωθυπουργικά τσάκρα. Κι αν χρειαστεί να προβληθεί ένα πιο «λαϊκό» προφίλ στις περιοδείες, η ατζέντα προσαρμόζεται αμέσως με μια γρήγορη μπαλιά σε τοπικό γήπεδο ποδοσφαίρου ή λίγα σουτάκια σε κάποια μπασκέτα που αποτελεί, άλλωστε, και το αγαπημένο από τα δεκάδες χόμπι του. Πριν λίγο διάστημα, όμως, οι ανάγκες της επικοινωνίας τον έφεραν ακόμη και στο σημείο να στήσει και μια παρτίδα τάβλι σε καφενείο για να δείξει πως παρότι ζει και αναπνέει για να υπηρετεί τον μύθο του, παραμένει ένας από μας.
Ολα αυτά θα μπορούσαν να θεωρηθούν ανθρώπινα, αν δεν συνοδεύονταν από μια προκλητική συχνότητα και, κυρίως, από μια πλήρη αποσύνδεση από την κοινωνική πραγματικότητα. Τα διήμερα και τα τριήμερα αναψυχής, οι εξορμήσεις του Σαββατοκύριακου, που συχνά αρχίζουν από την Παρασκευή και εκτείνονται μέχρι τη Δευτέρα, καθώς και οι αποδράσεις σε πολυτελή θέρετρα ή ορεινά καταφύγια, δεν αποτελούν την εξαίρεση στα χρόνια της πρωθυπουργίας του, αλλά τον κανόνα.
Καλοπερνά όταν η κοινωνία στενάζει
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο, ωστόσο, είναι η επικοινωνιακή διαχείριση αυτής της διαρκούς ανεμελιάς. Η πρωθυπουργική εικόνα πλασάρεται ως πρότυπο «cool» ηγέτη, που ξέρει να ισορροπεί την εργασία με την ευεξία. Μόνο που η «ευεξία» τού ενός πληρώνεται με την απόγνωση των πολλών. Οταν οι πολίτες βλέπουν τον ηγέτη τους να επιδίδεται σε διάφορα σπορ την ίδια ώρα που η κοινωνία στενάζει, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές και συμπυκνώνεται στο «εγώ περνάω καλά, κι εσείς κοιτάξτε να τα βγάλετε πέρα». Στο τέλος της ημέρας ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι ο πρωθυπουργός των σκληρών αποφάσεων ή των μεγάλων οραμάτων, αλλά ένας ατάραχος ταξιδιώτης της εξουσίας, που απολαμβάνει τις παροχές της θέσης του με την αμέριμνη βεβαιότητα εκείνου που θεωρεί ότι η χώρα είναι απλώς το προσωπικό του γήπεδο.
