«Ξύπνησε» επιτέλους ο Αδωνις Γεωργιάδης έπειτα από δύο μέρες εκκωφαντικής σιωπής. Ο άνθρωπος που δεν αφήνει τηλεοπτικό στασίδι για στασίδι, που παρεμβαίνει καθημερινά για το παραμικρό και έχει άποψη επί παντός επιστητού, χρειάστηκε σχεδόν σαράντα οκτώ ώρες για να ψελλίσει μια απάντηση μετά το πρωτοσέλιδο της «δημοκρατίας» που τον αφορούσε. Κι όταν τελικά αποφάσισε να αντιδράσει, επέλεξε τη δοκιμασμένη του τακτική. Επιδόθηκε σε ακόμη ένα διαδικτυακό παραλήρημα.
Με μια μακροσκελή, νευρική ανάρτηση γεμάτη αυτοθαυμασμό, επιχείρησε να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα, μια παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως θύμα της υπόθεσης του «Turkaegean», μετά διεκδικώντας δάφνες για την ίδια υπόθεση και, τέλος, εκτοξεύοντας κατηγορίες περί προσωπικής εμπάθειας. Ακόμη ένα επικοινωνιακό σόου με μοναδικό στόχο να θολώσει τα νερά.
Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση που υπάρχει για το γεγονός ότι μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό λέξεων ο υπουργός Υγείας δεν είπε απολύτως τίποτε για την ταμπακιέρα. Τσιμουδιά για το απροκάλυπτο «ξέπλυμα» στον Ερντογάν.
Καμία κουβέντα, καμία εξήγηση για το γεγονός ότι στο επίσημο δικόγραφο της έφεσής του, προκειμένου να γλιτώσει τις συνέπειες για τις συκοφαντίες του, επικαλέστηκε ως επιχείρημα τη μήνυση που είχε καταθέσει ο Τούρκος πρόεδρος εναντίον της «δημοκρατίας» για το πρωτοσέλιδο «Siktir git Mr Erdogan». Υπενθυμίζεται ότι ο κατά τα άλλα «υπερπατριώτης» υπουργός έφτασε στο αδιανόητο σημείο να χρησιμοποιήσει τις αντιδράσεις του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών και την οργή της Αγκυρας ως απόδειξη «μειωμένου κύρους» της «δημοκρατίας».
Ανυπόστατο επιχείρημα
Για να δέσει μάλιστα το ανυπόστατο νομικό του επιχείρημα, επιστράτευσε μέχρι και μήνυση του αντιεξουσιαστή Νίκου Ρωμανού. Από τον Ερντογάν στον Ρωμανό, ένα δικόγραφο δρόμος για τον στωμύλο υπουργό. Αντί λοιπόν να απολογηθεί για την κατάπτυστη επιλογή του να μετατραπεί σε συνήγορο των τουρκικών θέσεων μέσα σε ελληνικό δικαστήριο, ο κ. Γεωργιάδης κουνάει το δάχτυλο. Ομως τα γραπτά μένουν. Οι νευρικές αναρτήσεις και τα ξεσπάσματα στα κοινωνικά δίκτυα δεν σβήνουν την υπογραφή του κάτω από ένα κείμενο που υιοθετεί πλήρως τη ρητορική του «σουλτάνου».